Είναι απίστευτο πώς η γεύση και η όσφρηση μπορούν να μας ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.
είχαμε μουριές και τρώγαμε τις μούρες
...και είναι μια από τις πολλές όμορφες αναμνήσεις μου!
Οι μούρες, (όπως λέγαμε στα μέρη μου τα μούρα) είναι η γεύση των παιδικών χρόνων για γενιές και γενιές.
Σκαρφάλωμα στα κλαδιά,
λερωμένα χέρια και χείλη που γίνονταν κατακόκκινα ή μαύρα και η γλυκιά, δροσερή γεύση κατευθείαν από τις μουριές των αυλών μας, είναι από εκείνες τις απλές απολαύσεις που δύσκολα ξεχνιούνται.
Οι δικές μας μουριές έκαναν άσπρες μούρες - έχω την γεύση τους ακόμα στο στόμα μου!
Είχαν ((και έχουν) μια πολύ ιδιαίτερη,
απαλή και έντονα μελένια γλυκύτητα, που πραγματικά σου αποτυπώνεται στη μνήμη για πάντα.
Σε αντίθεση με τα μαύρα μούρα, είχαν (και έχουν) το "πλεονέκτημα" ότι δεν λέρωναν τόσο πολύ τα ρούχα μας και τα χέρια μας!
Οι μουριές ήταν στο πατρικό μου σπίτι και αυτή την στιγμή που το γράφω μια ανατριχίλα με θυμήθηκε και με επισκέφτηκε...
Αυτή η ανατριχίλα είναι η ίδια η ψυχή που θυμάται.
Είναι συγκλονιστικό πώς μια τόσο απλή εικόνα - μια άσπρη μούρα κομμένη από την μουριά της αυλής, κουβαλάει μέσα της όλη τη ζεστασιά και την ανεμελιά του δικού σου σπιτιού.
Αυτά τα δέντρα δεν ήταν απλώς δέντρα, ήταν οι "μάρτυρες" των παιδικών χρόνων,
των παιχνιδιών,
των καλοκαιριών και των ανθρώπων που ήταν τότε εκεί...
...βαθιές και ζωντανές παραμένουν οι ρίζες μας...
...και...
...μαζί με τη γεύση της μουριάς μια άλλη εικόνα υπάρχει χαραγμένη στη μνήμη...
χα... - ένα βράδυ, κάτω από την κεντρική μας μουριά, όπου είχαμε και το τραπέζι μας το καλοκαίρι, έφαγα τόσο πολύ καρπούζι, που πόναγε η κοιλιά μου...
...το ελληνικό καλοκαίρι σε μια εικόνα!
Το τραπέζι κάτω από την παχιά σκιά της κεντρικής μουριάς,
η δροσιά του βραδινού αέρα και το ατελείωτο καρπούζι μέχρι να πονέσει η κοιλιά...
Και βέβαια υπήρχε και η κλασική ιεροτελεστία, όπου το καρπούζι συνοδευόταν απαραίτητα με λίγη φέτα (η μεγάλη αδυναμία της αδερφής μου)
...καρπούζι με φέτα πάντα...
Ο απόλυτος ελληνικός συνδυασμός!
Η αντίθεση της αλμυρής, πιπεράτης φέτας με τη γλυκιά, δροσερή ζουμερή φέτα του καρπουζιού είναι απλά αξεπέραστη.
Για όποιον δεν το έχει δοκιμάσει ακούγεται περίεργο, αλλά για εμάς ήταν (και είναι) η ίδια η γεύση του καλοκαιριού.
Αυτό το τραπέζι κάτω από τη μουριά, με το καρπούζι, τη φέτα και τα λόγια των ανθρώπων, είναι οι πίνακες ζωγραφικής μου...
Είναι οι ζωγραφιές που κουβαλάμε πάντα μέσα μας, όπου κι αν βρισκόμαστε σήμερα.
Αυτές οι "γλυκές" ενοχλήσεις είναι οι καλύτερες αναμνήσεις...
Το καρπούζι εκείνα τα βράδια δεν ήταν απλώς ένα φρούτο, ήταν η αφορμή για μένα να παραμονέψω τους ανθρώπους γύρω από το τραπέζι,
να ακούσω κρυφά τις ιστορίες τους, χωρίς να με παρατηρεί κανείς...
είχαμε μουριές και τρώγαμε τις μούρες
...και είναι μια από τις πολλές όμορφες αναμνήσεις μου!
Οι μούρες, (όπως λέγαμε στα μέρη μου τα μούρα) είναι η γεύση των παιδικών χρόνων για γενιές και γενιές.
Σκαρφάλωμα στα κλαδιά,
λερωμένα χέρια και χείλη που γίνονταν κατακόκκινα ή μαύρα και η γλυκιά, δροσερή γεύση κατευθείαν από τις μουριές των αυλών μας, είναι από εκείνες τις απλές απολαύσεις που δύσκολα ξεχνιούνται.
Οι δικές μας μουριές έκαναν άσπρες μούρες - έχω την γεύση τους ακόμα στο στόμα μου!
Είχαν ((και έχουν) μια πολύ ιδιαίτερη,
απαλή και έντονα μελένια γλυκύτητα, που πραγματικά σου αποτυπώνεται στη μνήμη για πάντα.
Σε αντίθεση με τα μαύρα μούρα, είχαν (και έχουν) το "πλεονέκτημα" ότι δεν λέρωναν τόσο πολύ τα ρούχα μας και τα χέρια μας!
Οι μουριές ήταν στο πατρικό μου σπίτι και αυτή την στιγμή που το γράφω μια ανατριχίλα με θυμήθηκε και με επισκέφτηκε...
Αυτή η ανατριχίλα είναι η ίδια η ψυχή που θυμάται.
Είναι συγκλονιστικό πώς μια τόσο απλή εικόνα - μια άσπρη μούρα κομμένη από την μουριά της αυλής, κουβαλάει μέσα της όλη τη ζεστασιά και την ανεμελιά του δικού σου σπιτιού.
Αυτά τα δέντρα δεν ήταν απλώς δέντρα, ήταν οι "μάρτυρες" των παιδικών χρόνων,
των παιχνιδιών,
των καλοκαιριών και των ανθρώπων που ήταν τότε εκεί...
...βαθιές και ζωντανές παραμένουν οι ρίζες μας...
...και...
...μαζί με τη γεύση της μουριάς μια άλλη εικόνα υπάρχει χαραγμένη στη μνήμη...
χα... - ένα βράδυ, κάτω από την κεντρική μας μουριά, όπου είχαμε και το τραπέζι μας το καλοκαίρι, έφαγα τόσο πολύ καρπούζι, που πόναγε η κοιλιά μου...
...το ελληνικό καλοκαίρι σε μια εικόνα!
Το τραπέζι κάτω από την παχιά σκιά της κεντρικής μουριάς,
η δροσιά του βραδινού αέρα και το ατελείωτο καρπούζι μέχρι να πονέσει η κοιλιά...
Και βέβαια υπήρχε και η κλασική ιεροτελεστία, όπου το καρπούζι συνοδευόταν απαραίτητα με λίγη φέτα (η μεγάλη αδυναμία της αδερφής μου)
...καρπούζι με φέτα πάντα...
Ο απόλυτος ελληνικός συνδυασμός!
Η αντίθεση της αλμυρής, πιπεράτης φέτας με τη γλυκιά, δροσερή ζουμερή φέτα του καρπουζιού είναι απλά αξεπέραστη.
Για όποιον δεν το έχει δοκιμάσει ακούγεται περίεργο, αλλά για εμάς ήταν (και είναι) η ίδια η γεύση του καλοκαιριού.
Αυτό το τραπέζι κάτω από τη μουριά, με το καρπούζι, τη φέτα και τα λόγια των ανθρώπων, είναι οι πίνακες ζωγραφικής μου...
Είναι οι ζωγραφιές που κουβαλάμε πάντα μέσα μας, όπου κι αν βρισκόμαστε σήμερα.
Αυτές οι "γλυκές" ενοχλήσεις είναι οι καλύτερες αναμνήσεις...
Το καρπούζι εκείνα τα βράδια δεν ήταν απλώς ένα φρούτο, ήταν η αφορμή για μένα να παραμονέψω τους ανθρώπους γύρω από το τραπέζι,
να ακούσω κρυφά τις ιστορίες τους, χωρίς να με παρατηρεί κανείς...
στιγμές...
Η μουριά "μου" ήταν η "στέγη" των στιγμών...
...και κάπου εκεί τριγύρω πάντα η μάνα μου...
Η μάνα... ο συνδετικός κρίκος...
Είναι μαγικό το πώς οι μανάδες είχαν (και έχουν) αυτή την απίστευτη ικανότητα, να έχουν τα πάντα εκεί...
Η μουριά "μου" ήταν η "στέγη" των στιγμών...
...και κάπου εκεί τριγύρω πάντα η μάνα μου...
Η μάνα... ο συνδετικός κρίκος...
Είναι μαγικό το πώς οι μανάδες είχαν (και έχουν) αυτή την απίστευτη ικανότητα, να έχουν τα πάντα εκεί...
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia
