Herbal Medicine-Βοτανοθεραπεία Από την αρχαιότητα,τα βότανα εκτιμήθηκαν για τις αναλγητικές και θεραπευτικές τους ικανότητες. Σήμερα ένα ποσοστό περίπου 75% των φαρμάκων μας βασίζονται στις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Οι κοινωνίες μας, διά μέσου των αιώνων, ανέπτυξαν τις δικές τους παραδόσεις για να καταφέρουν να κατανοήσουν τα φαρμακευτικά φυτά και τις χρήσεις τους. Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις και τις ιατρικές πρακτικές μπορεί να μας φαίνονται παράδοξες και μαγικές, ενώ κάποιες άλλες λογικές και ορθολογιστικές, όλες τους όμως είναι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι ασθένειες και ο πόνος και στο τέλος-τέλος να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής. Αυτά με λίγα λόγια ορίζουν την βοτανοθεραπεία.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Μετά τη συγκομιδή...

Ο αγρότης που άφηνε ό,τι παράπεφτε από το μάζεμα των σταχυών ή των ελιών στους φτωχούς συνανθρώπους του κατανοούσε βαθιά την απελπισία τους αφού σε αβέβαιους καιρούς μπορούσε να βρεθεί στην ίδια θέση.

Στο παρελθόν ήταν διαδεδομένη η πρακτική να αφήνουν αμάζευτους τους καρπούς που ξέφευγαν κατά τη διάρκεια της συλλογής της σοδειάς.
Φρούτα, ελιές, σιτηρά κ.λ.π. που έμεναν στα δέντρα ή στα χωράφια ήταν τα πολύτιμα περισσεύματα με τα οποία βολεύονταν οι ακτήμονες και οι άποροι.  Θυμάστε τη Σταχομαζώχτρα, την ηρωίδα του ομώνυμου  διηγήματος του  Α. Παπαδιαμάντη; 
Με αυτό τον τρόπο αποκτούσε το κυριότερο εισόδημά της.
Στους φτωχούληδες άφηναν τις γωνίες των χωραφιών ή και ολόκληρα χωράφια των οποίων η καλλιέργεια δεν απέδιδε.
Αυτή η πρακτική που έχει τις απαρχές της στην αρχαιότητα αποτελεί μια σοφή αντιμετώπιση του φόβου της πείνας, ανώδυνο μέσο αποτροπής κοινωνικών ταραχών, ενώ  συχνά εκπορεύεται από μια από τις σημαντικότερες αξίες, την ευσπλαχνία, την συντρόφισσα της αλληλεγγύης και το πέρασμα από το εγώ στο εμείς.
Ο αγρότης που άφηνε ό,τι παράπεφτε από το μάζεμα των σταχυών ή των ελιών στους φτωχούς συνανθρώπους του κατανοούσε βαθιά την απελπισία τους αφού σε αβέβαιους καιρούς μπορούσε να βρεθεί στην ίδια θέση.
Posted on Ιανουαρίου 17, 2016 by Mariana Kavroulaki
photo:google.gr

Η μουσική διεγείρει τον εγκέφαλο

Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν να ακούνε την αγαπημένη τους μουσική, χωρίς να το ξέρουν, απελευθερώνουν στον εγκέφαλό τους περισσότερη ντοπαμίνη, την ίδια χημική ουσία στην οποία οφείλεται το αίσθημα ευχαρίστησης που προκαλείται από ένα καλό φαγητό, από τα ναρκωτικά και από τα χρήματα, σύμφωνα με καναδική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Νευρολογικού Ινστιτούτου του πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Μόντρεαλ, με επικεφαλής τη Βαλορί Σαλιμπούρ και τον Ρόμπερτ Ζατόρ, έκαναν πειράματα με οκτώ εθελοντές ακροατές ηλικίας 19 έως 24 ετών.

Οι ειδικοί κατέγραψαν τις εγκεφαλικές αντιδράσεις των εθελοντών με τομογράφο εκπομπής ποζιτρονίων (ΡΕΤ), ενώ παράλληλα παρακολουθούσαν τον καρδιακό ρυθμό, την αναπνοή, την θερμοκρασία και την ηλεκτρική αγωγιμότητα του δέρματος των εθελοντών, την ώρα που εκείνοι άκουγαν την αγαπημένη τους μουσική.
Διαπιστώθηκε ότι, πριν καν αρχίσει η μουσική, μόνο με την προσμονή της ακρόασης, ο εγκέφαλος των εθελοντών άρχισε να απελευθερώνει ντοπαμίνη, κάτι που όμως δεν συνέβαινε όταν οι εθελοντές άκουγαν ουδέτερη και αδιάφορη γι’ αυτούς μουσική.

Σε επόμενο στάδιο, οι επιστήμονες μελέτησαν τις εγκεφαλικές αντιδράσεις των εθελοντών με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) και διαπίστωσαν ότι λίγο πριν την ακρόαση της αγαπημένης μουσικής (που ήταν χωρίς λόγια, για να μην επηρεάζονται οι ακροατές από λεκτικούς συνειρμούς), ενεργοποιείτο μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, ο κερκοφόρος πυρήνας, ενώ την ώρα της αποκορύφωσης της απόλαυσης της ακρόασης ενεργοποιείτο μια άλλη περιοχή, ο επικλινής πυρήνας.
Και οι δύο περιοχές βρίσκονται στο λεγόμενο ραβδωτό σώμα του εγκεφάλου.

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και τη βρετανική «Γκάρντιαν», η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό νευροεπιστήμης «Nature Neuroscience».

οίνος θυμίτης

"θυμίτης· θύμου κεκομμένου καὶ σεσησμένου ρ΄ ἐνδήσας εἰς ὀθόνιον κάθες εἰς γλεύκους κεράμιον. 
ἁρμόζει πρὸς δυσπεψίας,ἀνορεξίας,δυσενεργείας νεύρων,πόνους ὑποχονδρίων,φρίκας χειμερινὰς
καὶ πρὸς ἰοβόλα τὰ ψύχοντα καὶ πήττοντα." 
εδώ ο Διοσκουρίδης  μας περιγράφει λιτά και κατανοητά την παρασκευή
και
τη χρήση του θυμαρίσιου οίνου...
σε ένα πανί μέσα δένουμε εκατό δραχμές (περίπου μισό κιλό σημερινή αντιστοιχία)
τριμμένου και κοσκινισμένου θυμαριού...
στη συνέχεια το ρίχνουμε μέσα στον αμφορέα με τον μούστο...
ενδείκνυται:
-1) στις δυσπεψίες
-2) στις ανορεξίες
-3) στην κακή λειτουργία των νεύρων
-4) στους υποχόνδριους πόνους
-5) στις χειμωνιάτικες ανατριχίλες και
-6) στα τσιμπήματα από δηλητηριώδη ζώα που παγώνουν και προκαλούν δυσκαμψία
τι ήταν οι υποχόνδριοι πόνοι;
για πρώτη φορά συναντάμε τη λέξη στον Ιπποκράττη..
"Ὑποχόνδριον δὲ χρὴ μαλθακὸν εἶναι καὶ ἄπονον καὶ ὁμαλές· φλεγμαῖνον  δὲ,ἢ  
ἀνωμάλως ἔχον,ἢ ἀλγούμενον,σημεῖον ἀῤῥωστίης ἐστὶν οὐκ  εὐήθεος."
"Καρδίης πόνος καὶ σφυγμὸς ὑποχονδρίων,πυρετοῦ περιψυχθέντος, κακὸν,ἄλλως τε κἢν ἐφιδρῶσιν."
"Ὑποχονδρίων σύντασις, μετὰ κώματος ἀσώδεος, κεφαλαλγικῷ, τὰ παρ´ οὖς ἐπαίρει."
με τον όρο αυτό οι γιατροί της εποχής εκείνης περιέγραφαν:
α) τις περιοχές του σώματος που εντοπίζονται υπό των χόνδρων των αρθρώσεων και τις παθήσεις αυτών...   
β) τις  πεπτικές διαταραχές που σχετίζονται με τη χοληδόχο κύστη,το συκώτι και την σπλήνα....
ποιο ήταν το βάρος μιας δραχμής;
το κυριότερο μέταλλο που χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες σαν νόμισμα ήταν ο άργυρος..
σαν μονάδα βάρους συνήθως χρησιμοποιούσαν την ασημένια αττική δραχμή που
ισοδυναμούσε με 4,36 γραμμάρια...
ο οβολός,
η δραχμή,
η μνα και
το τάλαντο ήταν οι μονάδες βάρους τους οι οποίες κατόπιν έγιναν νομισματικές μονάδες...
το βάρος της ασημένιας δραχμής ποίκιλε από τόπο σε τόπο:
αττική δραχμή: 4,36 γραμμάρια
χιο-ροδιακή δραχμή: 3,87 γραμμάρια
αιγινήτικη δραχμή: 6,06 γραμμάρια κ.α

Βιταμίνες κρυμμένες σε βότανα ,λαχανικά και φρούτα με ισχυρότατες θεραπευτικές ιδιότητες #1

Βιταμίνες κρυμμένες σε βότανα,λαχανικά και φρούτα με ισχυρότατες θεραπευτικές ιδιότητες,οι οποίες προστατεύουν και επιδιορθώνουν το DNA προστατεύοντάς μας από πλήθος ασθενειών και επιβραδύνοντας τη γήρανση.
Το DNA εκτίθεται αδιάκοπα σε πλήθος εξωγενών αλλά και σε ενδογενών παραγόντων που προσβάλλουν την εύθραυστη δομή του.
Τα κύτταρά μας έχουν μηχανισμούς επιδιόρθωσης αυτών των βλαβών και  για να το επιτύχουν  αυτό χρειάζεται να ενεργοποιήσουν τις πρωτεΐνες τους που εξειδικεύονται στην επιδιόρθωση γενετικών βλαβών.
Όταν όμως από τα κύτταρά μας απουσιάζουν βασικά στοιχεία όπως
ένζυμα
πρωτεΐνες
βιταμίνες
μέταλλα , αυτά (τα κύτταρα) δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους.
Γνωρίζουμε πια ότι όλα αυτά τα θρεπτικά στοιχεία ο οργανισμός μας τα λαμβάνει από τις τροφές και έχουμε υποχρέωση να μην του τα στερούμε.
Πολλές φορές ακούμε ότι το τάδε ένζυμο ή η τάδε πρωτεΐνη βοηθούν τα κύτταρα να αντιμετωπίσουν και πολλές φορές να θεραπεύσουν την τάδε ασθένεια.
Όταν όμως αυτά τα στοιχεία δεν υπάρχουν τι γίνεται;
Ας δούμε λοιπόν κάποια από αυτά τα θεραπευτικά στοιχεία , που βρίσκονται μέσα στα τρόφιμα και τα οποία βοηθούν στην επιδιόρθωση των βλαβών που προκαλούνται στο DNA από διάφορους παράγοντες και που επιβραδύνουν την γήρανση του οργανισμού μας...