Herbal Medicine-Βοτανοθεραπεία Από την αρχαιότητα,τα βότανα εκτιμήθηκαν για τις αναλγητικές και θεραπευτικές τους ικανότητες. Σήμερα ένα ποσοστό περίπου 75% των φαρμάκων μας βασίζονται στις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Οι κοινωνίες μας, διά μέσου των αιώνων, ανέπτυξαν τις δικές τους παραδόσεις για να καταφέρουν να κατανοήσουν τα φαρμακευτικά φυτά και τις χρήσεις τους. Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις και τις ιατρικές πρακτικές μπορεί να μας φαίνονται παράδοξες και μαγικές, ενώ κάποιες άλλες λογικές και ορθολογιστικές, όλες τους όμως είναι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι ασθένειες και ο πόνος και στο τέλος-τέλος να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής. Αυτά με λίγα λόγια ορίζουν την βοτανοθεραπεία.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ένα γευστικό και ιδανικό smoothie για επίπεδη κοιλιά!

                              
Επίπεδη κοιλιά : Ένας γευστικός και ιδανικός χυμός για να διώξουμε το λίπος από την κοιλιά μας
Όταν τροφοδοτούμε τον οργανισμό μας με υγιεινά καθαρά-χωρίς χημικά πρόσθετα-φαγητά χτίζουμε ένα προστατευτικό τείχος που οι ασθένειες είναι δύσκολα να προσπελάσουν.
Ο οργανισμός μας δεν συσσωρεύει τοξίνες και το αντιαισθητικό λίπος δεν έχει θέση!
Και ακριβώς το αντιαισθητικό λίπος είναι το πρόβλημα,γιατί λίπος έχουμε όλοι,
τόσο το υποδόριο που είναι κάτω από το δέρμα μας και 
βοηθά στη μόνωση του σώματος μας όσο και το σπλαχνικό λίπος που προστατεύει τα εσωτερικά μας όργανα.
Όμως με το άγχος,την καθιστική ζωή,την λάθος διατροφή, το λίπος αυξάνει πέραν του κανονικού,
και δυστυχώς συσσωρεύεται στην περιοχή της κοιλιάς μας!
Από τα δύο λίπη το σπλαχνικό λίπος είναι το πιο επικίνδυνο αλλά,ευτυχώς, είναι και το λίπος που μπορούμε να χάσουμε πιο εύκολα....
read more:https://botanologia.gr/enas-geystikos-kai-idanikos-chymos-gia-epipedi-koilia/

Ανακαλύπτοντας τον μηχανισμό της αυτοφαγίας

αυτοφαγία-πρόκειται για μια ζωτικής σημασίας –αλλά παραγνωρισμένη μέχρι πρόσφατα– βιολογική λειτουργία που επιτρέπει στα κύτταρα να «αποδομούν» και να «ανακυκλώνουν» τα διάφορα κυτταρικά «απορρίμματα», π.χ. μη λειτουργικές πρωτεΐνες, κατεστραμμένα κυτταρικά οργανίδια, βλαπτικές χημικές ουσίες, επικίνδυνους μικροοργανισμούς κ.ο.κ.

Για να αποτιμήσει κανείς την πραγματική γνωστική και πρακτική αξία των φετινών Νόμπελ, οφείλει να εξετάσει το πώς προέκυψαν και γιατί τελικά επιλέχθηκαν, τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, οι συγκεκριμένες έρευνες.
Σήμερα θα παρουσιάσουμε τα φετινά Νόμπελ στην Ιατρική και τη Χημεία.
Θα ήταν αφελές να πιστεύει κανείς ότι η επικράτηση και η ευρύτερη αποδοχή μιας νέας επιστημονικής ιδέας είναι μια αμιγώς ορθολογική διεργασία, όπου η «αλήθεια» επιβάλλεται αυτομάτως λόγω κάποιων επαρκών πειραματικών ή εμπειρικών επιβεβαιώσεων.

Πώς λοιπόν δικαιολογείται η ετήσια επιλογή επιβράβευσης με Νόμπελ ορισμένων ερευνών και όχι κάποιων άλλων που θεωρούνται εξίσου ενδιαφέρουσες ή καλά τεκμηριωμένες;

Η απάντηση δεν είναι πάντοτε σαφής, επειδή ο επιστημονικός ανταγωνισμός είναι εξίσου λυσσαλέος με τον οικονομικό-πολιτικό ανταγωνισμό.

Με τη διαφορά όμως ότι ο επιστημονικός ανταγωνισμός διέπεται από πιο αυστηρούς κανόνες και αποτιμάται (συνήθως) με πιο αντικειμενικά κριτήρια.
Κάτι που επιβεβαιώνεται και από την απονομή των φετινών βραβείων Νόμπελ σε πρωταγωνιστές των λεγόμενων «σκληρών» επιστημών: Ιατρική, Φυσική, Χημεία.
Στο σημερινό άρθρο παρουσιάζουμε τα φετινά Νόμπελ στην Ιατρική και τη Χημεία, ενώ στο επόμενο θα εξετάσουμε αναλυτικά την επιβράβευση των συγκεκριμένων ερευνών στη Φυσική.

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Το φετινό βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας κέρδισε επάξια ο κορυφαίος Ιάπωνας κυτταρικός βιολόγος Γιοσινόρι Οσούμι (Yoshinori Ohsumi) από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο για τις πολυετείς έρευνές του που τον οδήγησαν στην αποκάλυψη του θεμελιώδους κυτταρικού μηχανισμού της αυτοφαγίας.

Πρόκειται για μια ζωτικής σημασίας –αλλά παραγνωρισμένη μέχρι πρόσφατα– βιολογική λειτουργία που επιτρέπει στα κύτταρα να «αποδομούν» και να «ανακυκλώνουν» τα διάφορα κυτταρικά «απορρίμματα», π.χ. μη λειτουργικές πρωτεΐνες, κατεστραμμένα κυτταρικά οργανίδια, βλαπτικές χημικές ουσίες, επικίνδυνους μικροοργανισμούς κ.ο.κ.

Οι πρώτες υποψίες για την ύπαρξη ενός κυτταρικού μηχανισμού αυτο-αποδόμησης και ανακύκλωσης διατυπώθηκαν κατά τη δεκαετία του 1960.

Κυρίως χάρη στις πρωτοποριακές ανακαλύψεις του Βέλγου Christian de Duve για τη λειτουργία των «λυσοσωμάτων»: τα ενδοκυτταρικά κυστίδια που περιβάλλονται από μια μεμβράνη και περιέχουν ισχυρά υδρολυτικά ένζυμα για την αποδόμηση τόσο των μεγαλομορίων (π.χ. πρωτεΐνες, κυτταρικά απόβλητα) όσο και των κυτταρικών οργανιδίων ή μικροοργανισμών που θα βρεθούν μέσα στα λυσοσώματα.

Ο Christian de Duve, ο οποίος το 1974 κέρδισε το Νόμπελ για την ανακάλυψη των λυσοσωμάτων, ήταν ο πρώτος που υπέθεσε ότι όλα τα κύτταρα πρέπει να διαθέτουν μια λειτουργία αυτο-αποδόμησης και ανακύκλωσης την οποία ονόμασε «αυτοφαγία», από τις ελληνικές λέξεις «εαυτόν» και «τρώω».

Ομως, τις επόμενες τρεις δεκαετίες ελάχιστη πρόοδος έγινε στην κατανόηση αυτής της περίπλοκης κυτταρικής-βιοχημικής διεργασίας.

Νόμπελ Ιατρικής-Φυσιολογίας
Η κατάσταση άλλαξε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο Γιοσινόρι Οσούμι πραγματοποίησε τις πρώτες σημαντικές ανακαλύψεις του σχετικά με τα γονίδια που ρυθμίζουν την αυτοφαγία στον μονοκύτταρο ζυμομύκητα και κατόπιν στα πολυκύτταρα θηλαστικά.

Με τα πρωτοποριακά του πειράματα, ο Ιάπωνας κυτταρολόγος κατάφερε να αποκαλύψει, σταδιακά, τους περίπλοκους κυτταρικούς μηχανισμούς της αυτοφαγίας.

Πράγματι, όποτε τα κύτταρα ενός οργανισμού βρίσκονται υπό πίεση ή σε καταστάσεις stress, λόγω έλλειψης τροφής, μόλυνσης ή τραυματισμού, τότε ενεργοποιούν τον μηχανισμό της αυτοφαγίας και μάλιστα είναι γενετικά προγραμματισμένα να το κάνουν!

Γιατί κέρδισε η αυτοφαγία;
Οι περισσότεροι ειδικοί στο πεδίο των βιοϊατρικών ερευνών ήταν βέβαιοι ότι το φετινό Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας θα το κερδίσουν οι πρωταγωνιστές της ανακάλυψης του «CRISPR/Cas9», του πανίσχυρου νέου εργαλείου της γενετικής μηχανικής που επιτρέπει την εστιασμένη, αποτελεσματικότατη και πάμφθηνη «κοπτική-ραπτική» όλων των γονιδίων.

Αντίθετα με όλες τις προβλέψεις, η επιτροπή του βραβείου Νόμπελ επέλεξε φέτος να βραβεύσει τις κυτταρολογικές μελέτες του Γιοσινόρι Οσούμι για την αυτοφαγία.

Από το 1993, αυτός ο ερευνητής μελέτησε στο εργαστήριό του στο Τόκιο τις γονιδιακές, βιοχημικές και κυτταρολογικές προϋποθέσεις του περίπλοκου κυτταρικού μηχανισμού της αυτοφαγίας, αναδεικνύοντας την αποφασιστική λειτουργία που αυτή επιτελεί στη φυσιολογική ζωή αλλά και την παθολογία των κυττάρων μας.

Γεννημένος στην Ιαπωνία το 1945, ο Γιοσινόρι Οσούμι σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Αφού ειδικεύτηκε στο περίφημο Ινστιτούτο Rockefeller στη Νέα Υόρκη επέστρεψε στο Τόκιο, όπου μέχρι σήμερα διευθύνει τη Μονάδα Κυτταρικής Βιολογίας.

Σε μια εποχή όπου το κυρίαρχο βιοϊατρικό Παράδειγμα επιτάσσει ολοένα και πιο γονιδιοκεντρικές και εξατομικευμένες ιατρικές-θεραπευτικές πρακτικές, η επιλογή να επιβραβεύσουν με το Νόμπελ Ιατρικής μια τόσο βασική και όχι άμεσα εφαρμόσιμη έρευνα μοιάζει σχεδόν προκλητική.

Η αρχική, όμως, έκπληξη ή η καχυποψία μας υποχωρεί μόλις συνειδητοποιήσουμε τη θεμελιώδη λειτουργία που επιτελεί η αυτοφαγία στη φυσιολογική ζωή και την παθολογία των κυττάρων.

Για παράδειγμα, θεωρείται πλέον βέβαιο ότι εμπλέκεται άμεσα στην εμφάνιση νευροεκφυλιστικών παθήσεων (όπως η νόσος του Πάρκινσον) αλλά και στην ανάπτυξη διαφόρων μορφών καρκίνου.

Επομένως, αν μάθουμε να ενεργοποιούμε ή να απενεργοποιούμε επιλεκτικά τον κυτταρικό μηχανισμό της αυτοφαγίας, τότε ίσως καταφέρουμε να αντιστρέψουμε τις παθολογικές συνέπειες διάφορων ασθενειών!

Διόλου περίεργο που αρκετοί ερευνητές περιγράφουν την αυτοφαγία ως «ουροβόρο όφι», δηλαδή το φίδι ή ο δράκος που τρώει την ουρά του αποτελεί ένα προεπιστημονικό (αλχημιστικό) σύμβολο που αναπαριστά ικανοποιητικά -αλλά μονοδιάστατα!- αυτήν την πολυεπίπεδη ομοιοστατική διεργασία «αυτο-αποδόμησης» και ταυτόχρονα «αυτο-ανακύκλωσης» που ρυθμίζει τη φυσιολογική λειτουργία και την υγεία των κυττάρων μας.

Ποιός είναι
Γεννημένος στην Ιαπωνία το 1945, ο Γιοσινόρι Οσούμι σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο.

Αφού ειδικεύτηκε στο περίφημο Ινστιτούτο Rockefeller στη Νέα Υόρκη επέστρεψε στο Τόκιο, όπου μέχρι σήμερα διευθύνει τη Μονάδα Κυτταρικής Βιολογίας.

Από το 1993 μελετά εκεί τις γονιδιακές, βιοχημικές και κυτταρολογικές προϋποθέσεις του περίπλοκου κυτταρικού μηχανισμού της αυτοφαγίας, αναδεικνύοντας την αποφασιστική λειτουργία που αυτή επιτελεί στη φυσιολογική ζωή αλλά και την παθολογία των κυττάρων μας.
efsyn.gr

Ο θηλασμός προστατεύει τα παιδιά από νόσο Crohn και ελκώδη κολίτιδα

τα παιδιά που θήλασαν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα έχουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης  Ιδιοπαθείς Φλεγμονώδεις Νόσοι του Εντέρου αργότερα στη ζωή τους.

Σύμφωνα με αμερικανική μελέτη
Ο θηλασμός μειώνει τις πιθανότητες εκδήλωσης νόσου Crohn και ελκώδους κολίτιδας στα παιδιά, σύμφωβνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Alimentary Pharmacology and Therapeutics. Μάλιστα, η διάρκεια του θηλασμού φαίνεται να καθορίζει και τον βαθμό προστασίας.
Ερευνητές του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης και της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ αξιολόγησαν 35 μελέτες, που είχαν διεξαχθεί από το 1961 έως το 2016 στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία.
Σ’ αυτές συμμετείχαν τόσο παιδιά όσο και ενήλικες και τα στοιχεία για τη διάρκεια του θηλασμού προήλθαν από συμπληρωμένα ερωτηματολόγια.
Ανέλυσαν στοιχεία από 7.536 ασθενείς με νόσο του Crohn και 7.353 με ελκώδη κολίτιδα, ενώ την ομάδα ελέγχου αποτέλεσαν 330.222 άτομα.

Παρότι υπήρχε ανομοιογένεια των συμπεριλαμβανόμενων στην ανασκόπηση μελετών, αλλά και ορισμένοι άλλοι περιορισμοί, όπως η αδυναμία αξιολόγησης της επίδρασης του χρόνου απογαλακτισμού στον κίνδυνο εμφάνισης ΙΦΝΕ, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που θήλασαν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα έχουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ΙΦΝΕ αργότερα στη ζωή τους.

Οι ερευνητές αφού συνέκριναν στοιχεία ασθενών που κατά τη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας είχαν θηλάσει για τρεις ή έξι μήνες και ασθενών που είχαν τραφεί με άλλους τρόπους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, διαπίστωσαν ότι η σχέση είναι αναλογική: όσο περισσότερο θηλάζει το βρέφος  τόσο μεγαλύτερη είναι η μείωση του κινδύνου εμφάνισης ασθενειών.
Επιπλέον, από τα αποτελέσματα της μελέτης φάνηκε ότι ο θηλασμός για 12 μήνες ή περισσότερο αύξησε περαιτέρω την πιθανότητα προστασίας από τη νόσο του Crohn απ' ότι μια σκωληκοειδεκτομή.

Όπως αναφέρεται στα συμπεράσματα της ανασκόπησης, ο θηλασμός δεν παρέχει στα βρέφη μόνο τα απαραίτητα για την ανάπτυξή τους διατροφικά στοιχεία, ούτε προστατεύει τα νεογέννητα μόνο από τις λοιμώξεις.
Η μελέτη φέρνει στο φως στοιχεία που αφορούν στην επίδραση της ευεργετικής αυτής πρακτικής σε άτομα διαφόρων εθνικοτήτων, σύμφωνα με τα οποία τα βρέφη των Ασιατών προστατεύονται περισσότερο από την εμφάνιση της νόσου του Crohn, συγκριτικά με αυτά των Καυκάσιων, ενδεχομένως εξαιτίας του υψηλότερου ποσοστού παιδικών λοιμώξεων στην Ασία, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει ΙΦΝΕ. «Επομένως, η ισχυρότερη μείωση των λοιμώξεων από το θηλασμό σε αυτόν τον πληθυσμό μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη μείωση των ΙΦΝΕ», τονίζεται.

Τα αντιβακτηριακά συστατικά και τα αντισώματα που υπάρχουν στο μητρικό γάλα μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο φαίνεται να υπάρχει αυτή η προστασία, σύμφωνα με την ομάδα.
Η επίδρασή τους μπορεί να είναι άμεση ή έμμεση, ενισχύοντας την έμφυτη ανοσία του βρέφους.

«Πλέον ενισχύεται η πεποίθηση ότι ο θηλασμός θωρακίζει τα παιδιά ενάντια και στις  Ιδιοπαθείς Φλεγμονώδεις Νόσους του Εντέρου, οι οποίες πιστεύεται ότι προκαλούνται από μια αδυναμία του ανοσοποιητικού συστήματος να φιλοξενήσει την εντερική μικροχλωρίδα, δηλαδή τους μικροοργανισμούς του εντέρου», σχολιάζει ο γενικός χειρουργός Δρ Αναστάσιος Ξιάρχος, πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής.

Η σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου  και οι παράγοντες που το επηρεάζουν αποκτούν τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερη θέση μεταξύ των παραγόντων ανάπτυξης και εξέλιξης των Ιδιοπαθών Φλεγμονωδών Νόσων του Εντέρου (ΙΦΝΕ).
Σύμφωνα με έρευνες, η μικροβιακή ισορροπία του εντέρου είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στις επιδράσεις στην πρώιμη βρεφική ηλικία.

Ο θηλασμός είναι ήδη γνωστό ότι λειτουργεί προστατευτικά ποικιλοτρόπως.
Για παράδειγμα, τα αντισώματα που περνούν από τη μητέρα στο βρέφος το προστατεύουν από λοιμώξεις κατά την παιδική ηλικία.
Επίσης, τα βρέφη που θηλάζουν διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη, αλλεργιών και άσθματος.

Όσον αφορά στην προστασία από την εμφάνιση ΙΦΝΕ, παλαιότερες έρευνες έχουν δείξει ότι ο θηλασμός ρυθμίζει τη σύνθεση της μικροχλωρίδας του εντέρου και δύναται έτσι να μειώσει την πιθανότητα που έχει ένα άτομο να παρουσιάσει κάποιο φλεγμονώδες νόσημα του εντέρου.
tovima.gr

Συνδυασμοί τροφίμων για καλύτερη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών

 
Οι συνδυασμοί των τροφίμων είναι ένα θέμα που απασχολεί πάρα πολλούς από εμάς και πάρα πολλές φορές υπάρχει σύγχυση όσον αφορά την τακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε.
Σε γενικές γραμμές, όμως αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως ένα γεύμα θεωρείται πλήρες όταν περιέχει τρόφιμα από τις τρεις βασικές ομάδες τροφίμων – λαχανικά, πρωτεϊνούχα και αμυλούχα τρόφιμα.
Επίσης πρέπει να γνωρίζουμε ότι πολλά τρόφιμα περιέχουν πολλές υψηλής σημασίας και έντασης θρεπτικές ουσίες.
Αυτές οι ουσίες αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ένταση αν ληφθούν ταυτόχρονα σε ένα γεύμα.
Συνδυασμοί τροφίμων για καλύτερη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών
Ας παρακολουθήσουμε μερικούς συνδυασμούς τροφίμων για καλύτερη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών.
α . ασβέστιο και ινουλίνη για υγιές στομάχι και γερά κόκαλα....
read more:https://botanologia.gr/syndyasmoi-trofimon-gia-kalyteri-aporrofisi-ton-threptikon-systatikon/