Εγώ και το αγριοράδικο - το αγριοράδικο δεν ζητά ένα μόνο χρώμα - ζητά να μοιάσει με ό,τι θαυμάζει στον κόσμο

...εγώ και το αγριράδικο -  ένα βότανο τόσο κοινό, που οι περισσότεροι από εμάς το προσπερνούν χωρίς να το βλέπουν πραγματικά.
           Taraxacum officinale

...παρακολουθείστε το αγριοράδικο μέσα από τα μάτια μου και δες τε πως δεν

εμφανίζεται ως "βότανο που μας διδάσκει κάτι", αλλά ως μια άλλη μορφή ύπαρξης που συνομιλεί μαζί μου με τη δική της σιωπή, επιμονή και γνώση της γης. 
...και εγώ η ntina δεν είμαι ο άνθρωπος-βοτανολόγος που γνωρίζει τα πάντα για εκείνο, αλλά ο άνθρωπος-βοτανολόγος  που προσπαθεί να το ακούσει και να κατανοήσει την πραγματική βοτανική υπόστασή του!
...και φεύγω από τον μύθο και αφήνω το αγριοράδικο να γίνει ο συνομιλητής μου.
Αφετηρία της συνομιλίας μας το φιλοσοφικό ερώτημα που έχω αφήσει να αιωρείται στο κείμενό μου: Σαν ποίημα, σαν μύθος και πάλι για το αγριοράδικο! και το οποίο είναι: όταν θαυμάζουμε κάτι, θέλουμε πραγματικά να του μοιάσουμε ή αναγνωρίζουμε σε αυτό κάτι που ήδη υπάρχει μέσα μας;
                            Εγώ και το αγριοράδικο
        Το αγριοράδικο και η τέχνη του να θαυμάζεις
-. Γιατί θέλησες να γίνεις σαν τον ήλιο; το ρώτησα.
Ήταν πρωί και το αγριοράδικο είχε ανοίξει το κίτρινο άνθος του προς το φως.
-. Δεν θέλησα να γίνω ο ήλιος, μου είπε.
-. Μα ο μύθος αυτό λέει.
-. Ο μύθος λέει αυτό που μπόρεσαν να δουν οι άνθρωποι. Εγώ θυμάμαι κάτι άλλο.
-. Τι θυμάσαι;
-.Θυμάμαι πως, όταν ο Θεός είπε στα λουλούδια να διαλέξουν το χρώμα τους, εγώ δεν διάλεξα ένα χρώμα. Διάλεξα όσα με έκαναν να αισθανθώ πως ο κόσμος είναι όμορφος.
     Το κοίταξα προσεκτικά.
-. Δηλαδή δεν ήθελες να μοιάσεις στον ήλιο;
-. Όχι. Ήθελα να κρατήσω μέσα μου τον θαυμασμό που ένιωσα κοιτάζοντάς τον.
     Έμεινα σιωπηλή.
Ίσως να υπήρχε εκεί μια διαφορά που εμείς οι άνθρωποι συχνά δεν προσέχουμε.
Νομίζουμε πως όταν θαυμάζουμε κάτι, θέλουμε να το αποκτήσουμε.
Να γίνουμε σαν εκείνο.
Να του μοιάσουμε.
Να το κάνουμε δικό μας.
Το αγριοράδικο όμως έμοιαζε να γνωρίζει κάτι διαφορετικό.
-. Και η νύχτα; το ρώτησα. Γιατί θέλησες να της μοιάσεις;
-. Γιατί η νύχτα μου έμαθε πως η σιωπή δεν είναι απουσία.
-. Και τα αστέρια;
-. Μου έμαθαν πως το φως δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο για να υπάρχει.
        Κοίταξα τότε το μικρούλι βότανο
Ήταν δύσκολο να πιστέψω πως ένα τόσο ταπεινό πλάσμα μπορούσε να έχει μέσα του τόση σκέψη.
-. Ίσως τελικά, του είπα, να μην ήθελες να γίνεις ούτε ήλιος ούτε νύχτα ούτε αστέρι.
-. Τώρα αρχίζεις να καταλαβαίνεις.
-. Τι;
-. Ότι δεν χρειάζεται να γίνουμε αυτό που θαυμάζουμε. Μπορούμε απλά να το αφήσουμε να μας διδάξει!
     Η φράση του έμεινε για λίγο ανάμεσά μας.
-. Και ο Θεός; ρώτησα. Γιατί σου έδωσε όλα όσα ζήτησες;
-. Ίσως επειδή δεν ζήτησα να πάρω. Ζήτησα να μπορώ να εκφράσω αυτό που ένιωσα.

Τότε κατάλαβα πως ο μύθος ίσως μιλούσε λιγότερο για το χρώμα των λουλουδιών και περισσότερο για την ίδια τη φύση της επιθυμίας.
Υπάρχει μια επιθυμία που λέει:
"Θέλω να έχω αυτό που έχεις"
Και υπάρχει μια άλλη:
"Θέλω να καταλάβω αυτό που είσαι"
Η πρώτη οδηγεί στην κατοχή.
Η δεύτερη στη μεταμόρφωση.
-. Και το λευκό σου; το ρώτησα ύστερα. Από πού ήρθε;
-. Από τη στιγμή που έπαψα να "κρατώ" τον εαυτό μου.
      Κοίταξα το λευκό, ολοστρόγγυλο κεφάλι του.
Ήταν η στιγμή της ωριμότητάς του.
Δεν είχε πια το κίτρινο του άνθους.
Τώρα ήταν σχεδόν ολόκληρο λευκό, σαν μικρό φεγγάρι.
-. Τότε, είπα, το λευκό σου είναι η αποχώρηση;
-. Όχι.
-. Τι είναι;
-. Είναι η εμπιστοσύνη.
Και πριν προλάβω να ρωτήσω περισσότερα, φύσηξε ένα απαλό αεράκι.
Ένας σπόρος αποσπάστηκε.
Ύστερα ένας δεύτερος.
Κι ένας τρίτος.
Οι μικροί λευκοί σπόροι άρχισαν να ταξιδεύουν στον αέρα.
-. Τους αφήνεις να φύγουν; ρώτησα.
-. Δεν τους αφήνω.
-. Τότε;
-. Τους εμπιστεύομαι στη Γη.
    Κοίταξα τους σπόρους να απομακρύνονται.
Ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη μορφή αγάπης: να δημιουργείς κάτι και ύστερα να του επιτρέπεις να φύγει από κοντά σου.
-. Και αν δεν επιστρέψουν;
Το αγριοράδικο έμοιασε να χαμογελά.
-. Δεν είναι ανάγκη να επιστρέψουν σε μένα.
-. Τότε σε τι ελπίζεις;
-. Στη συνέχεια.
Και τότε κατάλαβα πως το αγριοράδικο δεν μου μιλούσε πια για τον ήλιο, ούτε για τη νύχτα, ούτε για τα αστέρια.
Μου μιλούσε για εμάς.
Για εκείνο το παράξενο πλάσμα που λέγεται άνθρωπος και που περνά μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να κρατήσει κοντά του όσα αγαπά.
Κι όμως, η φύση λειτουργεί διαφορετικά.
Ο ήλιος δίνει το φως του χωρίς να το χάνει.
Η νύχτα κρατά τη σιωπή χωρίς να τη φυλακίζει.
Τα αστέρια φωτίζουν χωρίς να ζητούν να τα πλησιάσουμε.
Και το αγριοράδικο;
Ανθίζει.
Ωριμάζει.
Λευκαίνει.
Και όταν έρθει η ώρα, αφήνει τα μικρά του αστέρια να ταξιδέψουν.
Όχι επειδή τελείωσε η ζωή του.
Αλλά επειδή η ζωή του συνεχίζεται πέρα από αυτό.
                 Το κοίταξα για μια ακόμα φορά.
-. Τελικά, αγριοράδικο, τι χρώμα διάλεξες εκείνη την ημέρα;
-. Δεν διάλεξα χρώμα.
Διάλεξα να μπορώ να αλλάζω.
Και ίσως γι' αυτό μου χάρισαν όλα τα χρώματα που αγάπησα.

       κείμενo και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia

Σε πολλά βότανα, οι “δευτερεύουσες” ενώσεις κρύβουν σημαντικό, παραγνωρισμένο θεραπευτικό δυναμικό.

Η Isosilybin B  είναι μια flavonolignan που εξάγεται από τη silymarin, η οποία παρουσιάζει αντικαρκινική δράση κατά του καρκίνου του προστάτη, αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων και συμβάλλει στον αποκλεισμό της φάσης G1 και στην απόπτωση.

Οι σπόροι του γαϊδουράγκαθο/Silybum marianum περιέχουν silymarin, ένα μείγμα μορίων που ονομάζονται flavonolignans – (αυτό βέβαια είναι γνωστό σε όλους όσους έχουν έστω και μικρή επαφή με τα βότανα)
Το πιο άφθονο από αυτά τα μόρια είναι η silybin/σιλυβίνη.
Ήταν η πρώτη ουσία που χαρακτηρίστηκε και, φυσικά, έγινε η πιο μελετημένη από όλες τις ενώσεις της silymarin/σιλυμαρίνης.
Ωστόσο, η σιλυμαρίνη δεν αποτελείται μόνο από σιλυβίνη...συνέχεια του άρθρου μου: botanologia.gr

Η γλιστρίδα στην κουζίνα μου και ένα υπέροχο λαχανοποτό.

...στο άρθρο μου: "Αντράκλα, το βότανο που έχει χαρακτηριστεί “παγκόσμια πανάκεια"  και στην παράγραφο "Η αντράκλα σήμερα" έγραφα πως η γλιστρίδα είναι ένα υπέροχο ορεκτικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πάρα πολλούς τρόπους,
Η γεύση της – όταν την τρώμε ωμή – είναι αλμυρόξινη, έχει μια ήπια, ελαφρώς πικάντικη γεύση που θυμίζει σπανάκι ή νεροκάρδαμο,
ενώ όταν την τρώμε βρασμένη έχει την γεύση των χόρτων.
Γενικά δένει γευστικά με το λεμόνι,
τον δυόσμο,
το βασιλικό,
την ντομάτα,
το αγγούρι,
τα κολοκυθάκια,
τους κολοκυθοανθούς,
το φρέσκο θυμάρι,
το μηλόξυδο,
το σκόρδο και τη γιαούρτη.
Ψιλοκομμένα φύλλα γλυστρίδας, αναμεμιγμένα με γιαούρτη και σκόρδο είναι ένα γευστικότατο και θρεπτικότατο άλειμμα. 
Εκτός από τις σαλάτες μπορεί να προστεθεί ωμή, φρεσκοπλυμένη και
στραγγισμένη σε πάρα πολλά ζεστά πιάτα όπως:
-ζυμαρικών
-ψαριών
-πουλερικών και
-κρεάτων
Τα φύλλα μπορούν να συλλεχθούν οποιαδήποτε στιγμή πριν το βότανο ανθίσει και χρησιμοποιούνται φρέσκα ή αποξηραμένα!
...και θα σας περιγράψω ένα από τα αγαπημένα μου λαχανοποτά/Smoothies με γλιστρίδα

Είναι ένα θρεπτικό, 

τονωτικό και άκρως ενυδατικό λαχανοποτό/smoothie με βάση την καλοκαιρινή αντράκλα. 

Η φιλοσοφία μου εδώ είναι να ετοιμάσω ένα "πράσινο" ιδιαίτερα τονωτικό και θρεπτικό λαχανοποτό που να σαγηνεύσει τον ουρανίσκο όλων μας και να κεντρίσει το ενδιαφέρον των παιδιών

θα χρειαστώ για 1 μεγάλο ποτήρι*

-. 1 φλιτζάνι αντράκλα  - φρέσκα φύλλα και τρυφερά κοτσάνια, πολύ καλά πλυμένα

-. 1 μικρό βιολογικό αγγούρι, με τη φλούδα, καλά πλυμένο

-. 1 μικρό κολοκυθάκι ωμό, βιολογικό  αν έχει τον ανθό του, τον χρησιμοποιώ (το ωμό φρέσκο κολοκυθάκι δίνει απίστευτα κρεμώδη υφή στα λαχανοποτά μου, χωρίς να επηρεάζει τη γεύση)για κρεμώδη υφή και βέβαια τις βιταμίνες του)

-. 1/4 από μία ολόφρεσκη πράσινη πιπεριά (η πράσινη πιπεριά είναι γεμάτη βιταμίνη C και δίνει μια πολύ δροσερή, ελαφρώς "ζωντανή" νότα)

-. χυμό από ένα μισό λεμόνι για έξτρα τόνωση και αντιοξειδωτικά

-. 4-5 φρέσκα φύλλα δυόσμου, για απίστευτη φρεσκάδα

-. 1/2 φλιτζάνι κρύο νερό

-. μια πρέζα θαλασσινό αλάτι, για τους ηλεκτρολύτες του (χρησιμοποιώ πάντα βιολογικό αλάτι Μεσολογγίου)

-. μαύρο πιπέρι (όσο μας αρέσει)

-. ελάχιστο (σταγόνες) ελαιόλαδο για την απορρόφηση των βιταμινών

και...

-. σκόνη κουρκουμιού, τόσο όσο να μην ξενίζει στον ουρανίσκο!

και...
πλένω πολύ καλά όλα μου τα τρόφιμα και καθαρίζω το καρότο!
πολτοποιώ τα υλικά μου αφού προσθέσω τόσο νερό, όσο μου χρειάζεται για να έχω ένα ευκολόπιοτο λαχανοποτό!
               επίλογος
Η γλιστρίδα είναι ένα ευέλικτο και πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά λαχανοβότανο με πολλά οφέλη για την υγεία μας, όπως σας έχω περιγράψει και σε άλλα μου άρθρα.
Είτε την απολαμβάνουμε ωμή σε σαλάτες, είτε τη μαγειρεύουμε,
είτε την ανακατεύετε σε λαχανοποτά ή φρουτοποτά, η γλιστρίδα/αντράκλα, προσφέρει μια νόστιμη,

θρεπτική και θεραπευτική προσθήκη σε κάθε μας διατροφή. 

Είναι από τις πλουσιότερες φυτικές πηγές ωμέγα-3 λιπαρών οξέων και καλίου.

Το αγγούρι και το κολοκυθάκι αναπληρώνουν τα υγρά που χάνει το σώμα μας από τη ζέστη.

Το αλάτι και το λεμόνι λειτουργούν ως φυσικά ισοτονικά, επαναφέροντας τους ηλεκτρολύτες μετά από κούραση ή εφίδρωση.

Η ενσωμάτωση αυτού του ταπεινού λαχανοβοτάνου στα γεύματά μας, υποστηρίζει  την συνολική μας υγεία και ευεξία, καθιστώντας την μια πολύτιμη προσθήκη στο γαστρονομικό μας ρεπερτόριο!

...όλες οι πληροφορίες, ιδιότητες,

δράσεις και χρήσεις της αντράκλας στο άρθρο μου:

Αντράκλα, το βότανο που έχει χαρακτηριστεί “παγκόσμια πανάκεια”

    *τηρουμένων των αναλογιών, ετοιμάζω για όσα άτομα χρειάζομαι!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia - το άρθρο μου και στην ιστοσελίδα μου:https://botanologia.gr

Σταχυολογήματα μιας συνομιλίας για την ανθρώπινη επαφή, με το χαμομήλι σιωπηλό παρατηρητή.

                                    Η γλώσσα της επαφής*
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται λόγια.
Ένα χέρι πάνω στον ώμο, 

μια αγκαλιά, 

ένα άγγιγμα που διαρκεί λίγο περισσότερο από μια τυπική χειρονομία και ξαφνικά κάτι μέσα μας ησυχάζει. 

Σαν να έφτασε στο σώμα ένα μήνυμα που δεν χρειάστηκε να περάσει από τη σκέψη:
"Είσαι ασφαλής. Δεν είσαι μόνος"
Για πολύ καιρό θεωρούσαμε την ανθρώπινη επαφή μια τρυφερή πλευρά της ζωής, μια πράξη παρηγοριάς, κάτι όμορφο αλλά όχι απολύτως αναγκαίο. 

Σήμερα, όμως, η επιστήμη μάς οδηγεί σε μια βαθύτερη κατανόηση.
Το άγγιγμα δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Είναι και βιολογία.
Το δέρμα μας δεν είναι ένα απλό περίβλημα που χωρίζει τον άνθρωπο από τον κόσμο. 

Είναι ένα τεράστιο αισθητηριακό όργανο, γεμάτο νευρικές απολήξεις που αντιλαμβάνονται την επαφή και μεταφέρουν στον εγκέφαλο πληροφορίες για το περιβάλλον μας - και, κυρίως, για την ασφάλεια ή την απειλή.
Μια ήρεμη, 

τρυφερή επαφή μπορεί να ενεργοποιήσει μηχανισμούς που βοηθούν το σώμα να απομακρυνθεί από την κατάσταση συναγερμού. 

Η ένταση υποχωρεί, οι δείκτες του στρες μπορούν να μειωθούν, η καρδιαγγειακή λειτουργία να ηρεμήσει και ο εγκέφαλος να λάβει ένα από τα αρχαιότερα μηνύματα που γνωρίζει:
"Εδώ δεν υπάρχει κίνδυνος"
Ίσως γι' αυτό μια αγκαλιά μπορεί, κάποιες φορές, να κάνει περισσότερα από όσα μπορούν να κάνουν εκατό λέξεις.
Δεν εξηγεί.
Δεν συμβουλεύει.
Δεν προσπαθεί να διορθώσει τον πόνο.
Απλώς μένει εκεί.
Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η δύναμή της.
Η σύγχρονη έρευνα δείχνει ότι η σωματική επαφή συνδέεται με οφέλη τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική υγεία. 
Μια μεγάλη συστηματική ανασκόπηση, που περιέλαβε περισσότερες από 200 μελέτες και πάνω από 13.000 ανθρώπους, κατέγραψε σημαντικές επιδράσεις των παρεμβάσεων μέσω της επαφής. 
Η ευεργετική αυτή επίδραση δεν περιοριζόταν μόνο στην επαφή με ένα αγαπημένο πρόσωπο· παρατηρήθηκε και σε θεραπευτικά πλαίσια, όταν η επαφή ήταν κατάλληλη και αμοιβαία αποδεκτή.
Από το νεογέννητο που αναζητά το σώμα της μητέρας για να ρυθμίσει την αναπνοή και τη θερμοκρασία του, μέχρι τον ενήλικο που αναζητά μια αγκαλιά όταν ο κόσμος γίνεται βαρύς, η επαφή φαίνεται να συνοδεύει τον άνθρωπο σε ολόκληρη τη διαδρομή της ζωής του.
Και ίσως εδώ βρίσκεται μια παράξενη αντίφαση της εποχής μας.
Ποτέ δεν υπήρξαμε τόσο συνδεδεμένοι.
Μπορούμε να μιλήσουμε με κάποιον που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. 
Να βλέπουμε το πρόσωπό του σε μια οθόνη. 
Να ακούμε τη φωνή του. 
Να ανταλλάσσουμε χιλιάδες λέξεις.
Κι όμως, το σώμα εξακολουθεί να περιμένει κάτι που καμία οθόνη δεν μπορεί να του προσφέρει - την παρουσία ενός άλλου σώματος.
Ίσως γι' αυτό η μοναξιά δεν είναι μόνο ψυχική κατάσταση. 
Μπορεί να γίνει και σωματική εμπειρία. 
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σκέψη και λόγος. 
Είναι δέρμα, νεύρα, αναπνοή, καρδιακός ρυθμός. 
Είναι ένα σώμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του μαθαίνει τον κόσμο μέσα από την επαφή.
Και έτσι, ένα άγγιγμα μπορεί να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια χειρονομία.
Μπορεί να γίνει μήνυμα ζωής.
Όχι επειδή κάθε άγγιγμα θεραπεύει κάθε πόνο - η επιστήμη δεν λέει κάτι τόσο απλό. 
Αλλά επειδή η ανθρώπινη επαφή φαίνεται να αποτελεί έναν από τους φυσικούς τρόπους με τους οποίους το νευρικό μας σύστημα αντιλαμβάνεται την ασφάλεια, ρυθμίζει την ένταση και ξαναβρίσκει, έστω για λίγο, την ισορροπία του.
Ίσως, λοιπόν, μέσα στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε όλο και πιο σύνθετες θεραπείες, να ξεχνάμε μερικές φορές κάτι αρχαιότερο.
Ότι ο άνθρωπος θεραπεύει τον άνθρωπο όχι μόνο με φάρμακα και επιστημονικές γνώσεις.
Μερικές φορές τον θεραπεύει απλώς μένoντας κοντά του.
Με ένα χέρι.
Με μια αγκαλιά.
Με την ήρεμη παρουσία του.
Γιατί πριν ακόμη μάθουμε να μιλάμε, μάθαμε να αγγίζουμε.
Και ίσως πριν ακόμη καταλάβουμε τι σημαίνει αγάπη, το σώμα μας να το γνώριζε ήδη.

       ...και ο παλιός, σιωπηλός δάσκαλος

                      Το ρόφημα της παρουσίας

Στο κέντρο του τραπεζιού μας ένα μικρό πορσελάνινο σκεύος με χαμομήλι.

Όχι για να θεραπεύσει κάποιον.

Μόνο για να ζεστάνει τα καρδιές μας καθώς μιλάμε.

Το άρωμά του ανεβαίνει αργά στον αέρα και, για λίγο, κανείς δεν βιάζεται να απαντήσει.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο που μπορεί να προσφέρει ένα βότανο στην ανθρώπινη συντροφιά μας

Δεν ζητά τίποτα από εμάς.

Απλά, βρίσκεται εκεί.

Όπως ένας άνθρωπος που κάθεται δίπλα σου και δεν χρειάζεται να σου πει πως είναι μαζί σου.

Το ξέρεις.

Το αισθάνεσαι.

Και τότε η συζήτηση μπορεί να αρχίσει...

         * η αφορμή της συζήτησή μας ήταν η μελέτη του Dr David Cox "Η σωματική επαφή είναι ζωτικής σημασίας για την ευεξία μας" ο οποίος επισημαίνει πως τα ευρήματα είναι αποκαλυπτικά - "αποδείχθηκε ότι η παρατεταμένη έλλειψη επαφής, σε ορισμένες περιπτώσεις για πάνω από δύο χρόνια, είχε επηρεάσει σημαντικά την ικανότητα των σημερινών εφήβων και νεαρών ενηλίκων να συνδέονται με τους συνομηλίκους τους και πως όσοι στερήθηκαν αυτές τις εμπειρίες φαίνεται να έχουν πληρώσει ένα μακροπρόθεσμο τίμημα"...

                κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia-botanologia.gr

Πως διαχειρίζομαι το λάχανο για περιτύλιγμα πάσχοντος σημείου.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις και καταστάσεις στις οποίες χρησιμοποιώ τα φύλλα του λάχανου
Τα φύλλα του λάχανου, όπως είπα, περιέχουν ισχυρές αντιφλεγμονώδεις και παυσίπονες/αναλγητικές ουσίες που προσφέρουν μια εξαιρετικά αποτελεσματική θεραπεία για
-. την ανακούφιση από πρήξιμο,
-. τους μώλωπες,
-. απλά διαστρέμματα και πόνο που σχετίζεται με προβλήματα στο γόνατο,
-. στραμπούληγμα/διάστρεμμα/στραβοπάτημα στον αστράγαλο,
-. πόνο και φλεγμονή στις αρθρώσεις.
-. οστεοαρθρίτιδα, γενικά
-. οστεοαρθρίτιδα γόνατος, ειδικά (έχει διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα της εφαρμογής φύλλων λάχανου στην ανακούφιση από τον πόνο που σχετίζεται με τη δυσφορία και στη θετική βελτίωση των παθήσεων της οστεοαρθρίτιδας*)
συνέχεια του άρθρου μου:https://botanologia.gr/pos-diacheirizomai-to-lachano-gia-perityligma-paschontos-simeioy/

όταν με ρώτησαν - τι συμβαίνει στο μυαλό μας ντίνα? - είπα...

Η επιστήμη αποδεικνύει ότι οι σκέψεις μας επηρεάζουν την πραγματικότητά μας και διαμορφώνουν τον εγκέφαλό μας προς το καλύτερο ή το χειρότερο.

Εμείς επιλέγουμε!

Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα μας αντιδρά, κυριολεκτικά αλλάζει, ως απάντηση στις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας!
Κάθε τι που αντιλαμβανόμαστε - ήχοι, 
εικόνες, 
σκέψεις, 
συναισθήματα, ακόμη και ασυνείδητες νοητικές και σωματικές διεργασίες που δεν αντιλαμβάνεστε σχετίζονται άμεσα, με το τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας!
Με την πάροδο του χρόνου, αναδύονται μοτίβα και μας επηρεάζουν με πραγματικούς τρόπους.
Η κατανόηση του πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας και πώς οι σκέψεις μας μεταβάλλουν αυτόν, το σώμα μας και την πραγματικότητά μας, μας βοηθούν να αναδιαμορφώσουμε συνειδητά τα κυκλώματά μας, να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας και να επηρεάσουμε θετικά τη ζωή και την πραγματικότητά μας ή όχι.
Εμείς επιλέγουμε!!!

Και ναι, οι επιστήμονες με τη βοήθεια νέων biochemical techniques και μιας πολύ διευρυμένης κατανόησης της ανοσολογίας και της νευροχημείας, οι μελέτες τους δείχνουν ότι τα συναισθήματα, δρώντας μέσω του εγκεφάλου μας, μπορούν να επηρεάσουν τη λειτουργία του νευρικού μας συστήματος, 

τα επίπεδα των ορμονών μας και τις ανοσολογικές αντιδράσεις του οργανισμού μας, αλλάζοντας έτσι την ευαισθησία μας σε πλήθος ασθενειών και ανισορροπιών!!!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia

όταν με ρώτησαν - ντινα θα ήθελες να μας πεις κάτι ακόμα για το ψωμί; - ενθυμούμενη παιδικά βιώματα είπα...

...ένα ψωμάκι πασπαλισμένο με λάδι που τρώγεται με ηρεμία,
αγάπη,
ησυχία και εσωτερική γαλήνη είναι απείρως καλύτερο από ένα "πλούσιο γεύμα" που γίνεται με άγχος,
χωρίς αγάπη,
χωρίς ησυχία, χωρίς κανένα ενδιαφέρον, απλά και μόνο για να γίνει...

και να θυμόμαστε πως...

...δεν μπορούμε όλοι μας να κάνουμε σπουδαία πράγματα, 

αλλά μπορούμε να κάνουμε μικρά πράγματα με πολύ-πολύ μεγάλη αγάπη!

     -. σήμερα, στην λαϊκή αγορά της περιοχής μου, χαιρέτησα μία κυρία, από την οποία αγοράζω συχνά φρούτα και λαχανικά και παράλληλα την ρώτησα:

-. πως είστε;

-. τι κάνετε σήμερα;

γυρνώντας με ένα χαμόγελο μου είπε:

"βγάζω τον άρτο τον επιούσιον"

  ...και πόσες σκέψεις και πόσες μνήμες...

και...

...δεν εννοούσε κάτι πολυτελές...

εννοούσε την αναγκαία τροφή, στην τροφή που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει!

Γιατί το ψωμί/ο άρτος δεν είναι μόνο τροφή, είναι και μνήμη...

μνήμη της πείνας και

αυτό είναι το σημείο που συχνά χάνουμε σήμερα.

Οι προηγούμενες γενιές δεν θεωρούσαν αυτονόητο ότι αύριο θα υπάρχει ψωμί στο τραπέζι.

Πόλεμοι, κατοχές, 

φτώχεια, 

κακές σοδειές, 

ξηρασίες και πείνα ήταν πραγματικές εμπειρίες.

Ο άνθρωπος έβλεπε ένα καρβέλι ψωμί, δεν έβλεπε απλώς υδατάνθρακες.

Έβλεπε τον κόπο του γεωργού, 

τον σπόρο, 

τη γη, 

τον ιδρώτα, 

την επιβίωση της οικογένειας.

Γι' αυτό η παλιά ελληνική σχέση με το ψωμί έχει μια ποιότητα που σήμερα δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε.

Το ψωμί ήταν σχεδόν συμπυκνωμένη έννοια της ζωής.

"ψωμί" δεν σήμαινε μόνο τροφή.

Σήμαινε τα προς το ζην.

-. βγάζω το ψωμί μου.

-. δεν έχει ψωμί το σπίτι.

-. έχει ψωμί για τα παιδιά.

     επίλογος

...και βέβαια η ιερή και ιδιαίτερα σεβαστική σχέση των Ελλήνων με το ψωμί είναι πολύ αρχαιότερη. 

Η Κατοχή όμως πιθανότατα την έκανε ακόμη εντονότερη στη συλλογική μνήμη, επειδή η πείνα έκανε το ψωμί κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου.

Η ιστορία του ψωμιού στην Ελλάδα δεν αρχίζει στον φούρνο ούτε στην Εκκλησία· αρχίζει από τον σπόρο και τη Δήμητρα και φτάνει μέχρι το ψωμί της Κατοχής...

       ...δεν τελείωσα με το θέμα του ψωμιού και την σχέση του λαού μας με αυτό!

η συνέχεια σε επόμενο άρθρο!

    ntina/thalia - botanologia.gr