...και τώρα ήρθε η ΑΝΟΙΞΗ...

Στη σιωπή του χειμώνα, όταν οι δράκοι διέσχιζαν τα χωράφια, 
εγώ περιπλανιόμουν στα μυστηριώδη μονοπάτια του δάσους, 
ψάχνοντάς σε, σαν κάποιος που αναζητά έναν λόγο για να υπάρχει. 
Εκεί όπου οι μοναχικές νεράιδες τραγουδούσαν τραγούδια αγάπης στο φεγγάρι, 
εγώ ξάπλωνα για να συλλογιστώ τα μυστικά της γης...
...και ανάμεσα στα ιερά βότανα παρέδιδα την προσευχή μου στα μεγάλα πνεύματα των τεσσάρων οριζόντων.

Εκεί όπου η τολμηρή ηλιογέννητη και ηλιολάτρη είχε αρχίσει να ξεπροβάλλει...

Εκεί όπου ο κρόκος είχε βγάλει ήδη, περήφανα και άφοβα το πανέμορφο κεφαλάκι του...

Εκεί όπου το χαμόμηλο, κρυμμένο ακόμα βαθιά στο χώμα, αντρειωνόταν για να είναι έτοιμο...
Εκεί, όπου οι πυγολαμπίδες τολμούσαν την τελευταία τους πτήση στο σκοτάδι, 
σε έψαχνα, σαν ένα μυστικό στη νύχτα, περιμένοντας να μου αποκαλυφθείς.
Σαν μια ακτίνα φωτός που περιμένει να ανατείλει στο χαμόγελό σου. 
Σαν μια ανεξιχνίαστη ποίηση που περιμένει να δημιουργηθεί από την αγάπη σου. 
Εκεί, στις αυγές της καταιγίδας, όπου οι μάγοι υφαίνουν το πεπρωμένο τους 
όσο περισσότερο σε έψαχνα
τόσο περισσότερο έβρισκα τον εαυτό μου...

...και τώρα ήρθε η ΑΝΟΙΞΗ...

     σκέψεις μου μεταμεσονύχτιων ωρών...

κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina/thalia