όταν με ρώτησαν - ντίνα τι άλλο έχεις να μας πεις για τον άνηθο, είπα...

...πολλές φορές αναζητώ (πολύχρονες αναζητήσεις) σε συλλογές κρητικών μαντινάδων, 
σε νησιώτικες καταγραφές και σε ψηφιοποιημένα λαογραφικά ευρετήρια, αναφορές για αγαπημένα μου βότανα!
Εκεί βρίσκω δεκάδες αναφορές για τον βασιλικό, 
την μυρτιά, 
την δάφνη, 
την λεμονιά, 
την ελιά, 
το αμπέλι, τον δυόσμο...
και ω, του μυστηρίου - ο άνηθος απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. 
Δεν φαίνεται να απέκτησε ποτέ τον συμβολισμό που θα τον έκανε να περάσει στη δημοτική ποίηση. 
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ήταν ή είναι ασήμαντος. 
Το αντίθετο. 
Ήταν και είναι τόσο καθημερινός, τόσο αυτονόητος στην κουζίνα μας,
στον κήπο και στις γλάστρες μας, ώστε έμεινε έξω από την ποίηση. 

Ο βασιλικός μπήκε στα τραγούδια· ο άνηθος μπήκε στην κατσαρόλα.
Και, ξέρετε; ...αυτή η απουσία λέει κι αυτή μια ιστορία.
Μου θύμισε έναν παλιό βιβλιοθηκάριο που είχα γνωρίσει κάποτε σε μια βιβλιοθήκη. 

Όταν δεν βρήκαμε αυτό που ψάχναμε, χαμογέλασε και είπε:
-. Α, αγαπητή μου - αν δεν το κράτησε το χαρτί, ίσως το κράτησε η μνήμη.
Έτσι κι εδώ. 
Δεν βρήκα το δίστιχο που αναζητούσα! 
Και εδώ θα μου επιτρέψετε μια μικρή ποιητική αυθαιρεσία - έκλεισα τότε την έρευνά μου με λόγια που δεν είναι παραδοσιακά, μα γεννήθηκαν από όσα είχα διάβασα για τον άνηθο και σας τα μεταφέρω εδώ:
Δεν βρήκα στίχο για τον άνηθο
στου χρόνου τα κιτάπια•
μόνο η μυρωδιά του έμεινε
να φυλλομετρά τα πιάτα!
              ναι φίλοι μου, άλλα βοτάνια γίναν τραγούδι,
ο άνηθος έγινε μνήμη - νομίζω πως αυτό του ταιριάζει. 
Δεν ζήτησε ποτέ να γίνει ποίημα· αρκέστηκε να μοσχοβολά.

Και θα με ρωτούσατε (και με το δίκιο σας) ωραία όλα αυτά, υπάρχουν όμως σύγχρονες επιστημονικά διερευνημένες ιδιότητες για τον άνηθο;
...και βέβαια αγαπητοί μου φίλοι - και βέβαια υπάρχουν σύγχρονες πειραματικές και κλινικές μελέτες που υποστηρίζουν ότι ο άνηθος παρουσιάζει αντιοξειδωτική, 
αντιφλεγμονώδη, 
γαστροπροστατευτική και υπολιπιδαιμική δράση, ενώ τα ισχυρότερα κλινικά δεδομένα αφορούν τη συμβολή του στην ανακούφιση των πεπτικών διαταραχών και στη βελτίωση ορισμένων μεταβολικών δεικτών"
Με βάση λοιπόν τις σύγχρονες ανασκοπήσεις, πειραματικές μελέτες και τις διαθέσιμες κλινικές δοκιμές, οι ιδιότητες του Anethum graveolens μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Ιδιότητες του άνηθου που υποστηρίζονται από σύγχρονες μελέτες

• αντιοξειδωτική
• αντιφλεγμονώδης
• καρμινώδης (διευκολύνει την αποβολή των εντερικών αερίων)
• πεπτική (stomachic)
• αντισπασμωδική των λείων μυών του γαστρεντερικού
• γαστροπροστατευτική
• αντιεκκριτική (μειώνει την υπερέκκριση γαστρικού οξέος σε πειραματικά μοντέλα)
• αντιμικροβιακή (κυρίως έναντι ορισμένων βακτηρίων και μυκήτων, in vitro)
• υπολιπιδαιμική (ιδιαίτερα στη μείωση της LDL χοληστερόλης)
• υπογλυκαιμική (κυρίως σε πειραματικές μελέτες και ορισμένες κλινικές δοκιμές)
• ινσουλινοευαισθητοποιός (βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη)
• διουρητική (ήπια δράση)
• αναλγητική (κυρίως σε πειραματικά μοντέλα)

Χρήσεις του άνηθου/Anethum graveolens που διερευνώνται σήμερα

Οι σύγχρονες μελέτες εξετάζουν τη συμβολή του άνηθου:

• στη δυσπεψία,
• στον μετεωρισμό και τα εντερικά αέρια,
• στους γαστρικούς σπασμούς,
• στην προστασία του γαστρικού βλεννογόνου,
• στη ρύθμιση των λιπιδίων του αίματος,
• στη βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη και ορισμένων μεταβολικών παραμέτρων σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2,
• ως φυσική πηγή αντιοξειδωτικών ενώσεων,
• ως πιθανό συμπληρωματικό μέσο για τη διαχείριση της ήπιας φλεγμονής.

  Ποιες από τις ιδιότητές του έχει σήμερα, το ισχυρότερο επίπεδο τεκμηρίωσης;

Αν αξιολογήσω την ποιότητα των διαθέσιμων στοιχείων, η εικόνα είναι περίπου η εξής:

Ιδιότητα	Επίπεδο τεκμηρίωσης
καρμινώδης – πεπτική	★★★★☆
αντισπασμωδική	★★★★☆
αντιοξειδωτική	★★★★☆
υπολιπιδαιμική	★★★★☆ (υπάρχει μετα-ανάλυση κλινικών μελετών)
βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη	★★★☆☆
γαστροπροστατευτική	★★★☆☆
αντιφλεγμονώδης	★★★☆☆
αντιμικροβιακή	★★☆☆☆ (κυρίως εργαστηριακά δεδομένα)
αντικαρκινική	★☆☆☆☆ (μόνο προκλινικές μελέτες)

επίλογος
          -. ύστερες σκέψεις μου:
Υπάρχουν βότανα που τα ύμνησαν οι ποιητές
κι άλλα που τα θυμήθηκαν οι κουζίνες.
Κι όμως, όταν ανοίγει το καπάκι της κατσαρόλας,
η μνήμη δεν ξεχωρίζει τη λογοτεχνία από την ευωδιά! 
-. εγώ η ντίνα
                              έρρωσθε
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S2210803321000968?utm_source=chatgpt.com
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3249919/
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0926669006001750

Τα δέντρα είναι τόποι ιεροί. Όποιος ξέρει να τους μιλά, όποιος ξέρει να τα ακούει, γνωρίζει την αλήθεια!

Τα δέντρα δεν είναι απλώς "ιερά αντικείμενα", αλλά τόποι όπου αποκαλύπτεται κάτι βαθύτερο για την ύπαρξή μας για την ύπαρξη της ζωής στον πλανήτη μας!
Τα δέντρα δεν μιλούν με λέξεις. 
Η γλώσσα τους είναι η σιωπή, η υπομονή του χρόνου, η αδιάκοπη κίνηση της ζωής που ριζώνει βαθιά στη γη και υψώνεται αβίαστα προς το φως. 
Γι' αυτό ο Hermann Hesse τα ονομάζει "ιερά"
Όχι γιατί ανήκουν σε έναν κόσμο έξω από τον δικό μας, αλλά γιατί φανερώνουν μια αλήθεια που εμείς οι άνθρωποι συχνά ξεχνάμε μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητάς μας!
Το να μιλήσουμε σε ένα δέντρο σημαίνει πρώτα να σωπάσουμε!
Να αφήσουμε για λίγο τις βεβαιότητες, τις επιδιώξεις και τις αγωνίες μας και να σταθούμε απέναντί του με τη διάθεση εκείνου που δεν ζητά απαντήσεις, αλλά παρουσία. 
Και να "ακούσουμε" σημαίνει να "αφουγκραστούμε" τον αργό ρυθμό της ύπαρξης, εκεί όπου τίποτε δεν βιάζεται και όμως όλα ολοκληρώνονται στον καιρό τους.
Η αλήθεια που υπόσχεται ο Hermann Hesse δεν είναι μια γνώση που κατακτάται ούτε ένα μυστικό που αποκαλύπτεται. 
Είναι η ήσυχη βεβαιότητα ότι η ζωή ανθίζει όταν εμείς οι άνθρωποι θυμόμαστε πως δεν στεκόμαστε απέναντι από τη φύση, αλλά μέσα σε αυτήν. 
Όπως τα δέντρα, έτσι κι εμείς καλούμαστε  να ριζώσουμε βαθιά, να αντέξουμε τις εποχές, να λυγίσουμε χωρίς να σπάσουμε και να στρεφόμαστε πάντοτε προς το φως!
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη σοφία των δέντρων να είναι, ότι δεν προσπαθούν ποτέ να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι!
Και μέσα σε αυτή την απλή, σιωπηλή πληρότητα, αποκαλύπτουν σε όποιον έχει μάτια να δει και καρδιά να ακούσει μια αλήθεια αρχέγονη - πως η γαλήνη δεν βρίσκεται μακριά μας, αναδύεται τη στιγμή που συμφιλιωνόμαστε με τον κόσμο και με τον εαυτό μας, όπως το δέντρο συμφιλιώνεται με τη γη, τον ουρανό και τον χρόνο.
Ίσως ο Hermann Hesse να διαισθάνθηκε, πολύ πριν η επιστήμη αρχίσει να ξετυλίγει τα μυστικά της φυτικής ζωής, κάτι που η βοτανολογία "φώτιζε" από αρχαιοτάτων χρόνων. 
Τα δέντρα δεν στέκουν βουβά μέσα στον κόσμο μας!
Αντιλαμβάνονται, 
αποκρίνονται, 
επικοινωνούν με τρόπους αόρατους στα ανθρώπινά μας μάτια, υφαίνοντας αδιάκοπα ένα λεπτό νήμα ζωής κάτω από τη γη και ανάμεσα στα κλαδιά τους.
Και τότε η φράση του Hermann Hesse αποκτά μια άλλη διάσταση στα μάτια μου!
Η φράση "να ακούμε τα δέντρα" δεν είναι μόνο μια ποιητική μεταφορά. 
Είναι μια πρόσκληση  και μία προτροπή του Hermann Hesse να γαληνέψουμε αρκετά, ώστε να αναγνωρίσουμε ότι η ζωή συνομιλεί αδιάκοπα γύρω μας - όχι με λέξεις, αλλά με ρίζες, 
με φύλλα, 
με άνεμο, με φως.
Εκεί όπου η ποίηση συναντά τη βοτανολογία, ο μύθος δεν διαψεύδεται από την επιστήμη. 

Αντίθετα, η επιστήμη μοιάζει να σκύβει με σεβασμό πάνω στον μύθο και να ψιθυρίζει πως, μερικές φορές, η καρδιά προλαβαίνει να αισθανθεί εκείνο που ο νους θα χρειαστεί χρόνια για να κατανοήσει.

          κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia - botanologia.gr

Το κόκκινο αποτύπωμα του καλοκαιριού – Ένα ταξίδι στο λυκοπένιο και στους καρπούς που γεννά το ελληνικό καλοκαίρι

Στην καρδιά του καλοκαιριού, η γη ντύνεται στα χρώματα του λυκοπενίου - ντομάτες που μοσχοβολούν ήλιο, 

καρπούζια που δροσίζουν την ψυχή, 

σύκα που στάζουν μέλι και καρποί που θρέφουν το σώμα με τα πολύτιμα δώρα της φύσης.
Στην καρδιά του καλοκαιριού, η φύση γράφει το δικό της ποίημα με κόκκινους καρπούς. ντομάτες, 

καρπούζια, 

σύκα, όλα ωριμάζουν στο φως του ήλιου, χαρίζοντάς μας λυκοπένιο, χρώμα, γεύση και μια αγκαλιά ευεξίας! 
Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, το χρώμα είναι του "μελιού" - ντομάτες που μοσχοβολούν ήλιο, 
καρπούζια που δροσίζουν την ψυχή, 
σύκα που στάζουν μέλι και άλλοι πολύτιμοι καρποί γεμίζουν τα καλάθια μας, προσφέροντας όχι μόνο γεύση και άρωμα, αλλά και έναν φυσικό θησαυρό αντιοξειδωτικών, με πρωταγωνιστή το λυκοπένιο! 
Μια υπόσχεση υγείας σε κάθε μπουκιά!
Το μεγαλείο της φύσης που θεραπεύει αθόρυβα!
    * Σημείωση: το λυκοπένιο συμβάλλει στην προστασία της υγείας  και σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του προστάτη.

- τα άρθρα μου για το λυκοπένιο και τα καλοκαιρινά φρούτα:

1. Το λυκοπένιο συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο επιθετικού καρκίνου του προστάτη

2. Καρπούζι, το ζητά ο οργανισμός μας, το επιβάλλει το καλοκαίρι.

3. Ντομάτα…η κυρία με τα κόκκινα και η ιστορία της στο διάβα των αιώνων

4. Περί Καρδάμου-Κάλλιστον μεν είναι δοκεί τό εν τη Βαβυλώνι κάρδαμον

5. Ντομάτα για καφέ κηλίδες, διχρωμίες και ερεθισμούς του δέρματος

6. Οστεοπόρωση και η προστατευτική επίδραση του χυμού της ντομάτας

7. Ντοματοχυμός, δροσιζόμαστε με τη δροσιά του, γευόμαστε τη νοστιμιά του και νιώθουμε τα οφέλη του στην υγεία μας

8. Nτομάτες-ρυθμίζουν την εσωτερική μας θερμοκρασία και βοηθούν στη μείωση της εφίδρωσης

    κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia - botanologia.gr

Πολυκόμπι – Ένα ισχυρότατο διουρητικό και αντιφλεγμονώδες βότανο

...το εκουιζέτο ήταν κάποτε το φάρμακο επιλογής για τη θεραπεία πολλών ασθενειών των νεφρών και της ουροδόχου κύστης και σε πολυάριθμα κείμενα επαινούνται οι γιατροί και βοτανολόγοι του διαμετρήματος του Sebastian Kneipp, της Maria Treben και πιο πρόσφατα του dr. Jean Valnet, Γάλλου γιατρός, χειρούργου και πρωτοπόρου της βοτανοθεραπείας και της σύγχρονης αρωματοθεραπείας.
λομώξεις των νεφρών,
πέτρες στην ουροδόχο κύστη,
κυστίτιδα…

Σήμερα οι συγκεκριμένες δράσεις και οι χρήσεις της ιππουρίδας έχουν επιβεβαιωθεί και η χρήση της συνιστάται σε περιπτώσεις που έχουμε πέτρες στα νεφρά,

η συνέχεια του άρθρου μου:https://botanologia.gr/polykompi-ena-ischyrotato-dioyritiko-kai-antiflegmonodes-votano/

Καρπούζι, το ζητά ο οργανισμός μας, το επιβάλλει το καλοκαίρι.

Τρώμε καρπούζι με φέτα;
Σίγουρα σε κάποιους από μας, από τις καταχωρημένες μνήμες των καλοκαιριών μας, αναδύεται η εικόνα μιας φέτας ολόδροσου καρπουζιού στο ένα χέρι και στο άλλο ένα κομμάτι κατσικίσιας “φέτας”, να μας δροσίζουν και να μας χορταίνουν μετά από το ολοήμερο παιχνίδι στους χωμάτινους δρόμους των χωριών μας.
Κάποιοι ίσως, γελάσουν με τον συνδυασμό – μέγα λάθος, διότι το λυκοπένιο, το οποίο περιέχει και το καρπούζι, όπως η ντομάτα, για να απορροφηθεί από τον οργανισμό μας χρειάζεται, οπωσδήποτε διατροφικό λίπος και η “φέτα”, το τυρί σύμβολο της χώρας μας, περιέχει σε κάθε 50gr, 10gr περίπου, διατροφικό λίπος.
συνέχεια του άρθρου μου: https://botanologia.gr/karpoyzi-to-zita-o-organismos-mas-to-epivallei-to-kalokairi/

Χτίζοντας μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή για την οικογένειά μου.

"Χτίζοντας μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή για την οικογένειά μου" δεν σημαίνει μόνο να επιλέγω σωστές τροφές, αλλά να υφαίνω καθημερινά έναν αόρατο ιστό φροντίδας, 

αγάπης και ζωής γύρω από όσους αγαπώ. 
Είναι ένα σπίτι που δεν χτίζεται με πέτρες, αλλά με μικρές συνειδητές επιλογές που θρέφουν μαζί το σώμα, την καρδιά και το μέλλον, ειδικά των παιδιών της οικογένειας!
Έτσι φροντίζω τα γεύματά μας να αποτελούνται καθημερινά από συνδυασμούς!
Από συνδυασμούς, καθημερινά, τροφίμων από όλες τις ομάδες, στις κατάλληλες ποσότητες, ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες του οργανισμού σε ενέργεια και θρεπτικά συστατικά.
Αναφέρω τις βασικές ομάδες τροφών κατά προτεραιότητα, σύμφωνα με τις δικές μου εκτημήσεις:
1. πρωτεϊνούχες τροφές, όπως το κρέας (βόειο και αιγοπρόβειο)
τα πουλερικά (απαραίτητα δύο φορές την εβδομάδα, ελευθέρας ή βιολογικής βοσκής)
τα ψάρια (απαραίτητα δύο φορές την εβδομάδα και περισσότερες όταν μπορώ)
αυγά (καθημερινά)
όσπρια (κατά περίσταση)
ξηροί καρποί και σπόροι (καθημερινά, ως  κολατσιό)
2. η μεγάλη κατηγορία των λαχανικών, όπως
α) όλα τα άγρια χόρτα, όπως το αγριοράδικο,
η μολόχα,
η τσουκνίδα,
οι ζωχοί,
οι βρούβες και τα σινάπια (καθημερινά στο τραπέζι μας, κάθε εποχή τα δικά της, όπως τον χειμώνα τα ραδίκια, την άνοιξη τις βρούβες / σιναποειδή)
β) όλα τα φυλλώδη λαχανικά, στα οποία ανήκουν τα σέσκουλα,
το σπανάκι, 
η ρόκα, 
το μαρούλι, 
η λαχανίδα,
τα φύλλα των πατζαριών,
τα βλίτα και τα αντίδια  (καθημερινά στο τραπέζι μας, κάθε εποχή τα δικά της...)
β) σταυρανθή λαχανικά ή κραμβοειδή, όπως το μπρόκολο, 
το κουνουπίδι, 
η μάπα,
τα λαχανάκια Βρυξελών (ανελλιπώς στο τραπέζι μας όλον τον χειμώνα)
και
γ) τα καλοκαιρινά, όπως οι ντομάτες, 
οι πιπεριές, 
τα κολοκύθια, 
τα αγγούρια

τα φασολάκια και

οι μπάμιες* ( κάποιο από όλα, βρίσκονται στο καθημερινό μου τραπέζι κάθε καλοκαίρι)
δ) τα λαχανικά ρίζας ή ριζώδη ή βολβώδη λαχανικά, στα οποία ανήκουν τα καρότα, 
τα παντζάρια, 
τα ραπανάκια και οι ρέβες (στην εποχή τους υπάρχουν πάντα στο τραπέζι μου)
ε) τα αλλιοειδή, αρωματικά λαχανικά, επίσης βολβώδη, όπως το κρεμμύδι,
το σκόρδο,
το πράσο,
το σχινόπρασο (όλα στην "ημερήσια διάταξη", πότε το ένα, πότε το άλλο)
3. λίπη και έλαια, όπως το ελαιόλαδο (καθημερινά σε όλα μας τα γεύματα)
ελιές (απαραίτητα συστατικό των γευμάτων μας, ειδικά στις καλοκαιρινές σαλάτες)
4. νερό, απαραίτητο για την ενυδάτωση και τη σωστή λειτουργία του οργανισμού μας - αποτελεί βασικό μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής.
5. γαλακτοκομικά, όπως η γιαούρτη (απαραίτητη η παραδοσιακή αιγοπρόβια ή κατσικίσια γιαούρτη συνοδεύει πολλά μου πιάτα, αλλά και σαν κολατσιό με μία κουταλιά μέλι - και να θυμίσω εδώ γιατί γιαούρτη με μέλι: https://botanologia.gr/votana-poy-periechoyn-to-polytimo-aminoxy-tryptofani/
το τυρί (απαραίτητα στο τραπέζι μου τα καλά τυριά της χώρας μας, όπως η φέτα,
η μυζήθρα και η γραβιέρα)
το γάλα (απαραίτητο σε όλα τα μικρά παιδιά της οικογένειας) 

6. φρούτα, όπως όλα τα εσπεριδοειδή τον χειμώνα  και όλα τα καλοκαιρινά, είναι το κολατσιό μικρών και μεγάλων, όπως το καρπούζι σε συνδυασμό με την φέτα το καλοκαίρι -- για μένα δεν υπάρχει καλύτερο κολατσιό για τα παιδιά! 

7. δημητριακά και αμυλούχες τροφές: ψωμί, 

ρύζι, 

ζυμαρικά, 

βρόμη, 

πατάτες, δημητριακά ολικής άλεσης - η ομάδα αυτή δεν είναι της προτίμησής μου εκτός από το αναποφλοίωτο ρύζι και τις γλυκοπατάτες!

9. τα βότανά μου όλα ανεξαιρέτως (στην ομάδα των βοτάνων έχω και όλα τα μυρωδικά, φρέσκα ή αποξηραμένα) - είτε ως ζεστά ροφήματα τον χειμώνα,

είτε ως δροσερά ποτά το καλοκαίρι,

είτε ως βοηθητικά των πιάτων μου,

είτε για όπου αλλού επιτάσσει η φαντασία μου, βρίσκονται πάντα στην "ημερήσια διάταξη"

     Γενικά δίνω έμφαση στην πρωτεϊνική δύναμη των πιάτων μου με βάση της πρωτεΐνες του πρωτογενούς τομέα, για να έχουν τα πιάτα μου πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας που περιέχουν όλα τα απαραίτητα αμινοξέα. 
Οι υδατάνθρακες υπάρχουν στην διατροφή μας, αλλά πάντα δίνω σημασία στον τύπο των υδατανθράκων και ποτέ στην ποσότητα, επειδή ορισμένες πηγές υδατανθράκων - όπως οι υδατάνθρακες των λαχανικών και των φρούτων είναι άκρως υγιεινές!
Οι υδατάνθρακες της μεγάλης ομάδας των λαχανικών και των φρούτων συνεργάζονται άψογα με τις φυτικές ίνες, 

τις βιταμίνες και τα μέταλλα, γι' αυτό και είναι μέρος της διατροφής μας!
     επίλογος
Η υγιεινή διατροφή δεν είναι για μένα μια λίστα από κανόνες που πρέπει να τηρηθούν με αυστηρότητα, ούτε ένας προορισμός στον οποίο φτάνω μια για πάντα. 
Είναι μια δυναμική διαδικασία, που εξελίσσεται μαζί με τις ανάγκες μας σαν οικογένεια, 
τις ηλικίες και τις στιγμές μας! 
Η επιστήμη μου δείχνει τον δρόμο και η καθημερινότητα είναι αυτή που τον μετατρέπει σε πράξη.
Κάθε μικρή επιλογή μου και "απαίτηση" κάποιου μέλους της οικογένειας, ειδικά από τα "ζουζούνια" της οικογένειας, έχει τη δική της αξία. 
Ένα γεύμα που μοιραζόμαστε, 
ένα φρούτο που αντικαθιστά ένα επεξεργασμένο σνακ, 
η υπομονή να δοκιμάσει ένα παιδί μια νέα γεύση, 
η συνέπεια χωρίς την αγωνία της τελειότητας. 
Είναι οι μικρές πράξεις που, με τον χρόνο, διαμορφώνουν συνήθειες και οι συνήθειες που, αθόρυβα, διαμορφώνουν την υγεία.
Η τροφή είναι θρεπτικά συστατικά, αλλά για μένα (και θα ήθελα να πιστεύω για όλους ή αν δεν είναι, να σας παρακινήσω να γίνει) και κάτι πιο βαθύ, πιο σπουδαίο! 
Είναι ένας καθημερινός τρόπος να φροντίζουμε το σώμα μας, να καλλιεργούμε τις σχέσεις μας μέσα στην οικογένεια και να μεταδίδουμε αξίες από γενιά σε γενιά. 
Γύρω από το οικογενειακό τραπέζι δεν μοιράζονται μόνο γεύματα - μοιράζονται χρόνος, 

εμπιστοσύνη, 
ιστορίες και η αίσθηση ότι η φροντίδα εκφράζεται μέσα από τις πιο απλές κινήσεις.
Γιατί η πραγματική ισορροπία δεν βρίσκεται στην αναζήτηση του "τέλειου" πιάτου, αλλά στη συνέπεια των επιλογών που, μέρα με τη μέρα, μας οδηγούν σε έναν τρόπο ζωής πιο υγιή, πιο συνειδητό και, τελικά, πιο ανθρώπινο.

     *στην βοτανολογία, ούτε τα φασολάκια ούτε οι μπάμιες ανήκουν στην τυπική κατηγορία των λαχανικών, όμως μαγειρικά και διατροφικά, όλοι μας στην χώρα μας, αλλά και αλλού τα αντιμετωπίζουμε και τα δύο ως λαχανικά, ενώ ανήκουν σε εντελώς διαφορετικές οικογένειες φυτών!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia -το άρθρο μου και στην ιστοσελίδα μου: botanologia.gr

Πεπόνι: είκοσι και ένας λόγοι για να μην το ξεχνάμε

Και έλεγαν τότε που μόνο οι πλούσιοι είχαν μαχαίρι: Αν έχεις μαχαίρι τρως πεπόνι…
Επειδή όμως σήμερα όλοι έχουμε μαχαίρι ας κάνουμε μια νόστιμη πεπονοσαλάτα!
Και οδεύουμε προς την καρδιά του καλοκαιριού.
Η ζέστη δυνατή.
Ο υδράργυρος όλο και ανεβαίνει.
Όαση δροσιάς τα φρούτα μας.
Τα πεντανόστιμο και δροσερό πεπόνι με την πλούσια γεύση του,
το άρωμά του,
το πλήθος των θρεπτικών συστατικών του.
Το πεπόνι το “χρυσαφένιο φρούτο”.
Το πεπόνι κατάγεται από την Ασία, έτσι λένε Γερμανοί βοτανολόγοι, οι οποίοι με την βοήθεια γενετικής ανάλυσης, απέδειξαν ότι ναι μεν, το πεπόνι κατάγεται από την Αυστραλία, όπου και φύεται σήμερα ο αρχαιότερος συγγενής του, αλλά ακόμα πιο παλιά είχε κοινό πρόγονο με το αγγούρι, το οποίο εφύετο στην Ασία και μάλιστα στις πλαγιές των Ιμαλαΐων... συνέχεια του άρθρου μου:https://botanologia.gr/peponi-eikosi-kai-enas-logoi-gia-na-min-to-xechname/

(σημείωση: τα πρόσωπα στην φωτό μου δεν είναι υπαρκτά, είναι photo collage)