Εγώ και το Χαμομήλι
-. Γιατί όλοι σε αγαπούν;
ρώτησα το μικρό λουλούδι που λικνιζόταν απαλά στο ανοιξιάτικο αεράκι.
Δεν είσαι το πιο εντυπωσιακό,
δεν έχεις το άρωμα του γιασεμιού.
Δεν έχεις τη μεγαλοπρέπεια του κρίνου,
ούτε τα χρώματα της παπαρούνας.
Κι όμως, εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι επιστρέφουν πάντα σε σένα.
Το χαμομήλι έμεινε σιωπηλό.
Έπειτα άφησε τον άνεμο να περάσει μέσα από τα πέταλά του, σαν να μου ζητούσε πρώτα να ακούσω τη φύση και ύστερα τα λόγια.
-.Επειδή, μου είπε,
οι άνθρωποι κουράζονται να κυνηγούν το μεγάλο και ξεχνούν τη δύναμη του μικρού.
Εγώ δεν γεννήθηκα για να με θαυμάζουν.
Γεννήθηκα για να παρηγορώ!
Χαμογέλασα.
-. Σε γνωρίζω καλά, του είπα.
Ξέρω την ιστορία σου.
Σε διάβασα σε παλαιά βοτανολόγια,
σε βρήκα στις παραδόσεις των λαών,
σε συνάντησα στα συγγράμματα των θεραπευτών,
σε γνώρισα στα μάτια της μάνας μου, όταν μου έδινε ένα φλυτζάνι αχνιστό, μυρωδάτου χαμομήλι τις κρύες νύχτες του χειμώνα!
Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι σε κρατούν δίπλα τους.
Σε φυτικά μίγματα,
σε αφεψήματα,
σε τελετουργίες,
σε στιγμές αγωνίας και σε στιγμές γαλήνης.
Ξέρω ακόμη ότι πίσω από την απλή μορφή σου κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία γνώσης!
Το χαμομήλι έγειρε ελαφρά.
-. Η γνώση, αποκρίθηκε,
δεν αξίζει τίποτε αν δεν γίνει καλοσύνη.
Κοίταξέ με.
Δεν προσπαθώ να ξεχωρίσω από τα άλλα λουλούδια,
απλάα ανθίζω.
Και αυτό είναι αρκετό!
Έσκυψα και παρατήρησα τον μικρό χρυσό δίσκο στο κέντρο του άνθους.
Ήταν σαν ένας μικρός ήλιος που είχε αποφασίσει να κατοικήσει πάνω στη γη.
-. Οι άνθρωποι λένε, συνέχισα,
πως φέρνεις ηρεμία.
Ότι βοηθάς τις σκέψεις να βρουν τον δρόμο τους,
ότι προσφέρεις εσωτερική υποστήριξη,
ότι χαρίζεις αυτοπεποίθηση και γαλήνη.
Το χαμομήλι χαμογέλασε.
-. Δεν κάνω τίποτε από αυτά.
Απλώς τους θυμίζω κάτι που ήδη υπάρχει μέσα τους.
Η γαλήνη δεν βρίσκεται στα άνθη μου.
Βρίσκεται στην καρδιά εκείνου που σταματά για λίγο να με κοιτάξει!
Έμεινα σιωπηλή.
Για άλλη μια φορά δεν έβλεπα μπροστά μου ένα φαρμακευτικό φυτό.
Έβλεπα έναν δάσκαλο!
Έναν δάσκαλο που δεν ύψωνε τη φωνή,
που δεν απαιτούσε μαθητές.
Που δίδασκε χωρίς να γνωρίζει ότι διδάσκει!
-. Και ποιο είναι τελικά το μεγαλύτερο μάθημά σου; το ρώτησα.
Το χαμομήλι άφησε λίγα πέταλα να τα πάρει ο άνεμος.
-. Να μη φοβάσαι την απλότητα.
Η φύση δεν δημιούργησε τα πιο μεγάλα θαύματα για να εντυπωσιάζει.
Τα δημιούργησε για να θεραπεύει.
Και η θεραπεία αρχίζει πάντοτε από την ισορροποία!
Σηκώθηκα να φύγω.
Γύρισα όμως μία τελευταία φορά.
Το μικρό αγριολούλουδο ήταν ακόμη εκεί.
Ταπεινό,
αθόρυβο.
Σχεδόν αόρατο μέσα στο λιβάδι.
Και τότε κατάλαβα γιατί οι αιώνες δεν το ξέχασαν.
Δεν το ξέχασαν γιατί δεν ήταν μόνο βότανο.
Ήταν ένας τρόπος να θυμάται ο άνθρωπος ότι η αληθινή δύναμη δεν φωνάζει ποτέ.
Ανθίζει σιωπηλά!
...δάκρυσα!
ήταν δάκρυα ευγνωμοσύνης!
...έρρωσθε!!!
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina//thalia
