Herbal Medicine-Βοτανοθεραπεία Από την αρχαιότητα,τα βότανα εκτιμήθηκαν για τις αναλγητικές και θεραπευτικές τους ικανότητες. Σήμερα ένα ποσοστό περίπου 75% των φαρμάκων μας βασίζονται στις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Οι κοινωνίες μας, διά μέσου των αιώνων, ανέπτυξαν τις δικές τους παραδόσεις για να καταφέρουν να κατανοήσουν τα φαρμακευτικά φυτά και τις χρήσεις τους. Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις και τις ιατρικές πρακτικές μπορεί να μας φαίνονται παράδοξες και μαγικές, ενώ κάποιες άλλες λογικές και ορθολογιστικές, όλες τους όμως είναι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι ασθένειες και ο πόνος και στο τέλος-τέλος να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής. Αυτά με λίγα λόγια ορίζουν την βοτανοθεραπεία.

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Σακχαρώδης διαβήτης: Διατροφή χωρίς κόπο,ακολουθώντας κάποιους βασικούς κανόνες

Αντίθετα, ακολουθώντας κάποιους βασικούς κανόνες μπορεί και να ελέγχει την πάθησή του και να απολαμβάνει το φαγητό του χωρίς στερήσεις.


Το καλό φαγητό είναι μια από τις απολαύσεις της ζωής, αλλά και ένας ευχάριστος τρόπος επικοινωνίας, αφού συχνά είναι στο επίκεντρο της κοινωνικής μας ζωής.
Η διάγνωση του διαβήτη δεν θα πρέπει να εμποδίσει κανένα ασθενή να απολαύσει μια ευρεία ποικιλία τροφών, αρκεί βέβαια να υιοθετήσει και να τηρεί βασικούς κανόνες.

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια διαταραχή του μεταβολισμού, κατά την οποία παρατηρείται σαν τελικός δείκτης η αύξηση του σακχάρου (γλυκόζης) στο αίμα, είτε γιατί δεν υπάρχει αρκετή ινσουλίνη είτε γιατί αυτή δεν έχει ικανοποιητική δράση στα διάφορα όργανα του σώματος, όπως οι μύες, το ήπαρ και ο λιπώδης ιστός.
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή αντιμετώπιση του διαβήτη είναι η ρύθμιση των τιμών του σακχάρου του αίματος.
Όλες οι τροφές επηρεάζουν τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα.
Συνεπώς, κάνοντας τις σωστές διατροφικές επιλογές, μπορούμε να ελέγξουμε καλύτερα τα επίπεδα σακχάρου και κατ’ επέκταση και τον διαβήτη.
Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος "δίαιτας για διαβητικούς", αφού τα άτομα με διαβήτη έχουν τις ίδιες διατροφικές ανάγκες με ένα υγιές άτομο.
Έτσι, στόχος κάθε διαβητικού ατόμου θα πρέπει να είναι η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου διατροφής και η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους. Μελέτες έχουν δείξει ότι η σωστή διατροφή μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης –του πλέον αντιπροσωπευτικού δείκτη γλυκαιμίας– κατά 1%-2%, σχεδόν το ίδιο με ορισμένα αντιδιαβητικά στοιχεία.

Το υγιεινό πιάτο διατροφής
Τρεις είναι οι βασικές κατηγορίες των θρεπτικών συστατικών:
οι υδατάνθρακες,
οι πρωτεΐνες και
τα λίπη.
Η σωστή διατροφή θα πρέπει να περιλαμβάνει και τις τρεις κατηγορίες, διατηρώντας πάντα την ισορροπία:
  • Το 1/2 του πιάτου πρέπει να καταλαμβάνεται από λαχανικά και φρούτα, διαφορετικών ειδών και πλούσιων σε φυτικές ίνες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από αργή απορρόφηση.
  • Το 1/4 του πιάτου πρέπει να περιλαμβάνει υδατάνθρακες -ρύζι, πατάτες, ψωμί, κατά προτίμηση από προϊόντα ολικής άλεσης, γιατί αυξάνουν λιγότερο το σάκχαρο στο αίμα μετά την κατανάλωσή τους.
  • Το υπόλοιπο 1/4 του πιάτου πρέπει να περιέχει πρωτεΐνες -ψάρι, κοτόπουλο ή γαλοπούλα χωρίς πέτσα, κόκκινο κρέας από άπαχο κομμάτι και όσπρια.

Συχνά γεύματα
Όλα τα άτομα με διαβήτη θα πρέπει να κάνουν σωστή κατανομή των γευμάτων τους, πάντα σε άμεση σχέση με τον τύπο και τον τρόπο της φαρμακευτικής τους αγωγής -δισκία ή ινσουλίνη.
Τρία κύρια γεύματα και 2-3 ενδιάμεσα θα πρέπει να υπάρχουν στην καθημερινή διατροφή τους, ενώ η συνολική ημερήσια πρόσληψη των υδατανθράκων πρέπει να τηρείται.
Το να μένετε νηστικοί για πολλές ώρες δεν βοηθά στην καλή ρύθμιση του σακχάρου σας.
Δεν πρέπει να παραλείπεται κανένα γεύμα και το σωστό χρονοδιάγραμμα είναι καθοριστικής σημασίας, ειδικά στους ασθενείς που λαμβάνουν ινσουλίνη.

Μια σημαντική γνώση που έχει προστατευτικό ρόλο από τυχόν νυχτερινές υπογλυκαιμίες, ειδικά σε ασθενείς που λαμβάνουν ινσουλίνη τις βραδινές ώρες ή πριν από τον ύπνο, είναι η απολύτως απαραίτητη λήψη μικρού γεύματος πριν από τον ύπνο -"bed time snack"- το οποίο είναι συνήθως ελαφρύ, όπως ½ ποτήρι γάλα με 1,5% λιπαρά και 1-2 φρυγανιές χωρίς ζάχαρη.

Προϊόντα τελικής γλυκοζυλίωσης
Ο τρόπος μαγειρέματος παίζει τεράστιο ρόλο στη διατροφή μας.
Τα προϊόντα τελικής γλυκοζυλίωσης -advanced glycation end products- ή εν συντομία AGEs ή γλυκοτοξίνες παράγονται ενδογενώς, όταν τα σάκχαρα που κυκλοφορούν στο αίμα είναι αυξημένα.
Τότε, αγκιστρώνονται και κολλάνε πάνω στα κύτταρα, εμποδίζοντας τη λειτουργία τους.
Υπάρχουν όμως και διατροφικές γλυκοτοξίνες που προσλαμβάνονται από τη διατροφή μας, όταν τα τρόφιμα παρασκευάζονται γρήγορα και σε υψηλές θερμοκρασίες -"fast food".
Έτσι, τρόφιμα που μαγειρεύονται στο φούρνο ή στο τηγάνι περιέχουν μεγαλύτερη ποσότητα AGEs, σε σχέση με εκείνα που παρασκευάζονται βραστά ή ποσέ.
Οι διατροφικές γλυκοτοξίνες (AGEs) δυσχεραίνουν τη ρύθμιση του σακχάρου και συμβάλλουν στην εμφάνιση των επιπλοκών του διαβήτη, στα μάτια, τους νεφρούς, την καρδιά και τα αγγεία.
Έτσι, συνιστάται προσοχή όχι μόνο στην ποσότητα και το είδος της διατροφής, αλλά και στον τρόπο μαγειρέματος.

Γενικοί κανόνες:

  • Μικρά και συχνά γεύματα, με καταμερισμό των υδατανθράκων μέσα στη μέρα.
  • Επιλογή υγιεινού τρόπου μαγειρέματος.
  • Κατανάλωση ποικιλίας τροφίμων, πάντα τηρώντας σωστές ισορροπίες με κατανάλωση φρούτων και λαχανικών κάθε μέρα.
  • Άφθονο νερό.
  • Αποφυγή ζαχαρούχων ποτών και περιορισμός του αλκοόλ.
  • Διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους.

Ένα υγιεινό διαιτολόγιο, όπως το διαιτολόγιο των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη, είναι αυτό που όλοι πρέπει να τηρούμε για να παραμένουμε υγιείς.
Να μην ξεχνάμε ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, γι’ αυτό υιοθετήστε τους κανόνες αυτούς είτε είστε διαβητικοί είτε όχι!

πηγή:iatronet.gr

botanologia.gr

Πως και ποια διατροφή αυξάνει το κολλαγόνο

Υπάρχουν πάνω από 10,000 διαφορετικές πρωτεΐνες τις οποίες χρειάζεται στο σώμα για να διατηρηθεί στη ζωή αλλά μια από αυτές ξεχωρίζει: το κολλαγόνο.

Οι πρωτεΐνες αποτελούν το 75% ενός ανθρώπου κανονικού βάρους, αν δεν υπολογιστεί το νερό.
Το κολλαγόνο αποτελεί το 30% του συνόλου των πρωτεϊνών.
Αυτό και μόνο δείχνει πόσο σημαντικό είναι.

Η “κόλλα” του σώματος
To κολλαγόνο είναι πανταχού παρόν μέσα στο σώμα.
Υπάρχει στην καρδιά, στα αιμοφόρα αγγεία, στο δέρμα, στα ούλα, στους τένοντες, στις αρθρώσεις στα νύχια, ακόμα και στα μαλλιά.
Κι αυτό γιατί ο ρόλος του είναι να λειτουργεί σαν μια κόλλα που κρατά “κολλημένο” το σώμα και δεν το αφήνει να διαλυθεί (εξ’ ου και το όνομά του). Βρίσκεται ανάμεσα στα κύτταρα και τα συγκρατεί όπως το τσιμέντο κρατάει τα τούβλα ενός σπιτιού.
Το κολλαγόνο είναι ένα μακρύ, ανθεκτικό μόριο σαν σχοινοειδή έλικα ή ίνα. Υπάρχουν διάφοροι τύποι κολλαγόνου χωρίς ειδικά ονόματα που αναφέρονται ως τύπος 1, τύπος 2 κλπ.
Μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί πάνω απ 28 τέτοιοι τύποι αλλά το 90% της ποσότητας στο σώμα αφορά τρεις τύπους, τον 1, 2 και 3.
Το κολλαγόνο, μαζί με μια άλλη πρωτεΐνη, την ελαστίνη χαρίζει ανθεκτικότητα και ελαστικότητα στους ιστούς του σώματος.
Ειδικά οι ίνες του κολλαγόνου τύπου 1 είναι πιο ανθεκτικές ακόμα και από το ατσάλι.

Αλλά καθώς περνούν τα χρόνια, όπως συμβαίνει και με άλλες πρωτεΐνες, οι δυνατότητες παραγωγής κολλαγόνου μειώνονται.
Μετά την ηλικία των 30 ετών, η παραγωγή κολλαγόνου αρχίζει να πέφτει με ρυθμό 1-1,5% το χρόνο και αυτό έχει συνέπειες.
Το δέρμα αρχίζει να σακουλιάζει και να αποκτά ρυτίδες.
Έρχεται πιο γρήγορα η μείωση της φυσικής απόδοσης και η κούραση.
Κάποιες παθήσεις που εμφανίζονται με την ηλικία, όπως η οστεοαρθρίτιδα, συνδέονται με την απώλεια κολλαγόνου σε συγκεκριμένους ιστούς.
Σίγουρα δεν θέλεις να έχεις μειωμένη παραγωγή κολλαγόνου.
Αυτό που θα σε βοηθήσει ουσιαστικά είναι η ικανοποιητική πρόσληψη όλων των απαραίτητων θρεπτικών στοιχείων και όχι το πόσιμο κολλαγόνο που υπάρχει στην αγορά ως διατροφικό συμπλήρωμα.
Μερικά από αυτά ωστόσο παίζουν ένα ιδιαίτερο ρόλο.
1. Πάρε αρκετά αμινοξέα από τη διατροφή σου
To κολλαγόνο, όπως και οι υπόλοιπες πρωτεΐνες, συντίθεται από 20 δομικά στοιχεία, τα αμινοξέα.
Κάποια από αυτά ονομάζονται απαραίτητα γιατί ο οργανισμός δεν μπορεί να τα συνθέσει και πρέπει να τα πάρει από διατροφή.
Το 60% του κολλαγόνου αποτελείται από τέσσερα αμινοξέα, τη γλυκίνη, την προλίνη, την αλανίνη και την υδροξυπρολίνη.
Αυτά τα τέσσερα αμινοξέα μπορούν να συντεθούν από το σώμα σου αν λαμβάνεις ικανοποιητική ποσότητα πρωτεϊνών.
Οι πρωτεΐνες υπάρχουν κυρίως στις ζωικές τροφές.
Μια μπριζόλα 85 γραμμαρίων σού παρέχει 23 γραμμάρια πρωτεΐνη εκ των οποίων τα 5 γραμμάρια είναι κολλαγόνο.
Αν κάνεις καθιστική ζωή, οι οδηγίες είναι να λαμβάνεις 0,8 γρ. πρωτεΐνη για κάθε κιλό που ζυγίζεις.
Για τη μέση γυναίκα αυτό μεταφράζεται σε 46 γραμμάρια την ημέρα και τον μέσο άντρα σε 56 γραμμάρια.
Αν όμως κάνεις μια δραστήρια ζωή τα γραμμάρια ανεβαίνουν μέχρι 75 για τη γυναίκα και τα 91 για τον άνδρα.
Ένας αθλητής αντοχής μπορεί να χρειάζεται 1,4 γρ. ανά κιλό βάρους και κάποιος που κάνει έντονη γυμναστική με βάρη 2,2 γρ.
Αν αναρρώνεις από κάποιο τραύμα χρειάζεσαι επίσης περισσότερα αμινοξέα.
Τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας πρέπει να προσλαμβάνουν περισσότερη πρωτεΐνη για να προλάβουν τη σαρκοπενία και την οστεοπόρωση.
2. Φρόντισε να παίρνεις αρκετή βιταμίνη C
Κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να κάνει για να διατηρείς σε ικανοποιητικό επίπεδο την παραγωγή κολλαγόνου είναι να λαμβάνεις επαρκείς ποσότητες βιταμίνης C από τη διατροφή.
Ακόμα κι αν καταπιείς τα αμινοξέα όλου του πλανήτη δεν θα μπορέσεις να παράγεις ούτε ένα μόριο κολλαγόνου αν δεν υπάρχει η βιταμίνη C στο σώμα σου.
Πριν από δύο αιώνες οι ναύτες των πλοίων που έκαναν μακρινά ταξίδια κινδύνευαν από μια τρομερή ασθένεια, το σκορβούτο.
Η ασθένεια αυτή είναι η διάλυση του σώματος λόγω παντελούς έλλειψης βιταμίνης C.
Αυτός ήταν ο λόγος που όταν ανακαλύφθηκε η βιταμίνη C ονομάστηκε ασκορβικό οξύ που σημαίνει ότι καταπολεμά το σκορβούτο.
Χωρίς τη βιταμίνη C, το σώμα δεν μπορεί να παράγει κολλαγόνο και αρχίζει κυριολεκτικά να διαλύεται.
Η μεγάλη χρησιμότητα της βιταμίνης C είναι η παραγωγή κολλαγόνου αλλά γι’ αυτό αρκούν μικρές ποσότητες κάθε μέρα, 10-20 mg.
 Όμως η βιταμίνη αυτή έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, συνεπώς φρόντισε να παίρνεις τουλάχιστον 100 mg από τη διατροφή σου, κι αν καπνίζεις, ακόμη περισσότερο.
Αν αναρρώνεις από τραύμα ή έχεις προγραμματίσει κάποια εγχείρηση ακολούθησε μια διατροφή πλούσια σε βιταμίνη C.
Δεν είναι ευρύτερα γνωστό αλλά το ιπποφαές δίνει την εκπληκτική ποσότητα των 650 mg ανά 100 γραμμάρια η κόκκινη πιπεριά 180 mg και ο μαϊντανός 130 mg.
3.  Μαγγάνιο
Το μαγγάνιο στηρίζει την υγιή παραγωγή κολλαγόνου.
Το αμινοξύ προλίνη έχει σημαντική παρουσία στο κολλαγόνο και το μαγγάνιο ενεργοποιεί τα ένζυμα που χρειάζονται για να φτιάξουν τα κύτταρα προλίνη. Πρέπει να παίρνεις από τη διατροφή ικανοποιητικές ποσότητες μαγγανίου κάθε μέρα.
Η σύσταση είναι για 1,8 mg για τις γυναίκες και 2,3 mg για τους άνδρες.
Καλές πηγές είναι το καφέ ρύζι, το αβοκάντο, ο ανανάς, οι ξηροί καρποί, οι σταφίδες, το τσάι, και γενικότερα στα προϊόντα ολικής άλεσης.

4.  Χαλκός
Ο χαλκός επίσης παίζει ρόλο στην παραγωγή κολλαγόνου.
Ενεργοποιεί τη σύνθεση ενός ενζύμου το οποίο είναι απαραίτητο στην τελική φάση παραγωγής.
Ο χαλκός θεωρείται απαραίτητος για την υγεία της καρδιάς, των οστών και των αιμοφόρων αγγείων ακριβώς επειδή παίζει ρόλο στην σύνθεση του κολλαγόνου. Πρέπει να παίρνεις από τη διατροφή σου περίπου 900 μικρογραμμάρια χαλκού την ημέρα.
Τροφές όπως στρείδια, καβούρια, κάσιους, αμύγδαλα, ηλιόσποροι, φακές και σοκολάτα περιέχουν χαλκό αλλά οι πιο μεγάλες ποσότητες βρίσκονται στο βοδινό συκώτι.
Προσοχή όμως, όπως και με τα άλλα μέταλλα, δεν πρέπει να το παρακάνεις με το χαλκό.
Όλα τα μέταλλα που χρειάζονται στο σώμα είναι δίκοπα μαχαίρια.
Σε μεγάλες ποσότητες έχουν παρενέργειες.

5. Ψευδάργυρος
Ο ψευδάργυρος επίσης χρειάζεται για την παραγωγή του κολλαγόνου και ειδικότερα ευνοεί την επούλωση των πληγών.
Η σύσταση είναι για 11 mg στους άνδρες και 8 mg στις γυναίκες.
Ο ψευδάργυρος βρίσκεται σε διάφορε τροφές όπως στα στρείδια, τα μύδια, στο φύτρο του σιταριού, στα βραζιλιάνικα φιστίκια, στον κρόκο των αυγών, στις σαρδέλες και στον αρακά.
Πέρα από το κολλαγόνο, πρόκειται για ένα σούπερ θρεπτικό συστατικό που συμμετέχει στη σύνθεση περισσότερων από 100 ενζύμων.


botanologia.gr

Πόσο χρονών είμαι; Είμαι όσο αισθάνομαι και μου αρέσει

 
Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται νεότεροι ή μεγαλύτεροι από ό,τι πραγματικά είναι και αυτή η «υποκειμενική ηλικία» έχει μεγάλη επίδραση στη σωματική και την ψυχική τους υγεία, λένε τώρα οι μελέτες 
Φανταστείτε, για μια στιγμή, ότι δεν ξέρετε πότε γεννηθήκατε και ότι η ηλικία σας βασίζεται απλά στο πώς νιώθετε.
Πόσων χρόνων, λοιπόν, θα λέγατε ότι είστε;
Η αλήθεια είναι ότι ο αριθμός των ετών που πέρασαν από τη γέννησή μας είναι συγκεκριμένος και αμετάβλητος.
Αλλά η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι δεν βιώνουμε όλοι τη γήρανση με τον ίδιο τρόπο, αφού πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μεγαλύτεροι ή νεότεροι από όσο  πραγματικά είναι, πράγμα για το οποίο οι επιστήμονες ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο.
Και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η «υποκειμενική ηλικία» είναι απαραίτητη για την κατανόηση των λόγων οι οποίοι κάνουν κάποιους να ανθίζουν καθώς μεγαλώνουν ενώ άλλοι «ξεθωριάζουν».
«Ο βαθμός στον οποίο μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι αισθάνονται πολύ νεότεροι από ό,τι είναι μπορεί να καθορίσει σημαντικές αποφάσεις που έχουν σχέση με την καθημερινότητά τους αλλά και με το τι θα κάνουν στη ζωή τους στη συνέχεια», λέει ο Μπράιαν Νόσεκ, από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.
Η σημασία της «υποκειμενικής ηλικίας», όμως, δεν τελειώνει εκεί.
Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ακόμη ότι σύμφωνα με την «υποκειμενική ηλικία» μπορούν να προβλεφθούν σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία, ακόμη και ο κίνδυνος θανάτου.
Οπότε υπάρχουν πραγματικοί λόγοι που αξίζει να πει κανείς ότι είναι «τόσο όσο νιώθει».
Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, πολλοί ερευνητές προσπαθούν τώρα να αλλάξουν βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την ατομική εμπειρία της γήρανσης και να βρουν πώς αυτή η γνώση θα μπορούσε να μας βοηθήσει να ζήσουμε περισσότερα χρόνια και πιο υγιείς, γράφει το BBC-Future. Αυτή η αντίληψη της διαδικασίας γήρανσης δεν είναι τόσο νέα.
Οι πρώτες μελέτες που καταγράφουν το χάσμα ανάμεσα στην αντικειμενική και την υποκειμενική ηλικία εμφανίστηκαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Αλλά πλέον το ενδιαφέρον γι’ αυτές είναι τεράστιο.
Τα τελευταία 10 χρόνια υπάρχει ένας χείμαρρος νέων μελετών που διερευνούν τις πιθανές ψυχολογικές και φυσιολογικές συνέπειες αυτής της απόκλισης.
Από τις πιο ενδιαφέρουσες μελέτες είναι αυτές που διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο η «υποκειμενική ηλικία» αλληλεπιδρά με την προσωπικότητά μας.
Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι οι άνθρωποι τείνουν να γίνονται πιο μαλακοί καθώς μεγαλώνουν, λιγότερο εξωστρεφείς και λιγότερο ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες.
Αυτές οι αλλαγές προσωπικότητας, όμως, έχει παρατηρηθεί ότι είναι λιγότερο έντονες σε ανθρώπους νεότερους στην καρδιά και πιο έντονες σε όσους νιώθουν πιο μεγάλοι σε σχέση με την πραγματική τους ηλικία.
Ωστόσο είναι επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι άνθρωποι που ένιωθαν νεότεροι έγιναν επίσης πιο ευσυνείδητοι και λιγότερο νευρωτικοί, αλλαγές θετικές που έρχονται με τη φυσιολογική γήρανση.
Φαίνεται λοιπόν ότι κερδίζουν σε σοφία που έρχεται με τη μεγαλύτερη εμπειρία ζωής, χωρίς να χάνουν την ενέργεια και την ευφορία των νέων, πράγμα που σημαίνει ότι η μικρότερη «υποκειμενική ηλικία» δεν μας κάνει να παγώνουμε σε μια κατάσταση μόνιμης ανωριμότητας.
Επιπλέον, το να αισθάνεται κανείς νεότερος καθώς μεγαλώνει φαίνεται ότι συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης και μεγαλύτερη ψυχική ευεξία. Σημαίνει επίσης καλύτερη σωματική υγεία (συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου άνοιας) και λιγότερες πιθανότητες νοσηλείας για ασθένεια.
Ο Γιανίκ Στεφάν στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ εξέτασε τα δεδομένα από τρεις μακροχρόνιες έρευνες, στις οποίες συμμετείχαν συνολικά περισσότεροι από 17.000 μεσήλικες και ηλικιωμένοι.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθανόντουσαν περίπου οκτώ χρόνια νεότεροι από την πραγματική ηλικία τους.
Αλλά κάποιοι αισθανόντουσαν μεγαλύτεροι και στην περίπτωσή τους οι συνέπειες ήταν σοβαρές.
Το να αισθάνεται κανείς 8 – 13 χρόνια μεγαλύτερος από την πραγματική του ηλικία, είχε ως αποτέλεσμα 18-25% μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου κατά τη διάρκεια των ερευνών και μεγαλύτερα βάρη από ασθένειες.
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους η υποκειμενική ηλικία αποκαλύπτει τόσα πολλά για την υγεία μας.
Για παράδειγμα, μια μικρότερη «υποκειμενική ηλικία» σημαίνει ότι κάποιος απολαμβάνει ένα ευρύτερο φάσμα σωματικών δραστηριοτήτων (όπως ταξίδια ή ένα νέο χόμπι) καθώς μεγαλώνει.
Αλλά ο μηχανισμός που συνδέει τη σωματική και πνευματική ευεξία με την «υποκειμενική ηλικία» είναι σχεδόν σίγουρο ότι ενεργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Κάποιος που αισθάνεται κατάθλιψη, ξεχασμένος και σωματικά ευάλωτος, είναι πιθανό να νιώθει μεγαλύτερος.
Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι ένας φαύλος κύκλος, με ψυχολογικούς και φυσιολογικούς παράγοντες που οδηγούν τόσο σε μεγαλύτερη «υποκειμενική ηλικία» όσο και σε χειρότερη υγεία, πράγμα που μας κάνει να νιώθουμε ακόμα πιο μεγάλοι και πιο ευάλωτα.
Η ανάλυση του Γιανίκ Στεφάν, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychosomatic Medicine, είναι επίσης η μεγαλύτερη μελέτη για την επίδραση της «υποκειμενικής ηλικίας» στη θνησιμότητα μέχρι σήμερα.
Και η μεγάλη σχέση τους απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.
«Αυτή η σχέση είναι πολύ πιο ισχυρή από την επίδραση της πραγματικής ηλικίας», λέει ο Στεφάν.
Με άλλα λόγια, με την «υποκειμενική ηλικία» του μπορεί κανείς να προβλέψει πολύ καλύτερα την υγεία του από ότι με την ημερομηνία γέννησης.
Ετσι, πολλοί επιστήμονες προσπαθούν τώρα να εντοπίσουν τους κοινωνικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που μπορούν να διαμορφώσουν αυτή τη σύνθετη διαδικασία.
Πότε αρχίζουμε να αισθανόμαστε ότι το μυαλό μας και το σώμα μας έχουν διαφορετικό χρονοδιάγραμμα;
Και γιατί συμβαίνει αυτό;
Σε συνεργασία με τη Νικόλ Λίντνερ, ο Νόσεκ διερεύνησε πώς εξελίσσεται η διαφορά μεταξύ της υποκειμενικής και της αντικειμενικής ηλικίας κατά τη διάρκεια της ζωής.
Όπως θα περίμενε κανείς, τα περισσότερα παιδιά και οι έφηβοι νιώθουν μεγαλύτεροι από ό, τι είναι πραγματικά.
Αλλά αυτό αλλάζει περίπου στα 25.
Στην ηλικία των 30 ετών, περίπου το 70% των ανθρώπων αισθάνονται νεότεροι από την πραγματική τους ηλικία.
Και αυτή η διαφορά αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.
Οι δύο ερευνητές μέτρησαν επίσης την «επιθυμητή ηλικία» των συμμετεχόντων -η οποία, «συνεχίζει να μεγαλώνει μαζί με εμάς και με λίγο πιο αργό ρυθμό από το πώς νιώθουμε τώρα», είπε ο Νόσεκ.
Οι εικοσάχρονοι σε ποσοστό 60% θέλουν να είναι μεγαλύτεροι.
Από την ηλικία των 26 και πάνω, σε ποσοστό 70% θα προτιμούσαν να είναι νεότεροι και από τότε και μετά οι περισσότεροι βλέπουν το πρόσφατο παρελθόν τους με πιο «ροζ γυαλιά».
Μερικοί ψυχολόγοι έχουν κάνει την υπόθεση ότι η μικρότερη «υποκειμενική ηλικία» είναι μια μορφή αυτοάμυνας, που μας προστατεύει από τα αρνητικά στερεότυπα της ηλικίας όπως φαίνεται σε μια μελέτη της Άννα Κόρναντ στο Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ της Γερμανίας.
Η Κόρναντ βασίστηκε στην ιδέα ότι η «υποκειμενική ηλικία» των ανθρώπων μπορεί να ποικίλλει σε διαφορετικούς τομείς.
Για παράδειγμα κάποιος μπορεί να αισθάνεται διαφορετικά όταν σκέφτεται τον εαυτό του στη δουλειά του σε σύγκριση με τις κοινωνικές του σχέσεις.
Και διαπίστωσε ότι οι «υποκειμενικές ηλικίες» των ανθρώπων ήταν μικρότερες σε τομείς που  επικρατούσαν αρνητικά ηλικιακά στερεότυπα όπως η εργασία, η υγεία και τα οικονομικά.
Οπότε συμπεραίνει κανείς ότι αυτή η σκέψη βοηθά τους ανθρώπους να αποστασιοποιούνται από τις αρνητικούς συνειρμούς της ηλικιακής τους ομάδας. Πιστεύοντας ότι «μπορεί να είμαι 65 αλλά αισθάνομαι μόνο 50» θα σήμαινε ότι ανησυχώ λιγότερο για τις επιδόσεις μου στην εργασία, για παράδειγμα.
Η Κόρναντ διαπίστωσε ακόμη ότι οι άνθρωποι με χαμηλότερη «υποκειμενική ηλικία» τείνουν να φαντάζονται τον εαυτό τους στο μέλλον πιο θετικά.
Αυτή η αυτοάμυνα, λοιπόν, που μας προστατεύει από τη θλιβερή άποψη της κοινωνίας μας για τα γεράματα και μας εξοπλίζει με μια πιο αισιόδοξη άποψη για το μέλλον, θα μπορούσε με τη σειρά της να εξηγήσει μερικά από τα οφέλη για την υγεία όσων νιώθουν νεότεροι από ό,τι πραγματικά είναι.
Σύμφωνα με τον Γιανίκ Στεφάν, τέλος, οι γιατροί θα πρέπει να γνωρίζουν την υποκειμενική ηλικία των ασθενών τους ώστε να εντοπίζουν τους ανθρώπους που κινδυνεύουν περισσότερο από μελλοντικά προβλήματα υγείας και να σχεδιάσουν πιο αποτελεσματικά την υγειονομική τους περίθαλψη.
Εν κατακλείδι, με αυτά τα ευρήματα κατά νου και ανεξάρτητα από την ηλικία μας, θα μπορούσαμε ίσως να αμφισβητήσουμε κάποιους περιορισμούς του σώματος και του πνεύματός μας.
Γιατί όχι;

Πηγή: Protagon.gr

Απολαυστικό - πως να ξεχωρίσουμε τους κρόκους από τα ασπράδια

Αναμφισβήτητα,ένας πολύ έξυπνος τρόπος να ξεχωρίζουμε τους κρόκους από τα ασπράδια - την επόμενη φορά που θα χρειαστώ να κάνω διαχωρισμό αυγών θα τον δοκιμάσω να δω αν όντως είναι τόσο εύκολο.
αυγά