Γλυκύτατο οξύμελι με τέσσερα πανίσχυρα συστατικά

Σε αυτό το άρθρο θα σας δώσω άλλη μια αγαπημένη μου συνταγή για οξύμελι
Μια συνταγή με όλα τα βήματα που ακολουθώ για να ετοιμάσω το ξιδόμελό μου με φασκόμηλο και τζίντζερ και μερικές συμβουλές για να είναι η διαδικασία ομαλή και αποτελεσματική, αν κάποιος θελήσει να ετοιμάσει το δικό του οξύμελι!
Οξυμέλι ή ξιδόμελο με μηλόξυδο,
τζίντζερ και φασκόμηλο
Ένας τέλειος συνδυασμός πανίσχυρων πρώτων υλών που μου δίνει ένα πανίσχυρο ρόφημα!
Τέσσερα προϊόντα, σε ένα μαγικό ρόφημα-ελιξήριο!
Δεν χρησιμοποιώ “ελαφρά τη καρδία” τη λέξη “μαγικό”
Οι  ιαματικές και θεραπευτικές ιδιότητες των τεσσάρων προϊόντων, που χρησιμοποιώ για να ετοιμάσω το ρόφημά μου, είναι πανίσχυρες και επιστημονικά τεκμηριωμένες… 
read more:https://botanologia.gr/glykytato-oxymeli-me-tessera-panischyra-systatika/

Θεραπευτικές προσεγγίσεις της βοτανοθεραπεία για την αντιμετώπιση του συνδρόμου της ινομυαλγίας

Ινομυαλγία και βότανα
Οι θεραπευτικές προσεγγίσεις της βοτανολογίας σε περιπτώσεις του συνδρόμου της ινομυαλγίας:
χρήση βοτάνων που:
– χαλαρώνουν από την ένταση
– μειώνουν τον πόνο
– αποτοξινώνουν τον οργανισμό
– προάγουν τον ύπνο
Αυτά τα βότανα είναι:
 -. ιτέα η λευκή/Willow-Salix sp., ο πρόδρομος της ασπιρίνης.
Ο αποξηραμένος φλοιός της λευκής ιτιάς  είναι ένα ισχυρότατο αναλγητικό βότανο.
-. αρπαγόφυτο/Harpagophytum procumbens – ένα από τα ισχυρότερα αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη βότανα, ιδανικά για τη διαχείριση του πόνου.
read more:https://botanologia.gr/therapeytikes-proseggiseis-tis-votanotherapeia-gia-tin-antimetopisi-toy-syndromoy-tis-inomyalgias/

Οι δράσεις των βοτάνων: Μαϊντανός και αγριοράδικο, δύο ισχυρά τονωτικά βότανα

Μαϊντανός και αγριοράδικο – Αντιμετωπίζουμε την κούραση με ένα γευστικότατο ρόφημα μαϊντανού και αγριοράδικου
Νιώθω μια κούραση, μιά εξάντληση-μα τι να κάνω;
Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε κάνει αυτή την ερώτηση στον εαυτό μας!
Η λέξη κούραση χρησιμοποιείται στην καθημερινή μας ζωή για να περιγράψει μια σειρά από καθημερινές ταλαιπωρίες, όπως εξάντληση,
κόπωση,
αίσθηση καύσου στους μύες,
πόνους στην πλάτη ή μια γενικευμένη ατονία.
Αιτίες της κούρασής μας είναι πολλές και διάφορες – μπορεί να είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση,
η ηχορύπανση...
read more:https://botanologia.gr/oi-draseis-ton-votanon-maintanos-kai-agrioradiko-dyo-ischyra-tonotika-votana/

Παραδοσιακό παντεσπάνι

Σε όλες οι κουζίνες του κόσμου υπάρχουν λιτές,
οικονομικές και απέριττες συνταγές, η αποθέωση της φαντασίας και της ευρηματικότητας, οι οποίες έχουν "ξεπηδήσει" μέσα από από τα "ταπεινά βιβλία μαγειρικής" των αγροτών της υπαίθρου και των εργατών των μεγάλων εργατουπόλεων.
Πολλές από αυτές είναι συνταγές αρχαίας προέλευσης, οι οποίες επιβίωσαν στο πέρασμα του χρόνου, καθώς η λαϊκή γνώση τις ενστερνίστηκε,
ριζώθηκαν στις κουλτούρες των λαών,
καταγράφηκαν στο πολιτισμικό τους DNA, που ούτε οι αλλαγές στις αστικές συνήθειες κατάφεραν να τα εξαλείψουν.
Ο τρόπος που μαγείρευαν τις συνταγές αυτές έδινε ένα αίσθημα κορεσμού και χάριζαν στον οργανισμό πολλά φυτοθρεπτικά συστατικά, κάτι που σίγουρα, πολλά άτομα ούτε καν το γνώριζαν, απλά τα έτρωγαν για να επιβιώσουν.
Τέτοια παράδειγμα είναι η “Sopa de farigola” ή “Sopa de tomillo” της Καταλωνίας,
το Pappa al pomodoro της Τοσκάνης
η panzanella της τοσκάνης, αλλά και άλλων περιοχών της κεντρικής Ιταλίας
η περίφημη κρεμμυδόσουπα της Λυών - soupe à l’oignon à la lyonnaise 
το απέριττο gulyás της Ουγγαρίας 
και στα δικά μας - δεν ξεχνάμε τον τραχανά, αγαπημένο πιάτο όλης της Ελλάδας,
τα τουτουμάκια, το περίφημο ζυμαρικό της Πελοποννήσου,
τις περίφημες πίτες της Στερεάς Ελλάδας και της Ηπείρου...
Στο σημερινό μου άρθρο θα σας δώσω τη συνταγή ενός αγαπημένου γλυκού, διότι εκτός από τις συνταγές μαγειρικής που έχουν καταγραφεί στα κατάστιχα της μνήμης μας, έχουν καταγραφεί και πάμπολλες συνταγές ζαχαροπλαστικής...και...
Παντεσπάνι, το αγαπημένο, απλό,
χωρίς περιττές φιοριτούρες, από ένα παμπάλαιο τετράδιο της γιαγιάς μου!!!
Υλικά
10 αυγά - χωρισμένα σε ασπράδια και κρόκους
10 κουταλιές της σούπας σιμιγδάλι
10 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
βανίλια ή κάποιο άλλο άρωμα που αρέσει τη στιγμή εκείνη

ξύσμα λεμονιού ή πορτοκαλιού
βούτυρο για το ταψί
Σιρόπι
3 ποτήρια νερού ζάχαρη
3 ποτήρια νερό
σταγόνες χυμό λεμονιού
Και
Προθερμάνω το φούρνο μου στους 170 ή 180°C - ή ανάλογα με το φούρνο
Χωρίζω τα αυγά σε κρόκους και ασπράδια
Χτυπάω τα ασπράδια με το χυμό λεμονιού μέχρι να γίνει σφιχτή μαρέγκα.
Σ' ένα άλλο μπολ χτυπάω τους κρόκους με τη ζάχαρη,

τη βανίλια και το ξύσμα μέχρι να ασπρίσουν.
Προσθέτω το σιμιγδάλι και ανακατεύω
Στη συνέχεια προσθέτω τη μαρέγκα και ανακατεύω πολύ μαλακά, να ομογενοποιηθεί
Βουτυρώνω πολύ καλά με αγνό βούτυρο ένα ταψί Ν° 32 και ρίχνω το μείγμα, απλώνοντάς το να πάει παντού.
Ψήνω για 40 λεπτά ή μέχρι το μαχαίρι που θα το δοκιμάσω να βγει καθαρό.
Είναι βασικό - δεν ανοίγω τον φούρνο ποτέ πριν τα 30'.
Σιρόπι
Βάζω τα υλικά για το σιρόπι σε μια κατσαρόλα και ανακατεύω μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. 
Απ' την ώρα που θ' αρχίσει να βράζει, το αφήνω ακόμα για 6'
Ρίχνω το ζεστό σιρόπι όταν το γλυκό μου είναι τελείως κρύο.
Το αφήνω να "ξεκουραστεί"  ένα ολόκληρο βράδυ και 
το κόβω την επόμενη!

Τελικά τι είναι το παντεσπάνι;

Είναι μια λεπτή, αφράτη ζύμη, που αποτελείται από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και βούτυρο - σε κάποιες συνταγές το βούτυρο παραλείπεται.

Η ιστορία του ξεκινάει από εποχές πολύ πιο παλιές από την εποχή της Αναγέννησης. 

Λέγεται πως κάπου εκεί τον 16ο αιώνα, κάποιος ευφάνταστος ζαχαροπλάστης παρουσίασε ένα τέτοιο αφράτο γλυκό στην ισπανική αυλή. 

Αυτό ήταν - από το γαλλικό pain d’ Espagne, δηλαδή ισπανικό ψωμί, προήλθε το παντεσπάνι.

Και όταν επινοήθηκε το baking powder το παντεσπάνι "φούσκωσε" ακόμα περισσότερο. 

thalia

Αυτάρκεια - φύτρα και πως καλλιεργούμε στην κουζίνα μας τις τροφές θαύμα

Τα φύτρα θεωρούνται τροφές θαύμα

Κατατάσσονται ως τα πιο φρέσκα και πιο θρεπτικά από όλα τα λαχανικά που διατίθενται για την ανθρώπινη διατροφή.

Είναι μια σύνθετη πηγή τροφίμων, όπου τα θρεπτικά συστατικά είναι σχεδόν πλήρως διαθέσιμα, πλούσια σε διάφορες αντιοξειδωτικές και βιοδραστικές ενώσεις, που αντιπροσωπεύουν τρόφιμα που προάγουν την υγεία.

Με μια διαδικασία φυσικού μετασχηματισμού, τα φύτρα- οι φυτρωμένοι σπόροι- αποκτούν πολύ βελτιωμένη πεπτικότητα,

ισχυρότερες θρεπτικές ιδιότητες σε σύγκριση με το μη φυτρωμένο σπόρο από τον οποίο προέρχονται και βελτιωμένη διαθεσιμότητα μακρο- και μικρο-θρεπτικών συστατικών, όπως επιβεβαιώνεται από αρκετές in vitro και in vivo μελέτες

Τα φυτρωμένα τρόφιμα αποτελούν μέρος της διατροφής πολλών αρχαίων φυλών εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ακόμα και μέχρι σήμερα, βρίσκουμε στγις κουζίνες πολλών λαών φημισμένα φύτρα όπως τα  Mung Bean Sprouts

Τα φύτρα παρέχουν όλες τις απαραίτητες βιταμίνες και μέταλλα και ιχνοστοιχεία που χρειάζεται ο οργανισμός μας και πρέπει να αποτελούν ζωτικό συστατικό της διατροφής μας.

Η βλάστηση των σπόρων δεν απαιτεί συνεχή φροντίδα, αλλά μόνο περιστασιακό ψεκασμό με νερό

Όλοι οι βρώσιμοι σπόροι και τα όσπρια μπορούν να φυτρώνουν...

read more:https://botanologia.gr/fytra-kai-pos-kalliergoyme-stin-koyzina-mas-tis-trofes-thayma/

Αυτάρκεια - μαραθοκεφτέδες ή μαλαθροκεφτέδες...

Κεφτέδες με κιμά μοσχαρίσιο, 

με μπόλικο τριμμένο κρεμμύδι,

με μπόλικο μπαγιάτικο ψωμί και άφθονο δυόσμο!!!

Κεφτέδες με μαϊντανό και ρίγανη. 

Κεφτέδες με μάραθο και φρέσκα κρεμμυδάκια.

Κεφτέδες με τριμμέννη ντομάτα!

Κεφτέδες με...με...με...

Ψωμί μπαγιάτικο μπουλιασμένο στο ούζο, ή στο κρασί και αν δεν υπάρχει κάτι από αυτά, στο νεράκι!

Κεφτέδες σε όλη την Ελλάδα!

Οι ντοματοκεφτέδες της Σαντορίνης, 

αλλά και της Ανάφης και της Κιμώλου… 

Οι ναξιώτικοι πατατοκεφτέδες. 

Οι ρεβυθοκεφτέδες της Σίφνου, 

αλλά και της Ρόδου. 

Οι μελιτζανοκεφτέδες στη Μυτιλήνη. 

Οι κρητικοί κολοκυθοκεφτέδες, οι κολοκυθοκεφτέδες γενικώς. 

Οι κεφτέδες με την περίφημη αλευρόσαλτσα της Φλώρινας. 

Οι λαχανοκεφτέδες της Ηπείρου, 

της Θεσσαλίας, 

της Κρήτης. 

Οι χιώτικοι μαραθοκεφτέδες ή μαλαθροκεφτέδες

Τα σφουγγάτα, οι περίφημοι τυροκεφτέδες της Κύθνου. 

Τα σουτζουκάκια της Σμύρνης. 

Η λέξη δεν είναι ελληνική, έχει τουρκική καταγωγή και ρίζες περσικές. 

Η λέξη μόνο, όχι το φαγητό. 

Κεφτέδες φτιάχνουν εδώ και αιώνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, εδώ όμως, στην Ελλάδα η ποικιλία των συνδυασμών για τους κεφτέδες σου κόβει την ανάσα.

Όσα χρόνια μαγειρεύω και "ψάχνω" την ελληνική κουζίνα, αλλά και τις κουζίνες του κόσμου, πουθενά δεν έχω βρει τέτοια ποικιλία συνδυασμών, 

τέτοιο πλούτο συνταγών, για τους κεφτέδες όσο στην παραδοσιακή ελληνική κουζίνα.

Η ευρηματικότητα με έχει αφήσει άναυδη!

Κάθε μάγειρας, κάθε μαγείρισσα επινοεί συνέχεια, αλλά και ανασύρει καταγεγραμμένες από τα βάθη των αιώνων στο πολιτισμικό του DNA, συνταγές και συνδυασμούς και ετοιμάζει τους προσωπικούς κεφτέδες, πολλές φορές αξιο­ποιώντας τα ελάχιστα διαθέσιμα. 

Τα ντοματάκια τους οι Σαντορινιοί, 

τα ρεβύθια τους οι Σιφνιοί, 

τον τραχανά τους οι Στερεοελλαδίτες,

τα λεμόνια, τα πορτοκάλια,

τα λάχανα και το λάδι τους οι Πελοπονήσιοι, ότι τέλος πάντων έδινε στον κάθε έναν ο τόπος του και έφτασε ο κεφτές, κάποια εποχή, 

να γίνει το συνώνυμο της φτωχικής κουζίνας των περισσευμάτων. 

Λίγος κιμάς,

πολύ ψωμί μπαγιάτικο,

ότι μυρωδικά έχει ο κήπος,

αλάτι, πάντα υπάρχει και έτοιμοι οι κεφτέδες!

Και κάπως έτσι έγιναν οι κεφτέδες η αγάπη των περισσοτέρων Ελλήνων!

Και έγιναν οι κεφτέδες η μνήμη των περισσότερων!

Γιατί οι κεφτέδες καταγράφηκαν εκεί, στα κατάστιχα στα "βάθη" του εαυτού μας και μας θυμίζουν, ελπίζω σε πολλούς, που γεννηθήκαμε,

που μεγαλώσαμε,

πως πορευτήκαμε...

Γιατί, ναι το φαγητό είναι μνήμη!!!

Μαραθοκεφτέδες χιώτικοι ευωδιαστοί.

Εάν ψάξουμε τις παραδοσιακές χιώτικες συνταγές, τότε σίγουρα ανάμεσά τους θα βρούμε τους κολοκυθοκεφτέδες και τους μαραθοκεφτέδες ή μαλαθροκεφτέδες

Είναι ένα  πιάτο που μαγειρεύεται σε διάφορα μέρη και χωριά των νησιών μας και κάθε μία νησιώτισσα μαγείρισσα κρύβει και το δικό της μυστικό. 

Οι μαραθοκεφτέδες είναι οι κεφτέδες της άνοιξης και του καλοκαιριού, όπου βρίσκουμε άφθονο τον μάραθο. 

Είναι απλοί, ντελικάτοι κεφτέδες με ψιλοκομμένα φρέσκα κρεμμυδάκια, 

με μπόλικο μάραθο και χυλό από αλεύρι. 

Ανακατεύουμε όλα μας τα υλικά να ομογενοποιηθούν και

ρίχνουμε σε λάδι που έχει κάψει σε μέτρια θερμοκρασία, κουταλιά-κουταλιά και όταν ροδίσουν, αμέσως τα γυρίζουμε από την άλλη πλευρά και όταν τα βγάζουμε τα τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί.

Το μεγαλείο της απλότητας!!!

Πιο αναλυτικά

χρειάζομαι:

1 ματσάκι μάραθο ψιλοκομμένο

2 κολοκυθάκια τριμμένα στο χοντρό του τρίφτη και πολύ-πολύ  καλά στραγγισμένα

3 κρεμμυδάκια φρέσκα πολύ-πολύ ψιλοκομμένα

1 μεγάλη, ώριμη ντομάτα, χωρίς τα υγρά της, ψιλοκομμένη

αλάτι, πιπέρι

3/4 του κουτιού σόδα

αλεύρι για όλες τις χρήσεις,

λάδι για το τηγάνισμα 

Και:

Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύω το αλεύρι με τη σόδα και φτιάχνω το κουρκούτι ρίχνοντας σιγά-σιγά στο αλεύρι τόσο νερό, ανακατεύοντας με το πιρούνι συνεχώς, όσο χρειάζεται να γίνει ένας χυλός πηχτός. 

Ρίχνω αλάτι, πιπέρι και όλα τα υλικά και ανακατεύω καλά. 

Σε ένα βαθύ τηγάνι ρίχνω αρκετό λάδι, ανάβω τη θερμοκρασία και όταν κάψει το λάδι ρίχνω με το κουτάλι το μείγμα μου.

Όταν ροδίσουν γυρνάω από την άλλη πλευρά. 

Τους βγάζω με τρυπητή κουτάλα και τους απλώνω σε απορροφητικό χαρτί..

Σερβίρω τους κεφτέδες μου ζεστούς και τους συνοδεύουμε ανάλογα με την περίσταση!!!

thalia

Αυτάρκεια - συκομυζήθρα, μια γνώση από τα βάθη των αιώνων

Θέλω να σας πω μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή απ’ αυτές που γοητεύουν- εμένα τουλάχιστον. 

Πριν από λίγα χρόνια μιλούσα με μια ηλικιωμένη κυρία από ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας κοντά στην Καλαμάτα. 
Για φαγητά μιλούσαμε βεβαίως κι εκείνη μου αφηγούνταν με μια φιλοσοφημένη ημεράδα που χαρίζει η ωριμότητα, ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια: 

"Μεγάλη οικογένεια ήμασταν, εφτά παιδιά μαζί με μένα, οι γονείς και η γιαγιά. 
Είχαμε φτώχεια, δύσκολα τα φέρναμε βόλτα, ήταν και τα χρόνια δύσκολα. 
Είχαμε μια κατσίκα και μου την έδινε η μάνα μου να πάω κάτω να τη βοσκήσω κι εγώ της έλεγα να μου δώσει ένα κύπελλο -είχαμε τότε τσίγκινα κύπελλα- για να πιω νερό αλλά εγώ είχα στο νου μου ν’ αρμέξω λίγο γάλα να το πιω. 
Η μάνα μου όμως το καταλάβαινε και δεν μου το ‘δινε γιατί αυτή το γάλα ήθελε να το μοιράσει σε όλους μας. 
Πεινούσα. 
Μάζευα κανένα χορταράκι απ’ αυτά που ήξερα και το έτρωγα. 
Είχε ένα μικρό ρεματάκι και τα έπλενα.
Αλλά τι να σου κάνουν τα χόρτα. 
Όταν γύριζα για το σπίτι και τα μαστάρια της γίδας ήταν γεμάτα γάλα, έπαιρνα ένα φύλλο που ήταν φαρδύ, από μουριά ήτανε και άρμεγα πάνω λίγο γάλα από τη γίδα. 
Πόσο ήταν τώρα αυτό το γάλα, αλλά κι εγώ παιδί ήμουνα οκτώ εννιά χρόνων μήπως μου ‘κοβε το μυαλό; 
Έκοβα ένα φύλλο από συκιά και με το κοτσανάκι του που έχει λίγο γάλα -αυτό το άσπρο που βγάζει η συκιά- ανακάτωνα το γαλατάκι πάνω στο φύλλο κι αυτό έπηζε στη στιγμή. 
Γινότανε κάτι σαν απαλό τυράκι και το έτρωγα και μου φαινότανε άλλο πράμα. 
Μια σταλιά ήταν, αφού η μάνα μου ούτε που το καταλάβαινε…".

Όταν άκουσα την ιστορία θυμήθηκα τη γιαγιά μου που έλεγε παραφράζοντας το αρχαίο ρητό: 
"Η φτώχεια τέχνη αργάζεται" και νόμισα ότι πρόκειται για μια παιδική εμμονή σαν αυτή που έχουν τα πιτσιρίκια να ρουφούν το νέκταρ από τα λουλούδια του αγιοκλήματος.
Και στα Κύθηρα
Κι όμως, σύντομα μετά το παραπάνω περιστατικό, όταν ετοίμαζα τον τέταρτο τόμο του βιβλίου μου "Γεύση ελληνική" που αναφέρεται σε συντηρημένα τρόφιμα και τα τυριά, πήρα μια μαρτυρία από την κ. Αννέττα Κασιμάτη από τα Κύθηρα η οποία μου ανέφερε ότι στο χωριό της έφτιαχνε "συκομυζήθρα": 

"Κόβαμε κλαδιά από τη συκιά, τρυφερά τα χαράζαμε και βγάλουν ένα υγρό γαλακτώδες. 

Τα ρίχναμε σε μπολ με λίγο νεράκι, να βγει όλο αυτό το γάλα της συκιάς.

Βάζαμε το γάλα στη φωτιά, περιμέναμε να κάψει και ρίχναμε μέσα το νεράκι με το συκόγαλο και πήζει. 

Γι’ αυτό το τυρί αυτό το λέγαμε συκομυζήθρα. 

Το βάζαμε σε τουλπάνι κανονικά όπως κάθε άλλο τυρί, να στραγγίσει. 

Ήταν νόστιμο αλλά πιο συμπαγές από το τυρί που γίνεται με πυτιά. 

Μετά, αν θέλαμε, το αλατίζαμε και το κάναμε όπως όλα τα τυριά"*.

Βέβαια η τέχνη αυτή δεν ήταν κάτι καινούργιο.
Στα "Γεωπονικά" που συγκεντρώθηκαν από τον Κασσιανό Βάσο με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, γύρω στο 950 μ.Χ. όπου αναφέρεται: 
"Γάλα επί πυρός χλιαινόμενον και κλάδω συκής κινούμενον πήγνυται"** 
Αλλά και πριν ακόμη, τον 1ο ή 2ο μ.Χ. αιώνα ο Αθήναιος αναφέρει στους Δειπνοσοφιστές του, ένα έργο που μας δίνει πολλές πληροφορίες για τα ώς τότε γαστρονομικά ήθη. 
"Κι ο Ευριπίδης στον Κύκλωπα ονομάζει οπίαν τυρόν το δυνατό τυρί που πήζουν με συκόγαλο -οπόν"***
Ο κτηνοτρόφος Κύκλωπας που τον συνάντησε ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, πήζοντας τυρί με οπόν συκής -συκόγαλο, φαίνεται ότι ασκούσε μιαν ήδη διαδεδομένη πρακτική πράγμα που παρατηρούμε στην Ιλιάδα, σε μιαν ωραία παρομοίωση:
"Πώς με την πρώτη το συκόγαλο (οπός) το άσπρο γάλα πήζει, κι ας ειν’ αριό, κι ως το ανακάτωσες θωρείς το ευτύς πηγμένο όμοια γοργά κι αυτός τον γιάτρεψε τον αντρειωμένον Αρη"****
     Κατά τη δική μου γνώμη έτσι γίνεται ορατή μια γραμμή που ξεκινάει από πολύ παλιά και μεταφέρει μια γνώση, μια πληροφορία από τα βάθη των αιώνων σ’ ένα μικρό κορίτσι της Μεσσηνιακής υπαίθρου, τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα που μόλις πέρασε. 
Ένα πεινασμένο παιδί οδηγημένο από μια πληροφορία που έχει καταγραφεί στο πολιτισμικό  του DNA, ασκεί μια πανάρχαιη τεχνική χωρίς καν να το συνειδητοποιεί. 
Αυτό που με πρώτη ματιά μπορεί να ονομάσει κανείς ένστικτο δεν είναι παρά η εγγεγραμμένη ιστορία του πολιτισμού της κι αυτό κοντολογίς είναι η παράδοση.
Επανέρχομαι σ’ αυτήν την σημαντική έννοια που έχει πολύ κακοποιηθεί τελευταία και που παραμένει πάντα επίκαιρη και αναφέρομαι ειδικά στην γαστρονομία γιατί αυτή είναι που επανέρχεται διαρκώς ως θέμα τώρα που την… "ανακαλύπτουμε". 
Δεν έχουμε καμιά πρεμούρα για την παραδοσιακή ενδυματολογία -αλίμονο- αλλά ούτε και για τα κεντήματα ή τα υφαντά – θεός φυλάξοι!
Η λαϊκή αρχιτεκτονική λίγο μας συγκινεί αλλά κι αυτή παρουσιάζει χίλια δυο εμπόδια: πού να χτίζεις τώρα τέτοια πράγματα όταν στη στιγμή σκαρώνεις τρίπατο παλατάκι με τα μπετά του και τα αλουμίνια – πάντα με πρόσχημα το κόστος.
Το φαγητό όμως, ιδιαίτερα όταν γίνει μοδάτο, ε δεν χάλασε ο κόσμος, αφού τρελάναμε και τις αγελάδες και μας κυρίευσε ο φόβος και ο πανικός, θα δοκιμάσουμε μια γίδα. 
Αλλωστε θα την κάνουμε μενταγιόν και φιλετάκια κι αν η γιαγιά, η άξεστη τη μαγείρευε "γιαχνί με τ’ς αμανίτες" εμείς θα την κάνουμε μπρεζέ ως σαμπινιόν και θα είμαστε καλυμμένοι.
Πού βρίσκεται όμως το ζουμί, όχι της κατσίκας, της ιστορίας; 
Στο ότι δεν έχουμε πλαίσιο στο οποίο να εντάσσονται με φυσικό τρόπο τέτοιες δραστηριότητες μαγειρικές. 
Η παράδοση δεν είναι κάτι στατικό, τρέφεται από το παρελθόν και τροφοδοτεί το μέλλον, αλλά αλλάζει αργά και ενσωματώνει επιλεκτικά. 
Κυλάει μαζί με τη ζωή δηλαδή την ιστορία έτσι εξελίσσεται. 
Αυτό λοιπόν που λείπει είναι ο ζωτικός χώρος γύρω από τα πράγματα και είναι θλιβερό όταν διαπιστώνει κανείς ότι το μόνο "πλαίσιο" της παράδοσης που μας είναι γνωστό είναι αυτό που αντανακλά μια παλιότερη εποχή ενώ η "παράδοση" στο σήμερα χρειάζεται το δικό της σύγχρονο πλαίσιο ύπαρξης. 
Θα μου πείτε το αναζητούμε και η αναζήτηση χωράει πολλά στραβοπατήματα. 
Και αυτό σωστό είναι. 

Εχουμε όμως ελλείψεις στην υποδομή και χρειάζεται γενναιότητα για να το παραδεχόμαστε αυτό σε κάθε βήμα.
Σας υπενθυμίζω μιαν αποστροφή του λόγου του αείμνηστου ιστορικού, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, Νίκου Σβορώνου: 
"Η παράδοση ενώνει το χθες με το σήμερα, ενώ η συντήρηση μένει προσκολλημένη, δεν επιθυμεί να αλλάξει".
*. Εύης Βουτσινά "Γεύση ελληνική" Τόμος Δ’ με τίτλο «Παστά, καπνιστά, λιόκαυτα, ελιές, τουρσιά, τυριά, γαλακτερά» εκδ. Καστανιώτη.
**. Αθήναιου "Δειπνοσοφισταί XIV, 658 c, εκδ. Loeb.
***. K. Πορφυρογένητου "Γεωπονικά", Λειψία 1781.
****. Ιλιάδα Ε’ 902-904 μετάφρ. Καζαντζάκη – Κακριδή.
Για δυνατές συζητήσεις…
     Παξιμάδια, ψωμί, ωμά λαχανικά και τυριά, μαζί και λίγα φρούτα είναι ένα σπουδαίο γεύμα, ιδιαίτερα αν υπάρχει καλό κρασί. 
     Εδώ τα τυριά είναι: φρέσκια ανάλατη μυζήθρα από εκλεκτή τυροκόμηση πρόβειου γάλακτος, μανούρες σε διαφορετικό βαθμό ωρίμανσης από τη Σίφνο. 
     Στο γυάλινο δοχείο είναι τσακώνικη σημουκουκήρα, μια σπάνια και δυσεύρετη λιχουδιά που προέρχεται από το καϊμάκι του γάλακτος το οποίο συγκεντρώνουν και μετά το χτυπούν για να βγει το βούτυρο. 
     Ο,τι απομένει είναι η σημουκουκήρα, που δεν περιέχει κανένα άλλο υλικό, είναι υποκίτρινη και τρώγεται σκέτη ή με ψωμί. 
Η λέξη είναι τσακώνικη. 
Ενα τέτοιο γεύμα προσφέρεται για μεγάλη παρέα και δυνατές συζητήσεις.
    Ξέρετε πόσα άχρηστα και παντελώς ανούσια πράγματα μπορεί κάποιος να παρακολουθεί νυχθημερόν τηλεόραση;

thalia-botanologia.gr

kathimerini.gr

anthanassa.gr