Herbal Medicine-Βοτανοθεραπεία Από την αρχαιότητα,τα βότανα εκτιμήθηκαν για τις αναλγητικές και θεραπευτικές τους ικανότητες. Σήμερα ένα ποσοστό περίπου 75% των φαρμάκων μας βασίζονται στις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Οι κοινωνίες μας, διά μέσου των αιώνων, ανέπτυξαν τις δικές τους παραδόσεις για να καταφέρουν να κατανοήσουν τα φαρμακευτικά φυτά και τις χρήσεις τους. Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις και τις ιατρικές πρακτικές μπορεί να μας φαίνονται παράδοξες και μαγικές, ενώ κάποιες άλλες λογικές και ορθολογιστικές, όλες τους όμως είναι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι ασθένειες και ο πόνος και στο τέλος-τέλος να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής. Αυτά με λίγα λόγια ορίζουν την βοτανοθεραπεία.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

τροφή και υγεία-πατάτες γιαχνί με κουρκούμι,κανέλα,δάφνη και ρίγανη

πατάτες γιαχνί,ένα "ξεχασμένο" φαγητό 

ένα θεσπέσιο φαγητό με εξαιρετικά αρώματα και μεγάλη διατροφική αξία που του δίνουν τα μπαχαρικά,σαν ισχυρά αντιοξειδωτικά,η ντομάτα με το λυκοπένιο,το κρεμμύδι και το σκόρδο με τις ισχυρές αντιβιοτικές ιδιότητες αλλά και οι πατάτες με τις πρωτεΐνες,τις βιταμίνες,B1-B2-B6-C, και τα ιχνοστοιχεία τους όπως ο σίδηρος και το κάλιο,υψηλή περιεκτικότητα 

για να ετοιμάσουμε το φαγητό μας θα χρειαστούμε:
-ένα κιλό πατάτες, κομμένες σε κύβους
-τρία ξερά κρεμμύδια ψιλικομμένα
-πέντε ή τέσσερις,αν είναι μεγάλες,σκελίδες σκόρδου κομμένα σε ροδέλες
-ένα φλιτζάνι λάδι
-ένα φλιτζάνι σάλτσα ντομάτας ή δύο κουταλιές της σούπας πελτέ διαλυμένο σε μισό φλιτζάνι ζεστό νερό,
-τρία με τέσσερα φύλλα δάφνης
-πιπέρι
-ένα κουταλάκι του γλυκού γλυκιά πάπρικα
-στη μύτη από το κουταλάκι κανέλα
-μισό κουταλάκι κουρκούμι
-μισό κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
αλάτι
και
σε μιά σχετικά μεγάλη κατσαρόλα σωτάρουμε στο λάδι το κρεμμύδι,σε μέτρια φωτιά, μέχρι να αρχίσει να ροδίζει και να βγάζει τις μυρωδιές του.
προσθέτουμε τις πατάτες και τα σκόρδα και τα γυρνάμε όλα μαζί στην κατσαρόλα για 1 - 2 λεπτά, να σωταριστούν λίγο.
προσθέτουμε ζεστό νερό ίσα που να σκεπάζει τις πατάτες μας και μόλις αρχίζει ο βρασμός μετριάζουμε τη φωτιά,σκεπάζουμε την κατσαρόλα μας και
σιγοβράζουμε το φαγητό μας για δεκαπέντε λεπτά περίπου.
τώρα το φαγητό μας πρέπει να είναι σχεδόν έτοιμο (αν όχι το αφήνουμε λίγο ακόμα) το ξεσκεπάζουμε, προσθέτουμε τη σάλτσα ντομάτας ή τον πελτέ,τα φύλλα δάφνης
και
τα μπαχαρικά, ξανασκεπάζουμε και σιγοβράζουμε για περίπου ακόμα 10 λεπτά,
σείοντας πότε-πότε την κατσαρόλα, για να μην μας κολλήσει το φαγητό μας.
όταν μελώσουν οι πατάτες μας  και το φαγητό μας έχει μείνει με ελάχιστη μελωμένη σάλτσα,ρίχνουμε τη ρίγανη,σκεπάζουμε την κατσαρόλα,τραβάμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και
αφήνουμε το φαγητό μας για λίγο να "ξεκουραστεί" και να βγάλει τις μυρωδιές της η ρίγανη και
σερβίρουμε!!!
το συνοδεύουμε με μιά σαλάτα πράσινων λαχανικών!
σημείωση:
-αγοράζουμε πατάτες με προσοχή,να μην είναι χτυπημένες και πράσινες
-δεν αφήνουμε τις πατάτες στο νερό πριν τις μαγειρέψουμε γιατί χάνουν πολλά από τα διατροφικά συστατικά τους
-δεν μαγειρεύουμε τις πατάτες σε υψηλές θερμοκρασίες γιατί καταστρέφουμε την βιταμίνη C που περιέχει
και
βέβαια
-δεν βράζουμε τις πατάτες και πετάμε το νερό στο οποίο έβρασαν
γιατί μαζί με το νερό πετάμε και ότι πολύτιμο περιέχουν οι πατάτες!
thalia:botanologia.blogspot.gr
photo:pixabay.com

δίαιτες-είναι δύσκολο να προβλεφθεί αν ή ποια δίαιτα θα έχει επιτυχία.

Οι ερευνητές τόνισαν ότι το βασικό συμπέρασμα από τη νέα έρευνα είναι ότι, για να χάσει κανείς βάρος είτε με τη δίαιτα των χαμηλών λιπαρών είτε των χαμηλών υδατανθράκων, το βασικό είναι να τρώει λιγότερη ζάχαρη, λιγότερα επεξεργασμένα δημητριακά -όχι ολικής αλέσεως- και όσο γίνεται περισσότερα λαχανικά.

Νέα έρευνα με ελληνική συμμετοχή υποδεικνύει ότι δεν κάνει διαφορά ούτε η δίαιτα με χαμηλά λιπαρά ούτε οι χαμηλοί υδατάνθρακες

Ποια είναι η έκβαση του «αγώνα» ανάμεσα στη δίαιτα με χαμηλά λιπαρά και σε εκείνη με χαμηλούς υδατάνθρακες;
Ισοπαλία, είναι η ετυμηγορία μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής έρευνας, με τη συμμετοχή ενός διακεκριμένου Έλληνα επιστήμονα της διασποράς, του καθηγητή ιατρικής Γιάννη Ιωαννίδη του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια.

Είτε κανείς μειώσει τα λίπη, είτε τους υδατάνθρακες, κόβει περίπου τα ίδια κιλά, σύμφωνα με τη μελέτη.
Επιπλέον, η έρευνα εξέτασε κατά πόσο τα συγκεκριμένα γονίδια ενός ανθρώπου ή τα επίπεδα της ινσουλίνης του μπορούν να προδιαγράψουν το θετικό αποτέλεσμα της μίας ή της άλλης δίαιτας.
Και στα δύο η απάντηση είναι αρνητική.

Στο παρελθόν έχουν εντοπισθεί ορισμένα γονίδια που επηρεάζουν τον μεταβολισμό των λιπιδίων και των υδατανθράκων, άρα πιστεύεται ότι μπορεί να επηρεάζουν και την επιτυχία μιας δίαιτας.
Όμως σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι νέες εξατομικευμένες -και δαπανηρές- «δίαιτες DNA», που υποτίθεται ότι είναι προσαρμοσμένες στο γενετικό υπόβαθρο κάθε ανθρώπου, δεν φαίνεται να διασφαλίζουν καλύτερο αποτέλεσμα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ιατρικής Κρίστοφερ Γκάρτνερ του Στάνφορντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό JAMA (Journal of Αmerican Medical Association), πραγματοποίησαν κλινική δοκιμή με 609 υπέρβαρους άνδρες και γυναίκες ηλικίας 18 έως 50 ετών, που χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες ανάλογα με τη διατροφή τους (χαμηλά λιπαρά ή χαμηλούς υδατάνθρακες).

Η μία ομάδα κλήθηκε να καταναλώνει κατά μέσο όρο 57 γραμμάρια λίπους τη μέρα έναντι 87 πριν τη δίαιτα, ενώ η άλλη ομάδα 132 γραμμάρια υδατανθράκων καθημερινά έναντι 247 πριν.
Και οι δύο ομάδες μείωσαν την καθημερινή κατανάλωση θερμίδων κατά περίπου 500 θερμίδες.
Κάθε ομάδα διατήρησε το ίδιο διατροφικό καθεστώς επί ένα έτος, ενώ προηγουμένως αναλύθηκε το γονιδίωμα όλων των συμμετεχόντων και υποβλήθηκαν σε τεστ αντοχής στην ινσουλίνη -την ορμόνη που ρυθμίζει το επίπεδο του σακχάρου στο σώμα.

Μετά από ένα χρόνο οι συμμετέχοντες και στις δύο ομάδες είχαν χάσει κατά μέσο όρο περίπου τα ίδια κιλά: 5,2 κιλά στη δίαιτα με χαμηλά λιπαρά και 5,9 κιλά στη δίαιτα με τους χαμηλούς υδατάνθρακες.
Ενώ όμως η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν μικρή -μόνο 0,7 κιλά, που μπορεί να οφείλονται και στην τύχη-, αντίθετα υπήρχαν μεγάλες αποκλίσεις στο εσωτερικό και των δύο ομάδων, με ακραίες περιπτώσεις κάποιον άνθρωπο που είχε χάσει 27 κιλά και έναν που αντίθετα είχε αυξήσει το βάρος του κατά εννιά κιλά μια απόκλιση 36 κιλών!.

Η περαιτέρω ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι ούτε με βάση το διαφορετικό γενετικό «προφίλ», ούτε με βάση την διαφορετική ινσουλινοαντίσταση, είναι δυνατό να προβλεφθεί αν μια δίαιτα θα έχει επιτυχία, άρα ποιά δίαιτα θα είναι καλύτερη για κάποιον.
Οι ερευνητές θα συνεχίσουν πάντως να αναζητούν άλλους εξατομικευμένους παράγοντες που μπορούν να προβλέψουν την επιτυχία ή μη μιας δίαιτας, όπως το μικροβίωμα του εντέρου ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας.

«Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για κάποια φίλη που έκανε δίαιτα και τα πήγε περίφημα και μετά μια άλλη φίλη δοκίμασε την ίδια δίαιτα, αλλά σε αυτήν δεν πέτυχε καθόλου.
Αυτό οφείλεται στο ότι όλοι είμαστε πολύ διαφορετικοί και μόλις τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε τους λόγους γι′ αυτή τη διαφοροποίηση.
Μάλλον δεν θα πρέπει να ρωτάμε ποια είναι η καλύτερη δίαιτα, αλλά ποια είναι η καλύτερη δίαιτα για ποιον» επεσήμανε ο Γκάρτνερ.

Οι ερευνητές τόνισαν ότι το βασικό συμπέρασμα από τη νέα έρευνα είναι ότι, για να χάσει κανείς βάρος είτε με τη δίαιτα των χαμηλών λιπαρών είτε των χαμηλών υδατανθράκων, το βασικό είναι να τρώει λιγότερη ζάχαρη, λιγότερα επεξεργασμένα δημητριακά -όχι ολικής αλέσεως- και όσο γίνεται περισσότερα λαχανικά.
πηγή:huffingtonpost.gr
photo:pixabay.com/el
τελικά στις περισσότερες έρευνες το συμπέρασμα για το αδυνάτισμα είναι ένα:
λιγότερη ζάχαρη,
λιγότερα επεξεργασμένα δημητριακά,
πολλά,πάρα πολλά λαχανικά. thalia:botanologia.blogspot.gr

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Μικρές αλλαγές για την πρόληψη της αύξησης του βάρους

Τόσο ο ανεπτυγμένος όσο και ο αναπτυσσόμενος κόσμος αντιμετωπίζει μια επιδημία της παχυσαρκίας.

Είναι άραγε εφικτές οι τρέχουσες συστάσεις για την αντιμετώπιση αυτής της επιδημίας;

Mε στόχο να προληφθεί η αύξηση του βάρους στο γενικό πληθυσμό έχει προταθεί η προσέγγιση των «μικρών αλλαγών» σχετικά με τη μείωση της ενεργειακής πρόσληψης και την αύξηση της σωματικής δραστηριότητας.

Ενεργειακό ισοζύγιο
Οι ατομικές ενεργειακές απαιτήσεις διαφέρουν, αλλά όταν η ενέργεια που προσλαμβάνεται (από όλα τα τρόφιμα και τα ποτά) ισοδυναμεί με την ενέργεια που δαπανάται (μέσω του μεταβολισμού και της σωματικής δραστηριότητας) το σώμα βρίσκεται σε «ενεργειακό ισοζύγιο».
Όταν προσληφθεί περισσότερη ενέργεια από όση θα δαπανηθεί, το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση θετικού ενεργειακού ισοζυγίου, ενώ όταν περισσότερη ενέργεια δαπανάται από όση προσλαμβάνεται, το σώμα είναι σε κατάσταση αρνητικού ισοζυγίου.
Με το πέρασμα του χρόνου ένα θετικό ενεργειακό ισοζύγιο θα οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους.
Αντιστοίχως, με τον καιρό, ένα αρνητικό ενεργειακό ισοζύγιο θα προκαλέσει απώλεια βάρους.
Για να διατηρηθεί σταθερό το σωματικό βάρος, η προσλαμβανόμενη και η δαπανόμενη ενέργεια δεν χρειάζεται να είναι ακριβώς ίσες κάθε μέρα αλλά σε ένα βάθος χρόνου.

Πρόληψη της αύξησης του βάρους κλείνοντας το ενεργειακό κενό
Τόσο η πρόληψη όσο και η θεραπεία της παχυσαρκίας είναι αναγκαίες και οι σχετικές προσεγγίσεις θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο τη μείωση της ενεργειακής πρόσληψης αλλά και την αύξηση της ενεργειακής δαπάνης, προκειμένου να είναι επιτυχείς.
Ο Δρ. James Hill και οι συνεργάτες του από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Ντένβερ υποστηρίζουν ότι η πρόληψη της αύξησης του βάρους ίσως είναι ευκολότερη από την απώλεια βάρους και μπορεί να είναι ακόμα ευκολότερη, εάν η ενεργειακή δαπάνη είναι αυξημένη.

Αυτό συμβαίνει, διότι η μείωση της ενεργειακής πρόσληψης και του συνολικού σωματικού βάρους μειώνει τον μεταβολικό ρυθμό ηρεμίας.
Ένα μικρότερο σωματικό βάρος σημαίνει επίσης ότι λιγότερη ενέργεια χρησιμοποιείται για τις σωματικές δραστηριότητες.
Συνεπώς, οι ενεργειακές ανάγκες είναι λιγότερες.
Αυτό συνδυάζεται με την πρόκληση ότι ο περιορισμός των θερμίδων τυπικά οδηγεί σε αύξηση της πείνας.
Βιολογικοί μηχανισμοί στον οργανισμό, οι οποίοι βοηθούν στον έλεγχο του ενεργειακού ισοζυγίου, φαίνεται να διατηρούν το υπάρχον σωματικό βάρος, καθιστώντας την πρόληψη της αύξησης του βάρους ευκολότερη σε σχέση με την απώλεια του βάρους και τη διατήρηση αυτής.

Ένα υψηλό επίπεδο σωματικής δραστηριότητας επιτρέπει μια μεγαλύτερη ενεργειακή πρόσληψη, προκειμένου να επιτευχθεί το ενεργειακό ισοζύγιο.
Η σωματική δραστηριότητα χρησιμοποιεί ενέργεια και «χτίζει» μύες, αυξάνοντας το μεταβολικό ρυθμό και άρα τις ενεργειακές ανάγκες.
Αντιθέτως, τα άτομα που δεν κινούνται τόσο πολύ έχουν λιγότερες ενεργειακές ανάγκες, τις οποίες συνεπώς θα πρέπει να εξισορροπήσουν με μια μικρότερη ενεργειακή πρόσληψη προκειμένου να διατηρήσουν το ενεργειακό ισοζύγιο. Παρόλο που τα καθιστικά άτομα μπορούν επιτυχώς να διατηρήσουν το ενεργειακό ισοζύγιο, βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο για να αυξήσουν το βάρος τους.
Τυπικά, τα χαμηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας δεν αντιστοιχίζονται πλήρως με χαμηλότερες ενεργειακές προσλήψεις.
Η αυξημένη σωματική δραστηριότητα είναι ένας από τους παράγοντες που συσχετίζονται με την επιτυχή διατήρηση του βάρους έπειτα από απώλεια.
Συνεπώς, η αυξημένη ενεργειακή δαπάνη μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση ενός αρνητικού ή ουδέτερου ενεργειακού ισοζυγίου.

Οι Hill και συνεργάτες βρήκαν ότι κατά τις τελευταίες δυο δεκαετίες η μέση αύξηση του βάρος στον Αμερικάνικο πληθυσμό είναι περίπου 0,45 -0,9 κιλά/ έτος.
Μέσω τω ν υπολογισμών τους εκτίμησαν ότι ένα θετικό ενεργειακό ισοζύγιο 100 θερμίδων την ημέρα (kcal/ημέρα) θα μπορούσε να ερμηνεύσει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της σταδιακής αύξησης του βάρους.
Και αναφέρονται σε αυτό το πλεόνασμα των 100 kcal/ημέρα στο ενεργειακό ισοζύγιο ως «ενεργειακό κενό».
Προτείνουν ότι κλείνοντας το «ενεργειακό κενό», δηλαδή μειώνοντας την ενεργειακή πρόσληψη κατά 100 kcal/ημέρα, θα προλάμβανε την αύξηση του βάρους στα άτομα με θετικό ενεργειακό ισοζύγιο.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι υπολογισμοί αυτοί στηρίζονται στην υπόθεση ότι 3500 kcal οδηγούν σε αύξηση του βάρους κατά 0,5 περίπου κιλό, υπόθεση που θεωρείται από πολλούς επιστήμονες ως απλοποιημένη και ελαττωματική για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Όμως, κάποιοι από αυτούς τους προβληματισμούς μπορεί να περιοριστούν, καθώς η θεωρία του ενεργειακού κενού εστιάζει περισσότερο στην πρόληψη της αύξησης του βάρους παρά στην απώλεια βάρους.

Η Ομάδα Ειδικών για τη Μείωση των Θερμίδων, μια ανεξάρτητη ομάδα εντεταλμένη από το Τμήμα Υγείας της Μεγάλης Βρετανίας, συμπέρανε ότι ένα έλλειμμα 100 kcal κάθε ημέρα είναι θεωρητικά ασφαλές, και για τον περισσότερο πληθυσμό δεν θα έθετε κάποιο κίνδυνο υποσιτισμού.

Η προσέγγιση των μικρών αλλαγών
Η έννοια του «ενεργειακού κενού» παρέχει τη βάση για την προσέγγιση των «μικρών αλλαγών», σύμφωνα με την οποία, ενώ πρέπει να συμβούν μεγάλες αλλαγές για να διατηρηθεί η απώλεια βάρους σε ατομικό επίπεδο, μικρές αλλαγές στην ενεργειακή πρόσληψη και τη δαπάνη θεωρούνται εφικτές και θα πρέπει να είναι επαρκείς για να προλάβουν την υπερβάλλουσα αύξηση βάρους σε επίπεδο πληθυσμού.
Οι μελέτες δείχνουν ότι τα άτομα είναι πιο πιθανό να επιτύχουν ένα στόχο, όταν αυτός είναι συγκεκριμένος, ρεαλιστικός και εφικτός.

Ένα άλλο θετικό στοιχείο της προσέγγισης των «μικρών αλλαγών» είναι ότι τα άτομα μπορούν να ξεκινήσουν να κάνουν μικρές αλλαγές σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο και έχοντας οποιοδήποτε σωματικό βάρος.
Από τη στιγμή που τα άτομα ξεκινούν να κάνουν μικρές αλλαγές είναι πιο πιθανό να συνεχίσουν κάνοντας επιπρόσθετες μικρές αλλαγές.
Με το πέρασμα του χρόνου οι διάφορες αυτές μικρές αλλαγές αθροίζονται σε μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο ζωής.
Όμως, ένα δυνητικό μειονέκτημα είναι ότι τα άτομα μπορεί να μην είναι τόσο κινητοποιημένα για να προλάβουν την αύξηση του βάρους όσο είναι για να χάσουν βάρος.

Οι επιστήμονες που εισήγαγαν την προσέγγιση των «μικρών αλλαγών» δημιούργησαν τον οργανισμό America On the Move (Αμερική σε Κίνηση), για να προάγουν τον υγιεινό τρόπο διατροφής και σωματικής δραστηριότητας.
Το πρόγραμμα υποστηρίζει ότι τα άτομα θα πρέπει να μειώσουν κατά 100 kcal την ενεργειακή τους πρόσληψη καθημερινά και να προσθέσουν 2000 περισσότερα βήματα την ημέρα (τα οποία δαπανούν περίπου 100 kcal), για να προλάβουν την πλεονάζουσα αύξηση βάρους.

Κατά ομοφωνία η τρέχουσα άποψη είναι ότι συνολικά οι μικρές αλλαγές είναι αποτελεσματικές.
Όμως, οι περισσότερες μελέτες μέχρι στιγμής εστιάζουν στις μικρές αλλαγές με στόχο την απώλεια βάρους και όχι την πρόληψη της αύξησής του.
Για παράδειγμα, μια μελέτη βρήκε ότι οι μικρές αλλαγές ήταν πιο αποτελεσματικές για την απώλεια βάρους και τη διατήρησή της σε μια περίοδο τριών μηνών, αλλά συμπέρανε ότι υπάρχει ανάγκη διεξαγωγής πιο μακροχρόνιων μελετών.
Μια άλλη μελέτη σε ένα εργασιακό χώρο στη Νέα Ζηλανδία βρήκε ότι τα άτομα που έθεσαν μικρές αλλαγές σε σχέση με τη δίαιτά τους και τη σωματική τους δραστηριότητα και παρακολουθούσαν την πρόοδό τους κάθε εβδομάδα ήταν πιο επιτυχή να χάσουν βάρους και να διατηρήσουν το νέο για 12 μήνες, σε σχέση με την ομάδα που έλαβε τη «συνήθη παρέμβαση».
Η τελευταία περιελάμβανε μία συμβουλευτική συνεδρία για τη διατροφή και τον τρόπο ζωής και μέτρηση του βάρους μόνο στην αρχή και στο τέλος της 12μηνης περιόδου.12​​​​​​​

Μειώνοντας την ενεργειακή πρόσληψη
Οι κύριοι τρόποι για να μειωθεί η ενεργειακή πρόσληψη είναι η μείωση του μεγέθους της μερίδας και/ή η επιλογή τροφίμων πλούσιων σε θρεπτικά συστατικά αλλά χαμηλών σε συνολικές θερμίδες.
Τρόφιμα που έχουν πολλές θερμίδες ανά μονάδα όγκου θεωρούνται υψηλής περιεκτικότητας σε ενέργεια ή ενεργειακά πυκνά τρόφιμα.
Τέτοια είναι μερικά είδη μπισκότων, κράκερ και άλλα ξηρά αλμυρά και γλυκά «σνακ».
Τρόφιμα όπως φρούτα και λαχανικά με λιγότερες θερμίδες για τον ίδιο όγκο θεωρούνται χαμηλής περιεκτικότητας σε ενέργεια ή θρεπτικά πυκνά τρόφιμα. Επιπλέον, το υψηλό περιεχόμενο σε διαιτητικές ίνες και νερό των περισσότερων φρούτων και λαχανικών βοηθά στον έλεγχο του βάρους, αυξάνοντας τον κορεσμό και μειώνοντας την όρεξη.
Ως προς τα ποτά, είναι πια ευρέως διαθέσιμες εναλλακτικές επιλογές ποτών είτε χωρίς ζάχαρη ή σακχαρούχων με χαμηλή ενεργειακή περιεκτικότητα, και φυσικά το νερό (εμφιαλωμένο ή βρύσης) έχει μηδέν θερμίδες.

Όταν μειώνονται οι θερμίδες, είναι σημαντικό να μην αποκλείονται από τη δίαιτα ζωτικής σημασίας θρεπτικά συστατικά.
Για παράδειγμα, τα φρούτα και τα λαχανικά περιέχουν βιταμίνες, ανόργανα στοιχεία και διαιτητικές ίνες.
Κάποια τρόφιμα με υψηλό ενεργειακό περιεχόμενο δεν θα πρέπει να αποκλείονται, καθώς περιέχουν απαραίτητα θρεπτικά συστατικά.
Οι ξηροί καρποί και τα λιπαρά ψάρια (π.χ. σολομός, σαρδέλα, σκουμπρί ), είναι δύο παραδείγματα ενεργειακά πυκνών κατηγοριών τροφίμων που περιέχουν απαραίτητα λιπαρά οξέα αλλά και πρωτεΐνες.
Σε αυτές τις περιπτώσεις κυρίαρχο ρόλο παίζει ο έλεγχος της μερίδας.
Είκοσι οχτώ γραμμάρια από αράπικο φιστίκι (περίπου μια χούφτα) περιέχει περίπου 150 kcal, οπότε σε κάποιες περιπτώσεις και μόνο η μείωση της μερίδας (π.χ. κατανάλωση μιας χούφτας ξηρών καρπών αντί ενός πακέτου των 50 γρ.) θα μπορούσε να είναι η μείωση των 100 kcal στη δίαιτα.

Αυξάνοντας την ενεργειακή δαπάνη
Η σωματική δραστηριότητα είναι καίριος παράγοντας για την πρόληψη της αύξησης του βάρους.
Πέρα από το ότι δαπανά θερμίδες, βοηθά να διατηρηθεί η μυϊκή μάζα, η οποία έχει μεγαλύτερο μεταβολικό ρυθμό σε σχέση με το λιπώδη ιστό.
Όταν τα επίπεδα της σωματικής είναι χαμηλά, η ενεργειακή πρόσληψη πρέπει να είναι αντιστοίχως μειωμένη, για να διατηρηθεί το ενεργειακό ισοζύγιο, και πολλοί ενήλικες δυσκολεύονται να ελέγξουν το ενεργειακό ισοζύγιο αποκλειστικά και μόνο μέσω της δίαιτας.
Για το λόγο αυτό, η προσέγγιση των «μικρών αλλαγών» συστήνει αύξηση της σωματικής δραστηριότητας επιπρόσθετα της μείωσης στην ενεργειακή πρόσληψη.

Ο στόχος των 10,000 βημάτων συνολικά την ημέρα θεωρείται επί μακρόν ότι μπορεί να επιφέρει τα βέλτιστα οφέλη για την υγεία, αλλά λίγες μελέτες έχουν αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα του στόχου αυτού.
Τα δεδομένα δείχνουν ότι αυξάνοντας την κανονική καθημερινή δραστηριότητα κατά 2,000-2,500 βήματα συσχετίζεται με μέτρια απώλεια βάρους, βελτίωση στην αρτηριακή πίεση και βελτίωση στην ινσουλινοευαισθησία, πιθανώς λόγω μειωμένου σωματικού λίπους.
Δύο χιλιάδες βήματα ισοδυναμούν με περίπου 20 λεπτά περπάτημα, αν και υπάρχουν διαφοροποιήσεις μεταξύ των ατόμων.

Η αύξηση των βημάτων στο πλαίσιο της προσέγγισης των «μικρών αλλαγών» σημαίνει ότι το άτομο θέτει τους δικούς του εξατομικευμένους στόχους, τους οποίους προσπαθεί να πετύχει μέσω μικρών και διαχειρίσιμων αλλαγών.
Η στοχοθεσία και η χρήση βηματομετρητών, μικρών συσκευών που μετρούν τα βήματα, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές μέθοδοι για να αυξήσουν τα άτομα το περπάτημα.
Παραδείγματα δραστηριοτήτων για την αύξησή του περιλαμβάνουν το περπάτημα προς τη δουλειά αντί της οδήγησης, τη χρήση της σκάλας αντί του ασανσέρ ή των κυλιόμενων, αλλά και ένα περίπατο το πρωί, στη διάρκεια του μεσημεριανού ή το βραδάκι μετά το δείπνο.
Άλλα είδη σωματικής δραστηριότητας, όπως το τρέξιμο και τα αθλήματα, επίσης προσμετρούνται στο στόχο των 2,000 βημάτων.

Συμπέρασμα
Συμπερασματικά, η σύσταση για μικρές αλλαγές στην ενεργειακή πρόσληψη και την ενεργειακή δαπάνη μπορεί να προσφέρει μια αποτελεσματική προσέγγιση δημόσιας υγείας για την πρόληψη της αύξησης του βάρους.
Στοιχεία από τη θεωρία του ενεργειακού ισοζυγίου υποστηρίζουν ότι η μείωση της ενεργειακής πρόσληψης κατά 100 kcal την ημέρα και η αύξηση του αριθμού των βημάτων κατά 2,000 την ημέρα είναι συγκεκριμένες και εφικτές μικρές αλλαγές, που μπορούν να γίνουν για να προληφθεί η πλεονάζουσα αύξηση του βάρους σε επίπεδο πληθυσμού.
Χρειάζεται επιπρόσθετη έρευνα για να επιβεβαιωθεί ότι οι μικρές αλλαγές στη δίαιτα και τη σωματική δραστηριότητα μπορούν όντως να εμποδίσουν την αύξηση του βάρους, καθώς οι περισσότερες μελέτες μέχρι στιγμής εστιάζουν στις μικρές εκείνες αλλαγές που προάγουν την απώλεια του βάρους.
πηγή του άρθρου:eufic.org/el
αναφορές:
Hill JO, Wyatt HR & Peters JC (2012). Energy balance and obesity. Circulation 126(1):126-132.
Sumithran P, Prendergast LA, Delbridge E, et al. (2011). Long-term persistence of hormonal adaptations to weight loss. New England Journal of Medicine 365:1597–1604.
Mayer J, Roy P, Mitra KP, et al. (1956). Relation between caloric intake, body weight and physical work: studies in an industrial male population in West Bengal. American Journal of Clinical Nutrition 4:169–175.
Wing RR & Phelan S (2005). Long-term weight loss maintenance. American Journal of Clinical Nutrition 82(1):222S-225S.
Hill JO, Wyatt HR, Reed GW, et al. (2003). Obesity and the environment: where do we go from here? Science 299:853–855.
Hall KD, Sacks G, Chandramohan D, et al. (2011). Quantification of the effect of energy imbalance on bodyweight. Lancet 378:826–836.
Macdonald I, Millward J, Mela D, et al. (2011). Statement of the Calorie Reduction Expert Group. UK: Department of Health.
Peters JC, Lindstrom RC, Hill JO, et al. (2012). Stepping up across America: the small changes approach. Childhood Obesity 8(1):76-78.
Locke EA & Latham GP (2002). Building a practically useful theory of goal setting and task motivation: A 35-year odyssey. American Psychologist 57(9):705-717.
America On the Move Foundation website: https://aom3.americaonthemove.org/about-us.aspx
Lutes LD, Winett RA, Barger SD, et al. (2008). Small Changes in nutrition and physical activity promote weight loss and maintenance: 3-month evidence. Annals of Behavioral Medicine 35(3):351-357.
Zinn C, Schofield GM, Hopkins WG, et al. (2012). A “small-changes” workplace weight loss and maintenance program: examination of weight and health outcomes. Journal of Occupational and Environmental Medicine 54(10):1230-1238.
Howarth NC, Saltzman E, McCrory MA, et al. (2001). Dietary fibre and weight regulation. Nutrition Reviews 59(5):129-139.
Tudor-Locke C, Craig CL, Beets MW, et al. (2011). How many steps/day are enough? For adults? International Society of Behavioral Nutrition and Physical Activity 8:79.
Bravata DM, Smith-Spangler C, Sundaram V, et al. (2007). Using pedometers to increase physical activity and improve health: a systematic review. Journal of the American Medical Association 298:2296–2304.
Dwyer T, Ponsonby AL, Ukoumunne OC, et al. (2011). Association of change in daily step count over five years with insulin sensitivity and adiposity: population based cohort study. British Medical Journal 342:c7249.
Kang M, Marshall SJ, Barreira TV, et al. (2009). Effect of pedometer-based physical activity interventions: a meta-analysis. Research Quarterly for Exercise and Sport 80(3):648-655.
thalia:botanologia.blogspot.gr

διατροφικές συνήθειες των μοναχών και παλιές πρακτικές της κουζίνας τους

ένα πάρα πολύ όμορφο άρθρο εν είδει συμβουλών που
αναφέρεται στις διατροφικές συνήθειες των μοναχών!
                                                                                       thalia

Μικρά κόλπα, πρακτικές παλιές και υλικά που κάνουν τα αγιορείτικα φαγητά ξεχωριστά.

Τα άγια σκορδοκρέµµυδα
Αν σε ένα φαγητό συνηθίζουµε να βάζουµε 1 - 2 κρεµµύδια, οι µοναχοί βάζουν τουλάχιστον 3 - 4.
Αυτή η «υπερβολή» δίνει γλύκα στο φαγητό και το βοηθά να µελώσει.
Ο µοναχός Επιφάνιος είναι κατηγορηµατικός όσον αφορά το κόψιµο του κρεµµυδιού: «Πρέπει να το κόψεις ψιλό, αλλά µε το µαχαίρι.
Είναι λάθος να το περνάς στον τρίφτη ή στο µπλέντερ, γιατί ταλαιπωρείται, γίνεται σαν λάσπη». 
Επίσης, χρησιµοποιούν µπόλικο σκόρδο στα φαγητά τους, κατά µέσο όρο 3 - 4 σκελίδες, τις οποίες όµως δεν λιώνουν ή ψιλοκόβουν, αλλά κόβουν σε φέτες. Αυτό έχει ως αποτέλεσµα το φαγητό να αρωµατίζεται σωστά, χωρίς να αποκτά βαριά «σκορδάτη» γεύση.
Κλιµακωτή φωτιά
«Ξεκινάς µε δυνατή φωτιά και µετά σιγά-σιγά χαµηλώνεις, εκεί είναι το µυστικό.
Αν ξεκινήσεις µε χαµηλή φωτιά, αρρωσταίνει το φαγητό», τονίζει ο γέροντας Επιφάνιος.
Η ένταση του µαγειρέµατος ακολουθεί την ένταση της φωτιάς: στο Αγιον Ορος συνηθίζουν να µαγειρεύουν στα ξύλα.
Η φωτιά λοιπόν στην αρχή είναι δυνατή, µετά τα ξύλα καίγονται και γίνονται κάρβουνα και µε αυτά συνεχίζεται το µαγείρεµα.
«Στο ηλεκτρικό µάτι θα το ξεκινήσεις το φαγητό από το 9, θα το κατεβάσεις στο 7 και µετά θα το πας στο 4. Και, φυσικά, θα το παρακολουθείς». 
Άφθονο λάδι
Τα φαγητά στο Αγιον Ορος δεν είναι ιδιαίτερα διαιτητικά.
Το φαγητό 4 ατόµων περιέχει περίπου 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο.
Η ποσότητα είναι λογική, αν σκεφτεί κανείς το σκληρό καθηµερινό πρόγραµµα των µοναχών και το γεγονός ότι η διατροφή τους δεν είναι επιβαρυµένη µε ζωικά προϊόντα.
Τα λαχανικά, τα θαλασσινά και τα όσπρια, σιγοµαγειρεµένα µέσα στο άφθονο λάδι, αποκτούν ιδιαίτερη γλύκα, δεν στεγνώνουν, γίνονται αυτό που λένε οι Γάλλοι µάγειρες κονφί.
Ακόµη και αν είµαστε σε δίαιτα, καλό είναι να µαγειρέψουµε τα φαγητά όπως προτείνουν οι πατέρες - µετά, όποιος θέλει σερβίρει στο πιάτο του το φαγητό µε τρυπητή κουτάλα, για να καταναλώσει λιγότερο λάδι.
Ο πελτές προς το τέλος
Τον πελτέ οι Αγιορείτες µοναχοί συνηθίζουν να τον βάζουν από τη µέση του µαγειρέµατος και µετά, για να µην παραψηθεί και να µην «πιάσει» στην κατσαρόλα.
Εχει διαφορά;
Ναι, το φαγητό αποκτά λαµπερό κόκκινο χρώµα, όχι σκούρο, και έχει ανάλαφρη γεύση ντοµάτας.
Χοντρό αλάτι στο ξαλµύρισµα του µπακαλιάρου
«Ελεγε ένας παππούς ότι τον παστό µπακαλιάρο σηµασία έχει να τον ξυπνήσουµε», θυµάται ο µοναχός Νικήτας.
Στο πρώτο νερό θα ρίξεις 1 - 2 χούφτες χοντρό αλάτι.
Ο παστός µπακαλιάρος είναι σαν το σφουγγάρι - θέλει αλάτι για να φουσκώσει και να ξαλµυριστεί σωστά.
Αφήνουµε τον µπακαλιάρο λίγη ώρα στο αλατόνερο, µετά τον ξεπλένουµε και συνεχίζουµε το ξαλµύρισµά του κανονικά.
Χωρίς µπαχαρικά και µυρωδικά δεν νοείται αγιορείτικο φαγητό
Μαϊντανός,
δυόσµος,
µάραθος,
άνηθος είναι τα µυρωδικά που πρωταγωνιστούν.
Κοκκινοπίπερο,
κανέλα,
µαυροπίπερο,
κύµινο τα κυρίαρχα µπαχαρικά.
Οι ποσότητες λογικές: ακόµη και το έντονο κύµινο χρησιµοποιείται σε µικρή ποσότητα, όπως το πιπέρι, για να δώσει µια πικάντικη νότα - κοινώς δεν «ακούγεται», απλώς ανεβάζει το σύνολο.
Τα µυρωδικά και τα µπαχαρικά, πλην εξαιρέσεων, προστίθενται προς το τέλος, για να µείνει το άρωµά τους ζωντανό.
Κρεµµυδόζουµο: ένας ζωµός-µπαλαντέρ
Συνηθίζουν να το χρησιµοποιούν σε σούπες και ψάρια φουρνιστά, όµως το κρεµµυδόζουµο µπορεί να αξιοποιηθεί σε όλα τα µαγειρευτά.
Τι προσθέτει;
Βαθιά νοστιµιά και γλύκα, ενώ παράλληλα βοηθά το φαγητό να χυλώσει.
Πώς το φτιάχνουµε;
Βράζουµε 5 χοντροκοµµένα κρεµµύδια σε 2 λίτρα νερό µε σκεπασµένη κατσαρόλα.
Μετά τα λιώνουµε στο µπλέντερ ή µε το ραβδοµπλέντερ.
Δείτε µια εφαρµογή του στη συνταγή «Παστός βακαλάος µε πατάτες και άσπρη σάλτσα», στη σελ. 71.
Αλάτι στο µούλιασµα των ρεβιθιών
Ο µοναχός Νικήτας συµβουλεύει να χρησιμοποιούμε χλιαρό νερό και αλάτι για το µούλιασµα των ρεβιθιών.
Ετσι φουσκώνουν σωστά, κρατούν ακέραιο το σχήµα τους και δεν φεύγουν τα φλούδια τους στο παρατεταµένο βράσιµο.
πηγή του άρθρου:gastronomos.gr
photo:pixabay.com/el

thalia:botanologia.blogspot.gr

μελέτη ερευνά γιατί παίρνουμε κιλά και πως θα τα χάσουμε

Οι άνθρωποι που τρώνε με αργό ρυθμό, που δεν τρώνε στο δίωρο πριν πέσουν για ύπνο και όσοι κόβουν το επιδόρπιο ή και τo σνακ μετά το φαγητό, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να μειώσουν το βάρος τους, σύμφωνα με μια νέα ιαπωνική επιστημονική έρευνα.

Όσοι άνθρωποι κάνουν κάποιο από τα παραπάνω - ακόμη καλύτερα και τα τρία - έχουν σε μικρότερο ποσοστό παχυσαρκία, ελέγχουν καλύτερα το δείκτη μάζας του σώματός τους και διαθέτουν μικρότερη περιφέρεια μέσης.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Χαρουχίσα Φουκούντα της Σχολής Ιατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κιούσου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό BMJ Open, ανέλυσαν στοιχεία από σχεδόν 60.000 άτομα που έκαναν τακτικά τσεκ-απ.

Από τους ανθρώπους αυτούς, οι 33.455 έτρωγαν με κανονικό ρυθμό, οι 22.070 το καταβρόχθιζαν στα γρήγορα και οι 4.192 έτρωγαν αργά. 
Διαπιστώθηκε ότι αυτή η τελευταία ομάδα ήσαν πιο υγιείς από τις άλλες δύο ομάδες.
Σε σχέση με όσους έτρωγαν με... ρυθμό πολυβόλου, όσοι έτρωγαν με κανονικό ρυθμό, είχαν 29% μικρότερη πιθανότητα να είναι παχύσαρκοι, ενώ όσοι έτρωγαν αργά, είχαν 42% μικρότερη πιθανότητα.

Όσοι δεν έτρωγαν επιδόρπιο μετά το φαγητό, ιδίως το βραδινό, καθώς και όσοι δεν έτρωγαν τίποτε το προηγούμενο δίωρο πριν τον ύπνο, είχαν επίσης μικρότερες πιθανότητες παχυσαρκίας.
Δεν ίσχυε το ίδιο για εκείνους που παρέλειπαν το πρωινό (προηγούμενες μελέτες έχουν πάντως δείξει ότι η παράλειψη του πρωινού αυξάνει την πιθανότητα παχυσαρκίας, επειδή μεταθέτει την κατανάλωση φαγητού χρονικά προς το τέλος της μέρας).

Όσοι τρώνε στα γρήγορα, χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να νιώσουν χορτασμένοι, ενώ αυτό συμβαίνει πιο νωρίς σε όσους τρώνε αργά, βοηθώντας έτσι να περιορίσουν την καθημερινή κατανάλωση θερμίδων, σύμφωνα με τους ερευνητές.
πηγή του άρθρου:huffingtonpost.gr

thalia:botanologia.blogspot.gr

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

χυμός σέλινου-ένας από τους ισχυρότερους και θεραπευτικότερους χυμούς

φρέσκος χυμός σέλινου-ένας από τους ισχυρότερους και θεραπευτικότερους χυμούς που μπορούμε να πιούμε!

ο λόγος πάλι για τους νοστιμότατους,
απολαυστικότατους,
υγιεινότατους,
χρωματιστούς,
και ευωδιαστούς φυσικούς χυμούς λαχανικών και φρούτων!
και ειδικά για τους χυμούς με βάση το σέλινο!
ό,τι χυμό και να ετοιμάσουμε με βάση το σέλινο συνδυάζει πολλαπλά οφέλη για τον οργανισμό μας
βιταμίνη C
βιταμίνη K
βιταμίνη Β6
φυλλικό οξύ
κάλιο
μολυβδαίνιο
μαγγανίο
και βέβαια ενώσεις που του χαρίζουν
αντιιικές,
διουρητικές,
αντιοξειδωτικές,
αντιφλεγμονώδεις,
αντιρρευματικές,
αντιυπερτασικές ,
καθαρτικές,
αντικαταθληπτικές και
αγχολυτικές ιδιότητες,και όλα αυτά μέσα σε ένα ποτήρι συμπυκνωμένο χυμό.
χυμός σέλινου λοιπόν και
τον χρησιμοποιούμε  πριν από τα γεύματα για να αδυνατίσουμε,
μετά το φαγητό ως χωνευτικό,
αν νιώθουμε κούραση,
αν έχουμε πυρετό,
αν έχουμε πίεση,
αν έχουμε χοληστερίνη,
αν θέλουμε να αποτοξινώσουμε τον οργανισμό μας,
να βοηθήσουμε το στομάχι μας ή
να αδυνατίσουμε.
μπορούμε να τον πίνουμε όποια ώρα της ημέρας θέλουμε.
επίσης ο χυμός σέλινου είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για τους ηλικιωμένους,
καθώς αναζωογονεί το σώμα,
ενισχύει τα οστά,
αποτρέπει την αθηροσκλήρωση,
θεραπεύει το ερεθισμένο κεντρικό νευρικό σύστημα,
αντιμετωπίζει την αϋπνία και τη νεύρωση!
και
καθαρίζουμε και πλένουμε πολύ καλά,με άφθονο τρεχούμενο νερό,ένα ματσάκι φρέσκο-φρέσκο  σέλινο!
το βάζουμε στον αποχυμωτή μας και τον πίνουμε αμέσως!!!
αν βρίσκουμε τη γεύση του πολύ ισχυρή για μας,
μπορούμε να προσθέσουμε ελάχιστο νεράκι,και χυμό λεμονιού!!!
σημειώσεις:
  • το σέλινο γενικά έχει συνδεθεί με τη μείωση της αρτηριακής πίεσης
  • ο χυμός του σέλινου είναι ιδανικό να πίνεται μόνος του
  • τα σημαντικά μεταλλικά στοιχεία σε αυτό το μαγικό χυμό ισορροπούν αποτελεσματικά το pH του αίματος του οργανισμού μας, εξουδετερώνοντας την οξύτητά του!
  • ο χυμός του σέλινου ενεργεί ως το τέλειο τονωτικό μετά την προπόνηση, καθώς αντικαθιστά τους χαμένους ηλεκτρολύτες και επανυδατώνει το σώμα με τα πλούσια μέταλλα του!!!
  • το σέλινο έχει οργανικό νάτριο που μειώνει την πίεση του αίματος αντί να το αυξάνει,η κατανάλωση χυμού σέλινου κάθε μέρα για μία εβδομάδα συμβάλλει σημαντικά στη μείωση της αρτηριακής πίεσης!!!
  • το σέλινο,είναι γνωστό,ότι περιέχει τουλάχιστον οκτώ οικογένειες αντικαρκινικών ενώσεων. 
  • επιλέγουμε σέλινο με "δυνατό" πράσινο χρώμα,η χλωροφύλλη του σε όλο της το μεγαλείο!
  • βεβαιωνόμαστε ότι οι νευρώσεις του είναι σταθερές, όχι "σκασμένες" και "σχισμένες"
  • το αποθηκεύουμε στο ψυγείο,σε σφραγισμένο δοχείο ή σε ειδική πλαστική σακούλα λαχανικών
  • το σέλινο είναι ένα τόσο χυμώδες φυτό που παράγει το δικό του «παρασιτοκτόνο» για να προστατευθεί από τους μύκητες...αυτό το προστατευτικό στρώμα ονομάζεται psoralen* το οποίο αν και προστατεύει το σέλινο, μπορεί να μην το δεχτεί ο οργανισμός κάποιου ανθρώπου!
  • άν κάποιος αντιμετωπίζει προβλήματα δέρματος αφού φάει σέλινο, μπορεί να σημαίνει ότι έχει κάποια ευαισθησία στα psoralen.
ας θυμηθούμε και:
       σέλινο-η άμυνα του οργανισμού μας και οι παθήσεις των αρθρώσεων-https://botanologia.blogspot.gr/2011/09/blog-post_22.html
     σέλινο-από τον έλεγχο του πόνου μέχρι την απογείωση της σεξουαλικής ζωής-https://botanologia.blogspot.gr/2017/03/blog-post_93.html
thalia:botanologia.blogspot.gr
* το  psoralene χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπεία PUVA-psoralen + UVA-για την ψωρίαση, έκζεμα ,λεύκη...
thalia:botanologia.blogspot.gr
PUVA therapy:https://en.wikipedia.org/wiki/PUVA_therapy
άλλες πηγές πληροφόρησης:
juicing-for-health.com/
medicalmedium.com
draxe.com
sciencedirect.com
ncbi.nlm.nih.gov
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26462366
tandfonline.com
ncbi.nlm.nih.gov

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

πως η μοναξιά μπορεί να καταστρέψει την υγεία μας

Στο κατά πόσο και πώς βλάπτει η μοναξιά την υγεία μας εστίασαν οι επιστήμονες, καθώς, όπως λένε τα τελευταία χρόνια, η μοναξιά αποτελεί σύγχρονη μάστιγα.

Η Έκθεση της Διακομματικής Επιτροπής για την Μοναξιά (Commission on Loneliness) που έχει συσταθεί στο Βρετανικό Κοινοβούλιο και, η οποία δημοσιεύθηκε πρόσφατα στη Μεγάλη Βρετανία, έδειξε ότι 9 εκατομμύρια Βρετανοί πολίτες, εκ των οποίων τα 2 εκατομμύρια είναι άνω των 75 ετών, υποφέρουν από μοναξιά, η οποία βλάπτει την υγεία όσο και 15 τσιγάρα ημερησίως και, σύμφωνα με τους ειδικούς, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο αν συνεργαστούν όλοι οι ιθύνοντες (κυβέρνηση, εργοδότες, επιχειρήσεις, οργανισμοί της κοινωνίας των πολιτών, οικογένειες, τοπικές κοινωνίες και κάθε άτομο ξεχωριστά).
Η Έκθεση αυτή αποτέλεσε το έναυσμα να καταρτιστεί Εθνικό Σχέδιο καταπολέμησης της μάστιγας αυτής.

Το θέμα της μοναξιάς έχει πολύπλευρες διαστάσεις
Σύμφωνα με μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Archives of Internal Medicine», και διεξήχθη σε 2.800 γυναίκες με καρκίνο του μαστού, όσες ζούσαν μόνες χωρίς κάποιους φίλους ή οικογένεια, είχαν πενταπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν από τη νόσο τους.
Αντίστοιχα, διαφάνηκε ότι και οι ηλικιωμένοι που απομένουν μόνοι στη ζωή, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόωρα κινητικές δυσκολίες ή ακόμα και να χάσουν τη ζωή τους.
Επιπλέον, η μελέτη που έγινε από τους επιστήμονες του πανεπιστημίου Weill Cornell στη Νέα Υόρκη σε συνεργασία με άλλα Ερευνητικά Κέντρα συνέδεσε τη μοναξιά στην τρίτη ηλικία με τις διαταραχές του ύπνου, τις μη φυσιολογικές ανοσολογικές αντιδράσεις και την επιτάχυνση της νευρωνικής εκφύλισης η οποία οδηγεί στην άνοια και τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Η μοναξιά οδηγεί σε υπερφαγία
Επιπροσθέτως, σε πειράματα που πραγματοποίησαν οι επιστήμονες από το πανεπιστήμιο (UCLA) της Καλιφόρνια, διαπίστωσαν πως όσοι νιώθουν μοναξιά έχουν μια τάση προς την κατανάλωση ανθυγιεινών τροφίμων, κυρίως όσων περιέχουν ζάχαρη και λίπος.
Αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς όλες οι έρευνες που έχουν εστιάσει στα αίτια της υπερφαγίας, έχουν διαπιστώσει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή αφορά μοναχικούς ανθρώπους οι οποίοι στρέφονται στο φαγητό στην προσπάθειά τους να νιώσουν καλύτερα και να ξεφύγουν από το αίσθημα της μοναξιάς.

Η μοναξιά «ρίχνει» το ανοσοποιητικό σύστημα
Τα άτομα που νιώθουν μοναξιά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, αντιδρούν πιο έντονα στα αρνητικά γεγονότα της ζωής και θεωρούν πιο στρεσογόνο την καθημερινότητά τους, γεγονός που μπορεί να καταστείλει το ανοσοποιητικό τους σύστημα.
Μελέτη που έγινε στο πανεπιστήμιο του Οχάιο έδειξε ότι οι μοναχικοί άνθρωποι διαθέτουν υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων στους ιούς του έρπη, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι συγκεκριμένοι ιοί είναι πιο ενεργοί σε αυτούς απ’ ό,τι στους ανθρώπους που δεν νιώθουν μόνοι.

Η μοναξιά δεν αφορά μόνο τα ηλικιωμένα άτομα αλλά και τους νέους
Μεγάλη έρευνα που παρουσιάσθηκε πέρυσι τον Αύγουστο στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας έδειξε ότι η συχνότητα της μοναξιάς κορυφώνεται σε τρία στάδια της ζωής: στην εφηβεία, στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής και ύστερα στους ηλικιωμένους.
Στην έρευνα αυτή, που πραγματοποιήθηκε στο πανεπιστήμιο Brigham Young, είχαν αναλυθεί συνδυαστικά τα ευρήματα 70 κλινικών μελετών, που αφορούσαν 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους.
Η ίδια έρευνα έδειξε ότι η μοναξιά αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου και πως το μέγεθος αυτού του κινδύνου είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι αυτό που επιφέρουν άλλοι γνωστοί εχθροί της υγείας, όπως η παχυσαρκία.

Η μοναξιά βλάπτει την υγεία
Όπως μας εξηγεί ο νευρολόγος-ψυχίατρος Δρ. Νίκος Ε. Δέγλερης, διδάσκων Ψυχοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Paris V, στη Γαλλία είναι πλέον τεκμηριωμένο ότι η μοναξιά βλάπτει την ψυχική υγεία, καθώς ανοίγει το δρόμο για την εμφάνιση διαταραχών όπως η κατάθλιψη, το στρες και οι αγχώδεις διαταραχές. 
Ωστόσο, όπως λέει, αυξάνονται οι ενδείξεις πως η ψυχική επιβάρυνση που επιφέρει, ενεργοποιεί μια αλληλουχία βιολογικών μηχανισμών οι οποίοι οδηγούν και σε σωματικά προβλήματα.
Οι διεργασίες αυτές σχετίζονται με την επιδείνωση πολλών παθήσεων και με αυξημένο κίνδυνο θανάτου από αυτές.
πηγή του άρθρου:naftemporiki.gr
thalia:botanologia.blogspot.gr