Herbal Medicine-Βοτανοθεραπεία Από την αρχαιότητα,τα βότανα εκτιμήθηκαν για τις αναλγητικές και θεραπευτικές τους ικανότητες. Σήμερα ένα ποσοστό περίπου 75% των φαρμάκων μας βασίζονται στις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Οι κοινωνίες μας, διά μέσου των αιώνων, ανέπτυξαν τις δικές τους παραδόσεις για να καταφέρουν να κατανοήσουν τα φαρμακευτικά φυτά και τις χρήσεις τους. Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις και τις ιατρικές πρακτικές μπορεί να μας φαίνονται παράδοξες και μαγικές, ενώ κάποιες άλλες λογικές και ορθολογιστικές, όλες τους όμως είναι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι ασθένειες και ο πόνος και στο τέλος-τέλος να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής. Αυτά με λίγα λόγια ορίζουν την βοτανοθεραπεία.

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

ζύμωμα και τεχνικές ζυμώματος

προζύμι-το θαυμάσιο,το εξαιρετικό-τεχνικές ζυμώματος

αφού είδαμε πως "πιάνουμε προζύμι:botanologia.blogspot.gr ,"τι είναι προζύμι και τι μαγιά:botanologia.blogspot.gr ,και τι εξοπλισμό χρειαζόμαστε:botanologia.blogspot.gr
και
είναι η τέταρτη κατά σειρά ανάρτηση,και αυτή γραμμένη εδώ και πολύ πολύ καιρό για το προζύμι  από τον Κώστα στο blog του http://prozymi.blogspot.gr/ και αφορά τις τεχνικές του ζυμώματος,
οι φωτογραφίες είναι αυτές που συνοδεύουν το άρθρο!!!
καλή ανάγνωση!!!

Υπάρχει κάτι χαλαρωτικό όταν το ζυμάρι ζυμώνεται με τα χέρια.
Ένα αίσθημα ηρεμίας και ικανοποίησης, σαν τα χέρια να επιτελούν την πιο ουσιώδη καθημερινή εργασία. 
Είναι σχεδόν μια μυστικιστική επικοινωνία με τον πρωτόγονο άνθρωπο, ο οποίος για χιλιάδες χρόνια ζύμωνε με τα χέρια το πιο σημαντικό προϊόν για την επιβίωσή του.
Τι είναι λοιπόν το ζύμωμα και ποιοί είναι οι τρόποι ζυμώματος;
Το ζύμωμα ενός ζυμαριού είναι από τα πιο σημαντικά στάδια στην παραγωγή του ψωμιού. Τι είναι όμως το ζύμωμα;
Δυστυχώς για άλλη μια φορά, η λέξη που χρησιμοποιείται, δεν είναι ικανή να περιγράψει με ακρίβεια την διαδικασία που επιτελείται.
Η λέξη ζύμωμα μοιάζει με την ζύμωση, νοηματικά όμως δεν έχει καμία σχέση.
Σαν ζύμωμα θεωρείται η μάλαξη του ζυμαριού ή γενικά η μηχανική επεξεργασία του, με στόχο τον σχηματισμό γλουτένης, την αύξηση της ελαστικότητάς της και την ωρίμανση του ζυμαριού.
Υπάρχουν διάφορες τεχνικές ζυμώματος ανάλογα το είδος του ζυμαριού, οι οποίες διαφοροποιούνται κυρίως με βάση το ποσοστό υγρασίας του.
Το δίπλωμα επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεμονωμένα, σαν τεχνική ζυμώματος.
Όλα τα ζυμάρια όμως ξεκινάνε με το ανακάτεμα των υλικών τους.

Ανακάτεμα
Το ανακάτεμα, δηλαδή η αργή ανάμειξη των υλικών μιας συνταγής, είναι η ενέργεια που σηματοδοτεί την αρχή της δημιουργίας κάθε ζυμαριού.
Είναι το στάδιο στο οποίο τα υλικά συνδυάζονται σε μια ομοιόμορφη μάζα και το ζυμάρι προετοιμάζεται για τις επεξεργασίες που θα ακολουθήσουν.
Βασικός στόχος είναι η ομοιόμορφη κατανομή των υλικών στο μείγμα, δεν είναι όμως το μοναδικό που συμβαίνει κατά το ανακάτεμα.
Τα μεγάλα σωματίδια σπάνε σε μικρότερα, επιτρέποντας τους να διαλυθούν και να ενυδατωθούν σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα.
Με την ενυδάτωση του αλευριού και των πρωτεϊνών του, ικανοποιούνται οι βασικές συνθήκες για σχηματισμό της γλουτένης και για δράση διάφορων ενζύμων, όπως οι αμυλάσες και οι πρωτεάσες. Δημιουργούνται επίσης κάποιοι θύλακες αέρα, οι οποίοι αυξάνονται στα επόμενα στάδια και τελικά δημιουργούν την ψίχα του ψωμιού.
Το ανακάτεμα μπορεί να γίνει είτε μέσα στην λεκάνη με ένα κουτάλι, είτε με το μίξερ στον κάδο του, ανακατεύοντας ομοιόμορφα με αργή ταχύτητα.
Συνήθως αυτό το αρχικό ανακάτεμα δεν κρατά περισσότερο από μισό ή ένα λεπτό.
Η αρχική σύσταση του ζυμαριού είναι συνήθως αραιή και με ελάχιστη σχηματισμένη γλουτένη, με αποτέλεσμα σε αυτή την φάση το ζυμάρι να έχει ελάχιστη δύναμη και να σκίζεται εύκολα, αν τεντωθεί.
Στο σύντομο χρονικό διάστημα που διαρκεί ένα ανακάτεμα, ελάχιστη είναι η δράση των ενζύμων καθώς και η γλουτένης που σχηματίζεται.
Αυτό όμως αλλάζει αν ακολουθήσει ένα βήμα αυτόλυσης.
Τεχνικές ζυμώματος
Μετά από το ανακάτεμα συνήθως ακολουθεί το ζύμωμα.
Ανάλογα το είδος του ζυμαριού γίνεται η επιλογή της αντίστοιχης τεχνικής που θα αποφέρει, πιο εύκολα και αποδοτικά, σχηματισμό και ενδυνάμωση της γλουτένης.
Οι πιο πολλές τεχνικές, μηχανικές ή μη, βασίζονται στην οξείδωση των πρωτεϊνών που δημιουργούν τη γλουτένη, καθώς και στην ομοιόμορφη αναδιανομή του δικτύου της, σε ολόκληρο το ζυμάρι.
Η επιλογή της τεχνικής γίνεται κυρίως με βάση το ποσοστό υγρασίας του ζυμαριού. Βέβαια όλες οι τεχνικές χρησιμοποιούν συμπληρωματικά το δίπλωμα και την ξεκούραση, για καλύτερο έλεγχο της ελαστικότητας της γλουτένης.

Κατά το ζύμωμα, καθώς οξυγόνο ενσωματώνεται στο ζυμάρι, η γλουτένη αποκτά μεγαλύτερη ελαστικότητα και αυξάνεται η δύναμη του ζυμαριού.
Αν όμως η γλουτένη αποκτήσει πολύ μεγάλη ελαστικότητα μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα, τόσο κατά την διαδικασία παρασκευής, όσο και στο τελικό προϊόν.
Αν το ζύμωμα συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα το ζυμάρι ωριμάζει υπερβολικά και η γλουτένη συνήθως καταρρέει.
Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει επίσης πιθανότητα λεύκανσης του ζυμαριού λόγω της υπερβολικής οξείδωσης.
Αυτά τα δύο προβλήματα, όμως, συμβαίνουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό με την χρήση ηλεκτρικού μίξερ, από ότι σε ζυμάρι που ζυμώνεται με τα χέρια.
Αξιολόγηση βαθμού ωρίμανσης
Για αυτούς τους λόγους ο αρτοποιός πρέπει συνεχώς να ελέγχει και να αξιολογεί την ποιότητα της γλουτένης και τον βαθμό ωρίμανσης του ζυμαριού.
Αυτό γίνεται αγγίζοντας το ζυμάρι κατά την διάρκεια του ζυμώματος.
Αυτή όμως η τεχνική είναι δύσκολη για έναν αρχάριο, διότι απαιτεί αρκετή εμπειρία.
Ο αρχάριος αρτοποιός μπορεί να χρησιμοποιήσει μια τεχνική κατά την οποία το ζυμάρι τεντώνεται ώστε να προσομοιάζει ένα παράθυρο.
Με βάση το πόσο εύκολα σκίζεται το ζυμάρι, μπορεί εύκολα και αντικειμενικά οποιοσδήποτε να κρίνει το επίπεδο ωρίμανσης και αν το ζυμάρι χρειάζεται περισσότερο ζύμωμα ή ξεκούραση.
Η τεχνική αξιολόγησης της γλουτένης παρουσιάζεται με περισσότερη λεπτομέρεια εδώ.
Προετοιμασία
Όλες οι τεχνικές απαιτούν την ίδια προετοιμασία.
Ο αρτοποιός καθαρίζει την επιφάνεια που θα γίνει το ζύμωμα, καθώς και τα χέρια του.
Το ζυμάρι τοποθετείται στην καθαρή επιφάνεια και το σκεύος που το περιείχε, καθαρίζεται από τα υπολείμματα ζυμαριού χρησιμοποιώντας την εύκαμπτη σπάτουλα.
Η ανοξείδωτη σπάτουλα χρησιμοποιείται σε κάθε τεχνική, κυρίως για την αποκόλληση μικρών κομματιών ζυμαριού από την επιφάνεια και τα χέρια του αρτοποιού.
Παραδοσιακό ζύμωμα
Όταν η υγρασία του ζυμαριού είναι μικρότερη από 60-65%, τότε επιλέγεται η παραδοσιακή τεχνική ζυμώματος.
Δυστυχώς αυτή η τεχνική δεν είναι πολύ αποδοτική και χρειάζεται περίπου 10 λεπτά για να φτάσει το ζυμάρι έναν μέτριο βαθμό ωρίμανσης.
Χρησιμοποιείται, σχεδόν πάντα, συνδυαστικά με την αυτόλυση και το δίπλωμα για να επιτευχθεί μεγαλύτερη απόδοση και μικρότερος χρόνος ζυμώματος.

Η διαδικασία του παραδοσιακού ζυμώματος είναι πολύ απλή.
Κάθε φορά, αρχικά διπλώνουμε το ζυμάρι πάνω στον εαυτό του και έπειτα το πιέζουμε μπροστά μια ή δύο φορές, τεντώνοντάς το.
Όταν το πιέζουμε χρησιμοποιούμε ένα ή δύο χέρια, ανάλογα το μέγεθος του ζυμαριού.
Στην συνέχεια το διπλώνουμε ξανά και το στρέφουμε κάθετα (90°), αντίθετα από την φορά των δεικτών του ρολογιού.
Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνέχεια, μέχρι το τέλος του ζυμώματος.

Η κάθετη στροφή του ζυμαριού είναι πολύ σημαντική για την ομοιόμορφη ενδυνάμωση και κατανομή του δικτύου της γλουτένης σε ολόκληρο το ζυμάρι.
Όταν στρίβουμε το ζυμάρι, χρησιμοποιούμε το αριστερό χέρι στο πίσω μέρος του ζυμαριού και το δεξί στο μπροστά.
Οι αριστερόχειρες χρησιμοποιούν αντίθετα χέρια και στρέφουν το ζυμάρι δεξιόστροφα.
Βέβαια, πολύ λίγοι τύποι ζυμαριού έχουν τόσο χαμηλή υγρασία.
Το Ιταλικό ζυμάρι για μακαρόνια, το παραδοσιακό Ελληνικό προζυμένιο ψωμί που φτιάχνουν οι γιαγιάδες ή τα διάσημα bagel, τα στρογγυλά δηλαδή κουλουράκια με την σφιχτή ψίχα και την φανταστική μυρωδιά, είναι μερικά παραδείγματα.
Η πλειοψηφία των ζυμαριών όμως, έχει υγρασία μεγαλύτερη από 60-65% και υφή αρκετά αραιή και κολλώδης, κάτι που δυσκολεύει την χρήση αυτής της τεχνική ζυμώματος σε τέτοιου τύπου ζυμάρια.
Ζύμωμα στον "αέρα"
Για τα περισσότερα ζυμάρια χρησιμοποιείται μια παραδοσιακή Γαλλική τεχνική ζυμώματος, κατά την οποία το ζυμάρι σηκώνεται στον αέρα.
Αυτή η τεχνική παρέχει πολύ υψηλή απόδοση σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ένας έμπειρος αρτοποιός μέσα σε 2-3 λεπτά επιτυγχάνει ικανοποιητική ωρίμανση του ζυμαριού. Χρησιμοποιείται κυρίως για ζυμάρια με υγρασία μεγαλύτερη από 60-65%, δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί εύκολα σε ζυμάρια με υγρασία μεγαλύτερη από 80%.
Η διαδικασία αυτής της τεχνικής είναι απλή, είναι όμως αρκετά διαφορετική από το παραδοσιακό ζύμωμα, οπότε συνήθως χρειάζεται κάποια εξάσκηση.
Αρχικά πιάνουμε την αριστερή πλευρά του ζυμαριού και το σηκώνουμε, στρέφοντας το 90° δεξιόστροφα. Έπειτα, με μια απότομη κίνηση, χτυπάμε το κάτω μέρος του ζυμαριού στον πάγκο, που εξαιτίας της υψηλής υγρασίας συνήθως κολλάει.
Στην συνέχεια το τεντώνουμε πίσω και τελικά το διπλώνουμε.
Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνέχεια, μέχρι η γλουτένη να αποκτήσει την επιθυμητή ελαστικότητα. Για αυτές τις τεχνικές θα ακολουθήσουν οδηγίες σε βίντεο, για πιο εύκολη κατανόηση.

Καθώς εκτελείται αυτή η τεχνική σε πολύ υγρά ζυμάρια (70+%)), καλό είναι να γίνονται μικρά διαλείμματα, 10-20 δευτερολέπτων, κατά τα οποία η γλουτένη θα ξεκουράζεται στιγμιαία.
Συνήθως σε αυτό το χρονικό διάστημα ο αρτοποιός καθαρίζει τα χέρια του με την σπάτουλα, μιας και τα ζυμάρια με υψηλή υγρασία συνήθως κολλάνε εύκολα στα χέρια.

Αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική τεχνική για ζύμωμα, η οποία χρησιμοποιείται πιο συχνά και εφαρμόζεται σε μια τεράστια ποικιλία ζυμαριών.
Αυτό συμβαίνει διότι η συνολική υγρασία στα περισσότερα ζυμάρια κυμαίνεται μεταξύ 65-75%. Από όλες τις τεχνικές, το ζύμωμα στον αέρα είναι η μοναδική τεχνική που χρειάζεται κάποια εξάσκηση και ίσως λίγη καθοδήγηση, δεν είναι όμως καθόλου δύσκολη στην εκμάθηση.
Για ζυμάρια όμως με υγρασία μεγαλύτερη από 80%, η καλύτερη τεχνική είναι το δίπλωμα.
Τέντωμα και Δίπλωμα
Το δίπλωμα, εκτός από τεχνική ενδυνάμωσης της γλουτένης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν βασική τεχνική ζυμώματος.
Είναι η πιο απλή και ξεκούραστη τεχνική, η οποία χρησιμοποιείται κυρίως σε ζυμάρια με υγρασία πάνω από 60-65%.
Από όλες τις τεχνικές ζυμώματος με τα χέρια, είναι η μοναδική τεχνική που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ζυμάρια με υγρασία πάνω από 80%.
Είναι πολύ αποδοτική τεχνική, η οποία απαιτεί πολύ μικρή ενασχόληση με το ζυμάρι.
Η διαδικασία είναι ακριβώς ίδια με το δίπλωμα, μόνο που δεν εκτελείται πάνω σε ζυμάρι με σχηματισμένη και μερικώς ενδυναμωμένη γλουτένη, αλλά ακριβώς μετά το ανακάτεμα, όταν το ζυμάρι είναι πολύ αδύναμο και δεν έχει σχεδόν καθόλου σχηματισμένη γλουτένη.

Για να ζυμώσουμε με αυτή την τεχνική, εκτελούμε ένα δίπλωμα κάθε 10 λεπτά.
Συνολικά εκτελούμε την τεχνική τέσσερις φορές σε διάστημα 30 λεπτών.
Συνήθως δεν απαιτούνται περισσότερα από τέσσερα διπλώματα για να αποκτήσει το ζυμάρι έναν ικανοποιητικό βαθμό ωρίμανσης.
Αρχικά όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, το ζυμάρι είναι αδύναμο και σκίζεται εύκολα.
Σταδιακά όμως η γλουτένη γίνεται περισσότερο ελαστική και αναδιανέμεται σε όλο το ζυμάρι.
Μετά το τέλος κάθε διπλώματος, είναι σημαντικό να σκεπάζουμε το σκεύος, που περιέχει το ζυμάρι, με μια πετσέτα ή με διάφανη μεμβράνη, για να μην ξεραθεί η επιφάνεια του ζυμαριού.
Θερμοκρασία ζυμαριού
Είναι πολύ σημαντικό να μετρηθεί η θερμοκρασία του ζυμαριού, μετά το τέλος του ζυμώματος.
Η θερμοκρασία του ζυμαριού δεν θα πρέπει να ξεπερνά πολύ τους 25°C, αλλά ούτε και να είναι πολύ κάτω από 20°C.
Η χαμηλή θερμοκρασία θα καθυστερήσει την ζύμωση των μικροοργανισμών, ενώ μεγάλη θερμοκρασία θα την επισπεύσει πολύ, καθώς και την δράση των πρωτεολυτικών ενζύμων, με αρνητικές συνέπειες για τη γλουτένη και την σύσταση του ζυμαριού.
Πολλές φορές το καλοκαίρι, λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας περιβάλλοντος, παρατηρούνται προβλήματα στη γλουτένη και την σύσταση του ζυμαριού, ειδικά όταν η υγρασία του είναι αυξημένη και το αλεύρι δεν είναι καλής ποιότητας.
Υπό αυτές τις συνθήκες συχνά η γλουτένη του ζυμαριού σχεδόν καταρρέει, από την δράση των πρωτεολυτικών ενζύμων.
Ένας τρόπος να επηρεάσουμε την θερμοκρασία του ζυμαριού ώστε να είναι σε αποδεκτά επίπεδα είναι μεταβάλλοντας την θερμοκρασία του νερού ή των συστατικών που παρέχουν υγρασία στο ζυμάρι.
Ένας άλλος τρόπος είναι να μεταφέρουμε το ζυμάρι σε περιβάλλον με διαφορετική θερμοκρασία, όπως σε ένα ψυγείο το καλοκαίρι ή σε έναν φούρνο τον χειμώνα.

Οι τεχνικές ζυμώματος με τα χέρια είναι απλές και εύκολες στην εκμάθηση.
Ο αρχάριος αρτοποιός, όμως, χρειάζεται κάποια εξάσκηση και λίγο χρόνο για την άνετη χρήση τους. Αυτές οι τεχνικές, μαζί με το δίπλωμα, είναι αρκετές για να δημιουργήσουν οποιοδήποτε ζυμάρι, από το κλασσικό προζυμένιο ψωμί της γιαγιάς και την ανάλαφρη τσιαμπάτα μέχρι το πλούσιο μπριός και το αφράτο κρουασάν.
thalia-botanologia.blogspot.gr

εσωτερική υδροθεραπεία αποτοξίνωση

το αποσταγμένο νερό

Ο απ’ ευθείας καθαρισμός του αίματος, απόπλυσης του αίματος με την κυρία σημασία των λέξεων.
Η σπουδή των βιβλίων υγιεινής δεν μας ωφελεί σε τίποτε.
Για να βρούμε την υγεία μας, είναι ανάγκη να ευρύνουμε τα εγκεφαλικά μας κύτταρα και αυτά θα μας οδηγήσουν να κατευθύνουμε το οργανικό μας σώμα στον φυσικό του δρόμο.
Το αίμα μας είναι παραφορτωμένο και πρέπει να το ξαλαφρώσουμε.
Πολλοί ζητούν βοήθεια καταφεύγοντες σε κάθε είδος φάρμακα, άλατα και θεραπευτικές κούρες, παίρνουν ακόμη βόλτα τα διάφορα ιαματικά λουτρά·
όλα μάταια, εκείνο που ζητούν δεν το βρίσκουν.

Για να καθαρίσουμε το αίμα μας μένει ένα μέσο: το νεκρό νερό, eau distillée, το αποσταγμένο νερό, δηλαδή ελεύθερο από κάθε ζωικό οργανισμό, από κάθε χημικό αλάτι.
Βρασμένο νερό δεν αρκεί, πρέπει να είναι πραγματικά νεκρό νερό, δηλ. ατμοί νερού ξανασυμπυκνωμένοι σε νερό μέσα στο οποίο κάθε ζωή και εξέλιξη είναι αδύνατος.
Για αυτό στο νερό αυτό δεν υπάρχει κατακάθι, ίζημα.
Έχει όμως μία ιδιότητα, τη διαπηδητική πίεση.
Πίνοντας λοιπόν αποσταγμένο νερό χρησιμοποιούμε την πίεση αυτή για τη γρηγορότερη απόπλυση του οργανισμού μας, η οποία είναι ωφέλιμη σε όλες τις μορφές των χρονιών δηλητηριάσεων, επομένως και στην περίπτωση της υπεροξύτητας των χυμών μας καθώς και σε ανωμαλίας της ανταλλαγής της ύλης.
Όταν πίνουμε υπότονο νερό, όπως είναι το αποσταγμένο νερό, τα επιθηλιακά κύτταρα που είναι στην επιφάνεια του βλεννογόνου του στομάχου, με τον καιρό πρήζονται, καταστρέφονται και πέφτουν.
Η καταστροφή αυτή προκαλεί μία αναγέννηση των επιθηλιακών κυττάρων και διά τούτο κατορθώνουμε να αντικαταστήσουμε παθολογικά κύτταρα με υγιή κύτταρα, πίνοντας υπότονα νερά.
Για αυτό οι γιατροί τα συνιστούν και για τη θεραπεία χρονιών γαστρικών καταρροών.
Όταν πίνουμε μεγάλες ποσότητες προκαλούμε επίσης μεταβολές της ανταλλαγής της ύλης- όταν δε υποβληθούμε ταυτοχρόνως και σε μερική ή ολική ασιτεία αυξάνει η κατανάλωση του λευκώματος, καθ’ όσον μαζί με το ούρο αποβάλλεται μεγαλύτερο ποσόν ουρίας και άλλων αζωτούχων ουσιών.
Στην αύξηση αυτή της ανταλλαγής της ύλης αποδίδεται η ωφέλιμη επίδραση της θεραπείας με τα υπότονα ιαματικά νερά, σε πολλά χρόνια νοσήματα όπως η αρθρίτιδα, η σύφιλης, χρόνιες δηλητηριάσεις κλπ.
Στην απόπλυση αυτή του οργανισμού η κυκλοφορία του αίματος και του λέμφου γίνεται εντονότερη και έτσι κατορθώνουμε να βγουν το γρηγορότερο περισσότερες βλαβερές ουσίες από τον οργανισμό μας.
Το νερό αυτό πιέζει, τρόπον τινά παρενοχλεί τα διάφορα άλατα και οξέα και γενικώς τις ξένες ουσίες και στοιχεία που ξένα με τη σύσταση του αίματος, φτάσανε και μπήκαν με τον ένα ή άλλον τρόπο στο αίμα, όπου λιμνάζουν και το επηρεάζουν, ώστε τα όργανά μας εξασθενίζουν.
Μέσα σε 10 έως 20 λεπτά η πίεση του νερού μεταβιβάζεται στο αίμα.
Με το στύψιμο αυτό, που επαναλαμβάνεται κάθε τόσο, ξεπλένουμε τον οργανισμό μας, το αίμα μας.
Όλα τα μεταλλικά νερά, ακόμη και των ιαματικών πηγών δεν μπορούν να μας προσφέρουν μια τόσο μεγάλη υπηρεσία.
Το ένα η το άλλο μπορεί να επιδράσει στο συκώτι ή το στομάχι, ή τα νεφρά ή σε οποιοδήποτε άλλο όργανο.
Αλλά πρώτον χρειάζονται 3-4 ώρες έως ότου διαπεράσουν τον οργανισμό, έπειτα καταθέτουν και άλλα άλατα τα όποια παρακωλύουν τον οργανισμό μας, — ο όποιος είναι που είναι νωθρός, — ακόμη περισσότερο στην λειτουργία του. Χρειάζεται λοιπόν καθαρό νερό, απαλλαγμένο τελείως από άλατα, απολύτως νεκρό, άοσμο και χωρίς καμία γεύση, αποσταγμένο νερό.
Διότι η επιτυχία εξαρτάται από τη βαρύτητα, το ειδικό βάρος, τη πίεση του νερού.
Τώρα αν θα το πίνουμε γρήγορα η αργά ζεστό η κρύο, δεν έχει μεγάλη σημασία. Αυτό το κανονίζει ο καθένας σύμφωνα με το γούστο του, την κατάσταση του, την ιδιοσυγκρασία του.
Το κύριο είναι να επιτύχουμε την χρειαζούμενη πίεση.
Για αυτό πίνουμε κάθε φορά περί τα 100 δράμια νερό, ολόκληρη δε την ήμερα 2 - 2 ½ οκάδες περίπου (2,5 με 3,2 κιλά περίπου).
Το ποσό αυτό πίνετε εύκολα, άμα το μοιράσουμε κατάλληλα σε όλο το διάστημα της ημέρας.
  1. Μόλις ξυπνήσουμε το πρωί, πίνουμε αμέσως το πρώτο ποτήρι των 100 δραμιών (180 γραμμάρια) νερό.
  2. Εάν τα νεύρα μας και το συκώτι μας είναι εξασθενημένα, προτιμούμε να πάρουμε το νερό ζεστό, τόσο ζεστό, ώστε μόλις να μπορούμε να το πίνουμε λίγο λίγο.Έως ότου να πλυθούμε, να κάνουμε τις ασκήσεις μας, να ντυθούμε δηλ. επί μία ώρα περπατούμε ξυπόλυτοι.Εάν έχουμε στη διάθεση μας γρασίδι τρέχουμε επί 10 λεπτά της ώρας ξυπόλυτοι επάνω στο βρεμένο χορτάρι, κατόπιν παίρνουμε ένα ζεστό ποδόλουτρο ή τουλάχιστο τρίβουμε τα πόδια μας με ζεστό μάλλινο πανί και κατόπιν με τα χέρια τουλάχιστον με όση αγάπη θα ξυστρίζαμε το άλογο μας.Κατόπιν πασπαλίζουμε τα πόδια μας με λίγη σκόνη τάλκ από την οποία σκορπάμε και μέσα στις κάλτσες.
  3. Εν τω μεταξύ είναι καιρός να πάρουμε το 2ο ποτήρι των 100 δρ. νερό, πάντα προτού προγευματίσουμε εάν εξακολουθούμε να παίρνουμε πρόγευμα.
  4. Μετά δύο ώρες παίρνουμε το 3ο ποτήρι.
  5. Το μεσημέρι προ του φαγητού παίρνουμε το 4ο ποτήρι και κατόπιν καθόμαστε στο τραπέζι.
  6. Δύο ώρες μετά το φαγητό παίρνουμε το 5ο ποτήρι.
  7. Μετά δύο ώρες παίρνουμε το 6ο ποτήρι προτού πάρουμε το πρόδειπνο μας, αν εξακολουθούμε οπωσδήποτε να προ δειπνούμε.
  8. Προ του δείπνου, δηλ. στις 6 η ώρα απάνω κάτω παίρνουμε το 7ο ποτήρι νερό και κατόπιν δειπνούμε, αν έχουμε ακόμη όρεξη.
  9. Μετά δύο ώρες, δηλ. στις οκτώ περίπου παίρνουμε το 8ο ποτήρι.
  10. Πριν πέσουμε να κοιμηθούμε το 9ο ποτήρι.Μας παίρνει τότε μακάριος ύπνος και ονειρευόμαστε πως περνούμε ποτάμια και καταρράχτες, τον Ιορδάνη και το Νείλο.

Και τώρα μας έρχεται φυσικά το ερώτημα τι πρέπει να τρώμε ή και να πίνουμε ακόμη, κατά την διάρκεια της υδροθεραπείας αυτής;
Ότι και όσο θέλουμε.
Μα αν επιθυμούμε πραγματικά να φθάσουμε σε ανώτερο επίπεδο, έχουμε διακόψει από την αρχή της πρώτης κούρας, κάθε σχέση με τα κρέατα , τα παστά, τα ποτά, τον καπνό.
Όλα τα άλλα επιτρέπονται, αρκεί να μην χάνουμε από τα μάτια μας τον κύριο σκοπό της κούρας, να πίνουμε κάθε δύο ώρες και πάντα προ του φαγητού το ποτήρι των 100 δραμιών αποσταγμένο νερό.
Όλα τα άλλα τα κανονίζουμε μόνοι μας, αλλά και υπ’ ευθύνη μας.
Κάθε ένας ενεργεί ελεύθερα αναλόγως της καταστάσεώς του και του βαθμού της πνευματικής του αναπτύξεως.
Ένας εξελιγμένος θα πραγματοποιήσει και θα επιτύχει πολλά, ενώ από έναν που βρίσκεται στα κάτω κάτω σκαλοπάτια της εξελίξεως δεν περιμένουμε πολλά πράγματα.
Δεν πρέπει μόνον να ξεχνάμε ότι όσο περισσότερο τρώμε, τόσο οι συνέπειες θα είναι μεγαλύτερες.
Γρήγορα όμως θα ανακαλύψουμε ότι όταν ρίχνουμε στο στομάχι μας 100 δράμια αποσταγμένο νερό, είναι προτιμότερο να παραιτηθούμε από το πρόγευμα.
Μέσα σε τρεις ήμερες βλέπουμε ότι μερικά φαγητά δεν μας τραβάν πλέον, ενώ ορεγόμαστε άλλα τα οποία πριν δεν μας τραβούσαν καθόλου.
Αφήνουμε τότε να οδηγηθούμε από το ένστικτο αυτό.
Θέλουμε ένα λεμόνι ή μια μπανάνα τα παίρνουμε.
Θέλουμε να προσθέσουμε, αφρόκρεμα, έχει καλώς, όχι όμως ζάχαρη, προτιμότερο λίγο αλάτι.
Εάν η εσωτερική φωνή ζητεί μήλα τριμμένα στον τρίφτη με αφρόκρεμα, ψημένο ψωμί με μαρμελάδα, ψωμί με βούτυρο, ψητές πατάτες, έχει καλώς.
Η όρεξή μας θα δαμαστεί γρήγορα.
Εν πάση περίπτωση θα γίνουμε λιτότερη.

Δεν περνάει πολύς καιρός και αρχίζουν να μας τραβούν τα σιτηρά:
πλιγούρι,
κουρκούτι,
βρόμη και παρόμοια.
Επειδή όμως όλη μας η προσοχή στρέφεται στο πως θα γλυτώσουμε από την αρρώστια, παίρνουμε σε κάθε φαγητό ένα κουτάλι της σούπας Agar-Agar.
Εάν θέλουμε να επιτύχουμε ακόμη περισσότερο το αποτέλεσμα, παίρνουμε ακόμη κάθε βράδυ ένα κουταλάκι του γλυκού λειχήνα Ισλανδίας τον κόβουμε ψιλό ψιλό, τον ρίχνουμε σε ένα φλιτζάνι, το οποίο γεμίζουμε με ζεματιστό νερό και το πίνουμε μαζί με το ίζημα.
Εάν το μεσημέρι ορεχθούμε σούπα ή ρύζι με σάλτσα ντομάτα,
πατάτες και ραπανάκια,
σαλάτα από αγγούρι,
ντομάτα, πιπεριές κλπ. τα παίρνουμε ή όλα ή κατά εκλογή.
Δεν υπάρχει φόβος να παραφάμε, διότι το νερό που ήπιαμε προηγουμένως, γεμίζει αρκετά το στομάχι.
Και το βράδυ η εκλογή μας είναι ελεύθερη να φάμε καρπούζι ή πεπόνι,
φιδέ ή σπαγέτο,
κολοκυθάκια ψημένα ή πουρέ,
αυγά,
αφρόκρεμα ζεστό γάλα κτλ.

Γρήγορα όμως θα αντιληφθούμε ότι λίγα φαγητά αρκούν να μας χορτάσουν.
Από μέρα σε μέρα τρώμε λιγότερο, σε λίγο μας φθάνει το μισό και τέλος το τρίτο από πρώτα.
Σε λίγες εβδομάδες έχουμε μάθει να εκλέγουμε τα φαγητά που ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας.
Μετά 5-7 εβδομάδες αισθανόμαστε σαν να αναγεννιόμαστε, σαν να ζούμε μία νέα ζωή.
Ακόμη σε τρεις ημέρες μέσα, αισθανόμαστε την κάθαρση και κάποια ανανέωση της κυκλοφορίας.
Στην κούρα αυτή δεν χάνουμε βάρος, μάλλον κερδίζουμε.
Όσο καθαρίζεται το αίμα, τόσο αυξάνει το βάρος των κυττάρων του σώματός μας.
Εάν όμως το βάρος μας αρχίζει να γίνεται υπερβολικά μεγάλο, απλοποιούμε την δίαιτά μας ή μάλλον τα φαγητά μας, αφήνουμε το βούτυρο ή και το λάδι ακόμη.
Το ωραίο σε αυτή την κούρα είναι ότι δεν χρειάζονται οδηγίες και ερωτήσεις αλλά απλή εκτέλεση.
Τα άλλα έρχονται μόνα τους, αρκεί μόνο να επιμείνουμε σε αυτή.
Σκεπτόμαστε καθαρότερα και εκτελούμε με ευχαρίστηση τις αναπνευστικές μας ασκήσεις.
Εξελισσόμενοι, αρχίζουμε να έχουμε δικές μας σκέψεις, αντί να ρωτούμε διαρκώς· έτσι αποκτούμε την ανεξαρτησία της σκέψεως.
Αρχίζουμε τότε να απορρίπτουμε κάμποσα, που άλλοτε θεωρούσαμε ως ορθά.
Η κούρα λοιπόν είναι πολύ απλή και εύκολη και δεν υπάρχει φόβος να κάμουμε σφάλματα.
Το θαυμάσιο όμως είναι ότι χωρίς να απαιτεί κανέναν ασκητισμό μας παρέχει τα μεγαλύτερα ωφελήματα.
Και είμαστε απολύτως πεπεισμένοι δια την επιτυχία της υδροθεραπείας,
είτε την κάνουμε για το αδύνατό μας στομάχι,
είτε διότι το συκώτι δεν λειτουργεί καλά, ή
η κλιμακτιριακή εποχή μιας γυναίκας της παρέχει ενοχλήσεις,
ή τα πνευμόνια
ή τα νεύρα αρνούνται να προσφέρουν υπηρεσία,
ή η καρδιά δεν εργάζεται όπως πρέπει,
ή αναφαίνονται έλκη ή αρχίζουν να προβάλλουν την ειδεχθή τους μορφή καλοήθεις ή κακοήθεις όγκοι, ο καρκίνος κλπ.
Εκείνο που δεν κατόρθωσαν να επιτύχουν οι συνταγές,
οι οδηγίες,
οι συζητήσεις,
τα φάρμακα,
το κατορθώνει η υδροθεραπεία από την τρίτη ημέρα της κούρας ακόμη, διότι σε αυτό το λίγο διάστημα το αίμα αρχίζει να καθαρίζει, ενώ τα φάρμακα διεγείρουν και ερεθίζουν τα όργανα, δεν καθαρίζουν όμως το αίμα.
Ταυτοχρόνως η κούρα αυτή είναι όχι μόνο ο ευκολότερος, αλλά και ο φθηνότερος τρόπος να απαλλαγεί κανείς από τα πάσης φύσεως ενοχλήματα του.
Όλες οι αρρώστιες υποχωρούν γενικώς δε δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε στο αποσταγμένο νερό- όποιος θέλει, μπορεί να προσθέτει 6-12 σταγόνες λεμόνι (όχι περισσότερο) ή ένα κουταλάκι του γλυκού σταφυλόζουμο ή πορτοκαλόζουμο αναλόγως της εποχής.
Στα νευρικά νοσήματα συνιστάται ταυτόχρονα με την υδροθεραπεία να ζει κανείς από Puffmais, κοινώς μπαμούκα (ποπ-κορν), δηλαδή από αραβόσιτο.

Η διάρκεια της υδροθεραπείας δεν είναι η ίδια σε όλους τους αρρώστους- ακόμα δε, είναι ανάλογη με την κατάσταση, την ιδιοσυγκρασία, το είδος της αρρώστιας και το σκοπό που επιδιώκουμε με την κούρα.
Μέσα σε τρείς μέρες το χρώμα του δέρματος γίνεται καθαρότερο και ροδαλότερο, σε όλο δε το σώμα έχομε κάποιο αίσθημα ελαφρότητας.
Σε 2 ή 3 εβδομάδες τα μάτια καθαρίζουν και γυαλίζουν.

Σκεπτόμαστε καθαρότερα και ερεθιζόμαστε λιγότερο.
Σε τρεις εβδομάδες οι ισχνοί παχαίνουν κατά τι, οι δε παχύσαρκοι γίνονται λεπτότεροι, διότι η ισχνότητα καθώς και η παχυσαρκία είναι παθολογικοί καταστάσεις που οφείλουν να εξαλειφθούν και να κάνουν θέση στο κανονικό. Στα οξέα ή λοιμώδη νοσήματα, δηλ. εκείνα που έρχονται με πυρετό, αρκούν συνήθως τρεις εβδομάδες και σε άλλες περιπτώσεις πέντε εβδομάδες.
Εάν εξακολουθήσουμε την κούρα επί 5 έως 12 εβδομάδες, 65% των ασθενειών φεύγουν σε αναζήτηση πιο φιλόξενης κατοικίας, αλλά και οι άλλες 35% υποχωρούν εάν κατανοήσουμε να προσαρμοσθούμε με μία ορθή φυσική δίαιτα.

Όταν τελειώσουμε την υδροθεραπεία, έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει στο αποσταγμένο νερό, ώστε εξακολουθούμε να παίρνουμε το ποτήρι μας κάθε βράδυ προ του φαγητού ταχτικά και με μεγάλη ευχαρίστηση. με μία τέτοια δίαιτα είναι αδύνατο να αρρωστήσουμε πλέον.
Επειδή τα 87% του σώματός μας είναι νερό, φροντίζουμε δε να του δίνουμε ταχτικά το ποτήρι υπότονο νερό, όλα τα ξένα προς τον οργανισμό μας άλατα και οξέα εκβιάζονται να εγκαταλείπουν το σώμα αποχωρόντας από τους φυσικούς δρόμους εξόδου.
Με τον τρόπο αυτό τούς απαγορεύουμε να λιμνάζουν μέσα στο αίμα.
Όσο καθαρότερο είναι το αίμα, τόσο είναι δύσκολο σε τοξίνες και ξένες εν γένει ουσίες, να γίνουν αφορμή για αρρώστια, ακόμα δε και όταν κατορθώσουν να εισχωρήσουν κατατροπώνονται αισχρώς, ώστε δεν εκδηλώνεται καμία αρρώστια.

Εν το μεταξύ όμως έχουμε διδαχτεί ότι το σώμα ανταπεξέρχεται με το λίγο που του δίνουμε.
Το στομάχι έχει διαπαιδαγωγηθεί να χωνεύει καλά.
Τρώμε αργότερα,
μασούμε καλύτερα,
αφομοιώνουμε λοιπόν καλύτερα,
δεν ζητούμε κολοσσιαία ποσότητα τροφίμων,όπως συνέβαινε στην παθολογική μας κατάσταση, η οποία για να διατηρηθεί τέτοια, μας ζητούσε ορεκτικά, διεγερτικά, ερεθιστικά και ευφραντικά.
Και αυτό το νοητικό μας ακόμη πλατύνεται, γεννούμε δικές μας νέες ιδέες και έτσι ελευθερωνόμαστε από τη σκλαβιά των ξένων επιρροών.

Τρία ωφελήματα εξασφαλίζει σε όλους μας η υδροθεραπεία αυτή
  1. Καθαρίζει, ξεπλύνει το αίμα, ώστε απαλλάσσεται από τις ξένες ουσίες. Όλοι οι βλεννογόνοι ξεπλένονται και ξελαφρώνουν το αίμα από το βάρος του. Οι νευρικοί δρόμοι ελευθερώνονται, ώστε οι ηλεκτρομαγνητικές ενέργειες διαρρέουν ελεύθερα το νευρικό σύστημα. Τέλος η λειτουργία των αδένων ευκολύνεται για την κανονική και άφθονη παραγωγή των ορμονών.
  2. Επηρεάζει, επομένως, ένα ένα όλα τα όργανα ώστε τελικώς ολόκληρος ο οργανισμός ξαναβρίσκει την κανονική του λειτουργία.
  3. Για αυτό ξαναβρίσκουμε την νεανική μας δροσιά, που πολλές φορές ούτε ως νέοι δεν γνωρίσαμε, διότι χάρη της φυσιολογικής λειτουργίας των αδένων: γεννητικών, υπόφυσης, επινεφριδίων, θυρεοειδούς, σπλήνας, παγκρέατος, τα παράγωγα τους, οι ορμόνες ή εσωτερικές εκκρίσεις, οι οποίες είναι τα φρούτα του οργανισμού μας, τα τελευταία προϊόντα στα οποία καταλήγουν οι τροφές ιδίως των γεννητικών αδένων, φθάνουν σε μια κατάσταση αιθεροποίησης και έτσι ζωογονούν το αίμα, τονώνουν το νευρικό σύστημα μαζί με τον εγκέφαλο ο οποίος ευρύνεται, η δε ζωή μας φαίνεται παιγνίδι.
Κάποτε δοκιμάζουμε την ευχάριστη αυτή έκπληξη να βλέπουμε γνωστούς μας να αναγεννούνται και τούτο διότι με ευχαρίστηση πίνουν άφθονο νερό - όχι βέβαια το δύσοσμο και απαίσιο των μεγάλων κέντρων - ή ζουν ένα διάστημα με υγρή τροφή.
Ο κοινός όμως άνθρωπος δεν έχει αυτό το ευτύχημα, άλλα τυραννιέται από μεγάλα ή μικρά ενοχλήματα στο ένα ή το άλλο όργανο και για αυτό έχει ανάγκη να βοηθήσει τη φύση για την απελευθέρωση του και την αναγέννηση. θα έπρεπε λοιπόν πάντα να έχουμε υπό’ όψη μας την υδροθεραπεία.
Εάν αισθανθούμε πως δεν είμαστε τόσο καλά, υποβαλλόμαστε αμέσως στη θεραπεία για λίγες μέρες ή βδομάδες και χωρίς να αισθανόμαστε (ορισμένη αρρώστια ή καλύτερα προτού εκδηλωθεί κάποια αδυναμία ή αρρώστια.
Ενεργώντας έτσι δεν έχουμε ανάγκη να υποβαλλόμαστε αργότερα σε τόσες ανησυχίες και έξοδα για να μαρκάρουμε την αρρώστια μας, να την κατατάξουμε, στο ένα ή το άλλο κεφάλαιο της παθολογίας, γιατί ο προορισμός μας εδώ δεν είναι να σπουδάζουμε την παθολογική ανατομία μας.
Για αυτό φροντίζουμε σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία μας να καθαρίζουμε, να ξεπλένουμε το αίμα μας από καιρό σε καιρό.
Εάν κάνουμε την υδροθεραπεία επί 5 έως 7 εβδομάδες κάθε 3, 5, 7 η 9 χρόνια, διατηρούμε το οργανικό μας σύστημα τόσο καθαρό ώστε μας εξυπηρετεί σε κάθε άποψη και είμαστε βέβαιοι για την χωρίς εμπόδια ανάπτυξη μας- στο τέλος λαμβάνουμε καθαρή συνείδηση ότι στην εξέλιξή μας προς τα επάνω δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει τέλος.

Αλλά και εδώ έχουμε τα μέσα να βοηθήσουμε τη φύση.
Με τις καθημερινές ασκήσεις των αδένων, ευκολύνουμε την αιθεροποιημένη ουσία να διαρρέει όλο το σώμα και να ποτίζει τον εγκέφαλο, ώστε η νοοτροπία μας ευρύνεται και τελειοποιείται, με τον φυσικό και φυσιολογικό αυτό τρόπο αενάως.
Εάν δε εκτελούμε και τις ασκήσεις ρυθμικής αναπνοής, λαμβάνουμε γρήγορα συνείδηση ότι κάθε ένας από μας χωριστά, είναι ένας παράγων σε αυτή τη ζωή· δεν αφήνουμε πλέον να μας ζεύουν στο ζυγό, άλλα θέτουμε σε ενέργεια τη διάνοια μας και εκτελούμε κάθε τι που χρειαζόμαστε σύμφωνα με τη δική μας κρίση.
Τότε τίποτα πλέον δεν μας είναι αδύνατο· κάθε τι που θέλουμε, μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε.
Διότι και τα κύτταρά μας ανανεώνονται συνεχώς αφ’ εαυτών, για αυτό η ανανέωση της νεότητας είναι όχι μόνο πνευματική άλλα και σωματική.
Η διπλή αυτή δροσιά είναι ψηλαφητή στις υλικές μας αισθήσεις, την βλέπουμε με τα μάτια μας και την απολαβαίνουμε σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής.

Ύστερα από όλα αυτά μπορούμε να σχηματίσουμε μία ιδέα για τη μεγάλη σημασία και χρησιμότητα του αποσταγμένου νερού στα άτομα και τις κοινωνίες.
Έχει αποδειχθεί ότι εκεί όπου υπάρχουν μαλακά νερά 93% του πληθυσμού είναι υγιείς.
Θα ήταν δε όλοι υγιείς αν αποστάζαν το νερό.
Είναι δε γνωστό ότι σε τέτοια μέρη στέλνουμε τους ασθενείς όπου πράγματι βρίσκουν την υγεία τους.
Αλλά και οι κυβερνήσεις αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για το καλό του κόσμου θα φρόντιζαν πρώτα να αποσταχτεί το νερό και ύστερα να μπει στους νεροσωλήνες.
Αλλά το πνεύμα των καιρών δεν περιμένει τίποτε από το κράτος, ακόμα λιγότερο δε εκείνος που εμφορείται από το πνεύμα της εποχής, το εφευρετικό πρωτότυπο και δημιουργικό πνεύμα.
Όταν λοιπόν το κράτος δεν φροντίζει για άφθονο και φτηνό αποσταγμένο νερό, το φτιάχνουμε μόνοι μας αποστάζοντας το μόνοι μας.

Προφυλάξεις
Πάντα χρησιμοποιείτε τα βότανα υπό την επίβλεψη ενός ειδικού ιατρού και ποτέ μόνοι σας.
Μην χρησιμοποιείτε βότανα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα ακόμα και συμπληρώματα χωρίς την γνώμη ιατρού. Οι φυσικές θεραπείες και τα βότανα δεν αποτελούν υποκατάστατο ιατρικής περίθαλψης.
Οι πληροφορίες που παρέχονται είναι καθαρά και μόνο για ενημερωτικό σκοπό.
Η σελίδα δεν φέρει καμία ευθύνη: Διαβάστε τους όρους χρήσης

Πηγή: Από τα μυστικά της υγείας και της νεότητας-Αριστοτέλη Τσαγαλου-Paris 1929
πηγή του άρθρου:ftiaxno.gr

thalia:botanologia.blogspot.gr

«Εύχομαι για την καλή αντάμωση όλου του κόσμου»

20 Ιουλίου 1961.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος στην κορφή του Προφήτη Ηλία στον Ταϋγετο, φωτογραφία από τη σελίδα στη μνήμη και το έργο του ποιητή στο facebook.
Την 1η του μηνός του νέου έτους, συμπληρώθηκαν 106 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου, την 1 Ιανουαρίου 1912 στις Κροκεές της Λακωνίας.
Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης[1] φιλοξενεί το Αρχείο του ποιητή. Μέριμνά της, μεταξύ άλλων, είναι η διάδοση του οράματος, στο οποίο αφιέρωσε τη ζωή του.

"Εύχομαι για την καλή αντάμωση όλου του κόσμου" 
Σε αυτή τη φράση, συμπυκνώνεται η βαθύτερη ευχή του ποιητή για τη γέννηση μιας "νέας συνείδησης"
Στην αυγή μιας ακόμη νέας χρονιάς, η νέα αυτή συνείδηση θα μπορούσε να ακουσθεί ως η υπέρτατη ευχή που έχει ανάγκη σήμερα η ανθρωπότητα:
"Αυτόν τον πολιτισμό που «ήδη υπάρχει», δεν τον δέχομαι σαν εποικοδόμημα της ανθρώπινης συνείδησης [..] Πάνω στην πίστη προς τον άνθρωπο να συγκλίνουμε από παντού, για την ένωση όλων των θρησκειών, για την ένωση όλων των εφέσεων της φιλοσοφίας, που περιπλανιούνται γύρω μας στο κενό"[2]

Το έργο του Νικηφόρου Βρεττάκου το διαπερνούν τρεις οδοί που σύμφωνα με το όραμά του, οδηγούν στην αξίωση του περάσματος του ανθρώπου από τούτη τη γη:
«Ξεκίνησα από την ανησυχία της δικής μου δικαίωσης πάνω στη γη.
Αναζήτησα ένα σημείο που να με βλέπει ο ήλιος.
Το σημείο εκείνο που, πατώντας απάνω του κάθε άνθρωπος, θα μπορούσε να παρουσιαστεί μπρος στη φύση σαν κάτι το αναμφισβήτητα μοναδικό, σε αυτοτέλεια, σε ζωή, σε σταθερότητα.[..]
Μιλώ για κάθε άνθρωπο, γιατί πιστεύω ότι αυτός «ο κάθε άνθρωπος» είναι το ίδιο σοφός με τους φιλοσόφους κι ότι στο βάθος του δε γνωρίζει λιγότερα πράγματα από κανέναν άλλο».

Η μια οδός είναι η αναγνώριση της οδύνης, με την οποία προικίζει το εφήμερο της ύπαρξης τον άνθρωπο, η αποδοχή της με σκοπό το ξεπέρασμά της:
«Ο δρόμος, τόσο μέσα στον άνθρωπο όσον κι έξω απ΄τον άνθρωπο είναι μακρύς. Η άμβλυνση του πόνου και του θανάτου, το σκάψιμο των δύο αυτών σκοτεινών πραγματικοτήτων, ο φωτισμός της μεγάλης νύχτας από τον ερευνητικό προβολέα της ανθρώπινης διάνοιας, είναι ένα έργο που θα χωριστεί σε μακριές περιόδους μέσα στο μέλλον, και θα είχα να συστήσω περισσότερη ταπεινοφροσύνη στον αιώνα μας».

Η άλλη οδός είναι η η σύνδεση του ανθρώπου με τον άλλο άνθρωπο, όχι απλά τον διπλανό, όχι μόνο τον αγαπημένο άλλο, αλλά τον κάθε άνθρωπο πριν και μετά από τον καθένα μας, στην μακριά πορεία της ανθρωπότητας:
«Ο άνεμος του καιρού μου με γκρεμίζει συχνά μέσα στον εαυτό μου.
Παλεύω να ξαναβγώ και να ξαναενωθώ με τους άλλους ανθρώπους[..]
Το μηδέν σε κερδίζει από τη στιγμή που αποσπάσαι από τον άνθρωπο διακόπτοντας έτσι την συνέχεια του ανθρώπινου όντος».

«Ο χώρος που υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και στον «άλλο» είναι ο μεγαλύτερος χώρος που διαθέτει το σύμπαν για τις κινήσεις του ανθρώπινου πνεύματος.
Εδώ τελειώνει η άσκοπη, η οδυνηρή, η κοπιώδης περιπλάνηση της ερήμου».

Η ποίηση του Ν. Βρεττάκου, στέκεται αφυπνιστικά όσο και στοργικά απέναντι στον περιρρέοντα ναρκισσισμό της εποχής μας.
Μας καλεί να ξανακοιταχτούμε στον καθρέφτη με μια άλλη ματιά:
«Άκουσε το νερό!/
Φλοίσβος από φωνές/
βγαίνουν μες΄ απ΄ τη γης,/
τρέχουνε, κελαρύζουν,/
φωνή πανάρχαιη που μιλεί,/
-τ΄ ακούς; Το πρώτο αηδόνι,/
ο πρώτος άνθρωπος στη γης,/
η πρώτη «καλημέρα!….»/
Έλα κοντά του να σε ιδεί/
σκύψε μαζί μου/
 – κάποτε/
είδε και τη μητέρα μου/
μαζί με το φεγγάρι,/
είδε ένα ελάφι, την αυγή/
μαζί με το φεγγάρι,/
είδε ένα τσοπανόπουλο/
που έτρωγε το ψωμί του./ [..]
/Άς του χαμογελάσουμε,/
μας ξέρει,/
μας θυμάται!/
Είμαστε δυο παιδιά,/
τόσο παλιά,/
τόσο καλά,/
όσο το φεγγάρι».[3]

Η τρίτη οδός είναι η συμφιλίωση του ανθρώπου με την τραγικότητά του, μέσα από τη μετουσίωση των πρωτόγονων ορμών των ενστίκτων του:
«..ο άνθρωπος, στην αρχή ακόμη της διαδρομής του πάνω στη γη και μέσα στο ηλιακό σύστημα, παρουσιάστηκε μ΄έναν σατανικό πυρσό στο χέρι του, έτοιμος να κάψει το ωραίο του σπίτι».

Στο ά-λογο του ενστίκτου προβάλλει το Λόγο και με αυτόν υφαίνει ένα δρόμο συμβολικό οδηγώντας στον εξανθρωπισμό:
«Έκαμα την έξοδο μου από αυτό το σκοτάδι αποσπώντας ένα άλογο από μέσα μου».

«Είχα βεβαιωθεί πως ο άνθρωπος ήταν η πιο βαθιά, η πιο ζεστή και η πιο ζωντανή πηγή που υπήρχε στον κόσμο.
Αυτός είναι το «ζων ύδωρ», κι αυτό το ζων ύδωρ έγινε από τότε ο προορισμός μου στη γη».

«Με το νήμα/
των λέξεων, αυτόν το χρυσό/
του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη/
της καρδιάς μου, συνδέομαι, συμμετέχω/
στον κόσμο./
Σκεφτείτε:/
Είπα και έγραψα, «Αγαπώ».[4]

Σήμερα διογκώνεται γύρω μας η προβολή της σκιάς της ανθρώπινης παρουσίας στη γη.
Γιγαντωμένη από τις πλείστες οθόνες, στοχεύει στη τάση μιας απόλαυσης της φρίκης που θρέφεται και θρέφει μια ψευδή στο σύνολό της εικόνα του κόσμου μας.
Στον αγώνα για εύκολη και γρήγορη διάδοση της πληροφορίας γίνεται εκμετάλλευση της οδύνης ως συναίσθημα που «παγώνει» την εικόνα, δίνοντάς της διάρκεια στο θυμικό του αποδέκτη αναγνώστη – θεατή – ακροατή.
Τον πλήττει «παγώνοντάς» τον κι αυτόν, σε μια θέση καθήλωσης μπροστά στο ερώτημα: «τι μπορώ εγώ να κάνω μπρος σε τόση φρίκη;»

Έχει ιδιαίτερη αξία να σταθούμε εδώ στη επιστολή του Οδυσσέα Ελύτη στον Νικηφόρο Βρεττάκο:
«Αλήθεια σ’ ευχαριστώ.
Από καιρό έχω σκεφτεί πως εμείς οι δυο είμαστε, αν όχι οι μόνοι, πάντως από τους ελάχιστους που έχουνε καταλάβει ότι δεν αρκεί σήμερα να λες «δεν υπάρχει τίποτα» ή «όλα είναι μαύρα».
Ότι αυτό, αν όχι τίποτε άλλο, είναι εύκολο, ενώ το δύσκολο είναι να πεις κάτι, και να το δείξεις, και να κάνεις τους άλλους να το δουν.
Η ήπειρος της αθωότητας είναι το ίδιο μεγάλη και ανεξερεύνητη όσο και του Κακού, όμως χρειάζεται άλλου είδους κότσια για να την πατήσεις, καθώς και να ξέρεις ν’ ανοίγεις την αγγελική σου πλευρά.
Αυτήν, Νικηφόρε, την έχεις εσύ ανοίξει από καιρό [..] τι ζέστα ανθρώπινη αυτός ο χώρος, και πόσο πιο πολύ νοιώθεις να εκπληρώνει έτσι τον προορισμό της η Τέχνη».[5]
————–
[1] Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης :http://www.nikiforos.edu.gr
[2] Τα αποσπάσματα του λόγου του ποιητή είναι από τα εξής βιβλία:
Ν. Βρεττάκος, Δυο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου, εκδόσεις ποταμός, Αθήνα 2012
Ν. Βρετττάκος, Οδύνη εκδόσεις Πόλις , Δεκέμβριος 2000 σελ.295-298
Ν. Βρεττάκος, «Η εκλογή μου – Ποιήματα 1933-1991, εκδόσεις ποταμός, Αθήνα 2008,
[3] Aπό το ποίημα: Η πηγή
[4] Από τη συλλογή «Εκκρεμής δωρεά» 1986
[5] https://www.facebook.com/Vrettakos.Nikiforos/?hc_ref=ARQBRlOusgFPa7zS3o58lRKH4wEQZ8eEaqdQwRNV7xD05IqMIDfKuMYXImNYwdtHXIk&fref=nf
πηγή του άρθρου:pressenza.com

thalia:https://botanologia.blogspot.gr/