τι δεν βλέπουμε σε ένα κουνουπίδι...

να μαι και γω το κουνουπίδι!
μόλις ήρθα και θα ήθελα να σας πω δυό λόγια γνωριμίας για μένα!
λοιπόν...
...είμαι το κουνουπίδι, με τις πυκνές, λευκές ταξιανθίες του και κρύβω μέσα στην απλότητά μου έναν μικρό διατροφικό θησαυρό -
έχω θερμίδες μόνο 25!
έχω πρωτεΐνη 1,9 γρ.
έχω συνολικούς υδατάνθρακες 4,9 γρ.
φυτικές ίνες 2,0 γρ.
ζάχαρη 1,9 γρ.
λίπος 0,28 γρ
βιταμίνη C 48,20 mg (το 54% της ημερήσιας αξίας μιας διατροφής των 2000 θερμίδων - καταπληκτικό!)
βιταμίνη Κ 15,5 μg
βιταμίνη Β9/φολικό οξύ 57 μg
κάλιο 142 mg
ασβέστιο 22 mg
σίδερο 0,42 mg
μαγνήσιο 12 mg
φώσφορο 26 mg
νάτριο 30 mg
νερό 92,1 γρ.....και
όλα αυτά σε 100γρ κουνουπίδι!
Ένα λαχανικό που συχνά περνά απαρατήρητο, ενώ η θρεπτική του αξία και οι πολλαπλές δυνατότητές του στην κουζίνα μας το καθιστούν έναν πολύτιμο σύμμαχο της καθημερινής μας διατροφής.
Βιταμίνες,
μέταλλα,
φυτικές ίνες και αντιοξειδωτικές ενώσεις συνθέτουν το πλούσιο διατροφικό του προφίλ, συμβάλλοντας στην εύρυθμη λειτουργία του πεπτικού μας συστήματος, στην υποστήριξη του ανοσοποιητικού μας μηχανισμού και στη διατήρηση της καρδιαγγειακής μας υγείας. 

Παράλληλα, η χαμηλή ενεργειακή του αξία και η σχετικά μικρή περιεκτικότητά του σε υδατάνθρακες το καθιστούν μια ενδιαφέρουσα επιλογή για όσους επιθυμούν να διαχειριστούν το σωματικό τους βάρος ή να εμπλουτίσουν τη διατροφή τους με περισσότερα λαχανικά.
Ωστόσο, όπως συμβαίνει και με άλλες τροφές, το κουνουπίδι έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες. 

Σε ορισμένους ανθρώπους μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα ή πεπτική δυσφορία, ενώ περιέχει φυσικές ενώσεις, γνωστές ως βρογχοκηλογόνες, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν τη λειτουργία του θυρεοειδούς υπό συγκεκριμένες συνθήκες, κυρίως όταν συνυπάρχει ανεπαρκής πρόσληψη ιωδίου.
Η κατάλληλη προετοιμασία και το μαγείρεμα μπορούν να περιορίσουν ορισμένες από αυτές τις επιδράσεις.
Έτσι, το κουνουπίδι δεν είναι απλώς ένα ακόμη λαχανικό στο τραπέζι μας.
Είναι μια υπενθύμιση πως η θρεπτική αξία δεν κρύβεται πάντοτε σε ό,τι εντυπωσιάζει, αλλά συχνά σε ό,τι παραμένει απλό, προσιτό και οικείο.
Με τη διακριτική του παρουσία, μπορεί να δώσει γεύση και ποικιλία στα γεύματά μας, ενώ παράλληλα συμβάλλει, ως μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής, στη φροντίδα του οργανισμού μας.
                επίλογος
Η ενσωμάτωση του κουνουπιδιού στη διατροφή μας είναι εύκολη και ευέλικτη, επιτρέποντάς μας να απολαμβάνετε τα οφέλη του για την υγεία μας σε διάφορες νόστιμες μορφές.
Κάθε χειμώνα είναι η εποχή του και θα το δούμε να φιγουράρει, μαζί με το μπρόκολο και την μάπα σε όλους τους πάγκους των παραγωγών μας, λαϊκές μας αγορές!

Είναι εκεί και μας περιμένουν!

Δεν τα αγνοούμε!

                    έρρωσθε!!!

   κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia-botanologia.gr

Εγώ και το αγριοράδικο .

...εγώ και το αγριράδικο -  ένα βότανο τόσο κοινό, που οι περισσότεροι από εμάς το προσπερνούν χωρίς να το βλέπουν πραγματικά.
           Taraxacum officinale

...παρακολουθείστε το αγριοράδικο μέσα από τα μάτια μου και δες τε πως δεν

εμφανίζεται ως "βότανο που μας διδάσκει κάτι", αλλά ως μια άλλη μορφή ύπαρξης που συνομιλεί μαζί μου με τη δική της σιωπή, επιμονή και γνώση της γης. 
...και εγώ η ntina δεν είμαι ο άνθρωπος-βοτανολόγος που γνωρίζει τα πάντα για εκείνο, αλλά ο άνθρωπος-βοτανολόγος  που προσπαθεί να το ακούσει και να κατανοήσει την πραγματική βοτανική υπόστασή του!
...και φεύγω από τον μύθο και αφήνω το αγριοράδικο να γίνει ο συνομιλητής μου.
Αφετηρία της συνομιλίας μας το φιλοσοφικό ερώτημα που έχω αφήσει να αιωρείται στο κείμενό μου: Σαν ποίημα, σαν μύθος και πάλι για το αγριοράδικο! και το οποίο είναι: όταν θαυμάζουμε κάτι, θέλουμε πραγματικά να του μοιάσουμε ή αναγνωρίζουμε σε αυτό κάτι που ήδη υπάρχει μέσα μας;
                            Εγώ και το αγριοράδικο
        Το αγριοράδικο και η τέχνη του να θαυμάζεις
-. Γιατί θέλησες να γίνεις σαν τον ήλιο; το ρώτησα.
Ήταν πρωί και το αγριοράδικο είχε ανοίξει το κίτρινο άνθος του προς το φως.
-. Δεν θέλησα να γίνω ο ήλιος, μου είπε.
-. Μα ο μύθος αυτό λέει.
-. Ο μύθος λέει αυτό που μπόρεσαν να δουν οι άνθρωποι. Εγώ θυμάμαι κάτι άλλο.
-. Τι θυμάσαι;
-.Θυμάμαι πως, όταν ο Θεός είπε στα λουλούδια να διαλέξουν το χρώμα τους, εγώ δεν διάλεξα ένα χρώμα. Διάλεξα όσα με έκαναν να αισθανθώ πως ο κόσμος είναι όμορφος.
     Το κοίταξα προσεκτικά.
-. Δηλαδή δεν ήθελες να μοιάσεις στον ήλιο;
-. Όχι. Ήθελα να κρατήσω μέσα μου τον θαυμασμό που ένιωσα κοιτάζοντάς τον.
     Έμεινα σιωπηλή.
Ίσως να υπήρχε εκεί μια διαφορά που εμείς οι άνθρωποι συχνά δεν προσέχουμε.
Νομίζουμε πως όταν θαυμάζουμε κάτι, θέλουμε να το αποκτήσουμε.
Να γίνουμε σαν εκείνο.
Να του μοιάσουμε.
Να το κάνουμε δικό μας.
Το αγριοράδικο όμως έμοιαζε να γνωρίζει κάτι διαφορετικό.
-. Και η νύχτα; το ρώτησα. Γιατί θέλησες να της μοιάσεις;
-. Γιατί η νύχτα μου έμαθε πως η σιωπή δεν είναι απουσία.
-. Και τα αστέρια;
-. Μου έμαθαν πως το φως δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο για να υπάρχει.
        Κοίταξα τότε το μικρούλι βότανο
Ήταν δύσκολο να πιστέψω πως ένα τόσο ταπεινό πλάσμα μπορούσε να έχει μέσα του τόση σκέψη.
-. Ίσως τελικά, του είπα, να μην ήθελες να γίνεις ούτε ήλιος ούτε νύχτα ούτε αστέρι.
-. Τώρα αρχίζεις να καταλαβαίνεις.
-. Τι;
-. Ότι δεν χρειάζεται να γίνουμε αυτό που θαυμάζουμε. Μπορούμε απλά να το αφήσουμε να μας διδάξει!
     Η φράση του έμεινε για λίγο ανάμεσά μας.
-. Και ο Θεός; ρώτησα. Γιατί σου έδωσε όλα όσα ζήτησες;
-. Ίσως επειδή δεν ζήτησα να πάρω. Ζήτησα να μπορώ να εκφράσω αυτό που ένιωσα.

Τότε κατάλαβα πως ο μύθος ίσως μιλούσε λιγότερο για το χρώμα των λουλουδιών και περισσότερο για την ίδια τη φύση της επιθυμίας.
Υπάρχει μια επιθυμία που λέει:
"Θέλω να έχω αυτό που έχεις"
Και υπάρχει μια άλλη:
"Θέλω να καταλάβω αυτό που είσαι"
Η πρώτη οδηγεί στην κατοχή.
Η δεύτερη στη μεταμόρφωση.
-. Και το λευκό σου; το ρώτησα ύστερα. Από πού ήρθε;
-. Από τη στιγμή που έπαψα να "κρατώ" τον εαυτό μου.
      Κοίταξα το λευκό, ολοστρόγγυλο κεφάλι του.
Ήταν η στιγμή της ωριμότητάς του.
Δεν είχε πια το κίτρινο του άνθους.
Τώρα ήταν σχεδόν ολόκληρο λευκό, σαν μικρό φεγγάρι.
-. Τότε, είπα, το λευκό σου είναι η αποχώρηση;
-. Όχι.
-. Τι είναι;
-. Είναι η εμπιστοσύνη.
Και πριν προλάβω να ρωτήσω περισσότερα, φύσηξε ένα απαλό αεράκι.
Ένας σπόρος αποσπάστηκε.
Ύστερα ένας δεύτερος.
Κι ένας τρίτος.
Οι μικροί λευκοί σπόροι άρχισαν να ταξιδεύουν στον αέρα.
-. Τους αφήνεις να φύγουν; ρώτησα.
-. Δεν τους αφήνω.
-. Τότε;
-. Τους εμπιστεύομαι στη Γη.
    Κοίταξα τους σπόρους να απομακρύνονται.
Ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη μορφή αγάπης: να δημιουργείς κάτι και ύστερα να του επιτρέπεις να φύγει από κοντά σου.
-. Και αν δεν επιστρέψουν;
Το αγριοράδικο έμοιασε να χαμογελά.
-. Δεν είναι ανάγκη να επιστρέψουν σε μένα.
-. Τότε σε τι ελπίζεις;
-. Στη συνέχεια.
Και τότε κατάλαβα πως το αγριοράδικο δεν μου μιλούσε πια για τον ήλιο, ούτε για τη νύχτα, ούτε για τα αστέρια.
Μου μιλούσε για εμάς.
Για εκείνο το παράξενο πλάσμα που λέγεται άνθρωπος και που περνά μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να κρατήσει κοντά του όσα αγαπά.
Κι όμως, η φύση λειτουργεί διαφορετικά.
Ο ήλιος δίνει το φως του χωρίς να το χάνει.
Η νύχτα κρατά τη σιωπή χωρίς να τη φυλακίζει.
Τα αστέρια φωτίζουν χωρίς να ζητούν να τα πλησιάσουμε.
Και το αγριοράδικο;
Ανθίζει.
Ωριμάζει.
Λευκαίνει.
Και όταν έρθει η ώρα, αφήνει τα μικρά του αστέρια να ταξιδέψουν.
Όχι επειδή τελείωσε η ζωή του.
Αλλά επειδή η ζωή του συνεχίζεται πέρα από αυτό.
                 Το κοίταξα για μια ακόμα φορά.
-. Τελικά, αγριοράδικο, τι χρώμα διάλεξες εκείνη την ημέρα;
-. Δεν διάλεξα χρώμα.
Διάλεξα να μπορώ να αλλάζω.
Και ίσως γι' αυτό μου χάρισαν όλα τα χρώματα που αγάπησα.

                  έρρωσθε!!!

       κείμενo και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia

το άρθρο μου και στην ιστοσελίδα μου:botanologia.gr

Εγώ και το χαμομήλι.

Μερικές φορές, τα πιο ταπεινά βότανα είναι αυτά που κατέχουν τη μεγαλύτερη δύναμη. 
Και για αιώνες, το χαμομήλι υπενθυμίζει στους ανθρώπους την ειρήνη, 
την αρμονία και τη φωτεινή ενέργεια της ζωής.
Η ιστορία της χρήσης του χαμομηλιού, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πριν. 
Από πάντα το χαμομήλι αποτελούσε συστατικό πολλών φυτικών μιγμάτων και θεωρούνταν το βότανο που φέρνει υγεία,

ηρεμία, 

ισορροποία,

αρμονία.
Το χαμομήλι μοιάζει με ένα πολύ απλό αγριολούλουδο, αλλά πίσω από την απαλότητά του και την λεπτότητά του κρύβεται μια αρχαία ιστορία γνώσης, 
λαϊκών παραδόσεων και η δύναμη της φύσης.
Το μαγικό αυτό βότανο συνδέθηκε με τον καθαρισμό, 
την προστασία και την εσωτερική γαλήνη. 
Εναρμονίζει την ανθρώπινη ενέργεια, 

φέρνει ηρεμία,
εσωτερική υποστήριξη,
προάγει την αυτοπεποίθηση,
ηρεμεί το μυαλό και
βοηθάει να μπουν σε τάξη οι σκέψεις μας!
Η ενέργεια του χαμομηλιού μας καθοδηγεί απαλά και μας οδηγεί στην αγάπη και την ευτυχία!

...και ναι - πάντα έχω να πω κάτι για το χαμομήλι!

Διάλογοι με τα Βότανα». 

...πολλές φορές "συνομιλώ" με τα αγαπημένα μου φυτά! 

...και κάθε βότανο γίνεται αφορμή όχι μόνο για βοτανική γνώση, αλλά και για έναν μικρό φιλοσοφικό στοχασμό!

                    Εγώ και το Χαμομήλι

-. Γιατί όλοι σε αγαπούν;

ρώτησα το μικρό λουλούδι που λικνιζόταν απαλά στο ανοιξιάτικο αεράκι.

Δεν είσαι το πιο εντυπωσιακό,

δεν έχεις το άρωμα του γιασεμιού.

Δεν έχεις τη μεγαλοπρέπεια του κρίνου,

ούτε τα χρώματα της παπαρούνας.

Κι όμως, εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι επιστρέφουν πάντα σε σένα.

Το χαμομήλι έμεινε σιωπηλό.

Έπειτα άφησε τον άνεμο να περάσει μέσα από τα πέταλά του, σαν να μου ζητούσε πρώτα να ακούσω τη φύση και ύστερα τα λόγια.

-.Επειδή, μου είπε,

οι άνθρωποι κουράζονται να κυνηγούν το μεγάλο και ξεχνούν τη δύναμη του μικρού.

Εγώ δεν γεννήθηκα για να με θαυμάζουν.

Γεννήθηκα για να παρηγορώ!

Χαμογέλασα.

-. Σε γνωρίζω καλά, του είπα.

Ξέρω την ιστορία σου.

Σε διάβασα σε παλαιά βοτανολόγια,

σε βρήκα στις παραδόσεις των λαών,

σε συνάντησα στα συγγράμματα των θεραπευτών,

σε γνώρισα στα μάτια της μάνας μου, όταν μου έδινε ένα φλυτζάνι αχνιστό, μυρωδάτου χαμομήλι τις κρύες νύχτες του χειμώνα!

Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι σε κρατούν δίπλα τους.

Σε φυτικά μίγματα,

σε αφεψήματα,

σε τελετουργίες,

σε στιγμές αγωνίας και σε στιγμές γαλήνης.

Ξέρω ακόμη ότι πίσω από την απλή μορφή σου κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία γνώσης!

Το χαμομήλι έγειρε ελαφρά.

-. Η γνώση, αποκρίθηκε,

δεν αξίζει τίποτε αν δεν γίνει καλοσύνη.

Κοίταξέ με.

Δεν προσπαθώ να ξεχωρίσω από τα άλλα λουλούδια,

απλάα ανθίζω.

Και αυτό είναι αρκετό!

Έσκυψα και παρατήρησα τον μικρό χρυσό δίσκο στο κέντρο του άνθους.

Ήταν σαν ένας μικρός ήλιος που είχε αποφασίσει να κατοικήσει πάνω στη γη.

-. Οι άνθρωποι λένε, συνέχισα,

πως φέρνεις ηρεμία.

Ότι βοηθάς τις σκέψεις να βρουν τον δρόμο τους,

ότι προσφέρεις εσωτερική υποστήριξη,

ότι χαρίζεις αυτοπεποίθηση και γαλήνη.

Το χαμομήλι χαμογέλασε.

-. Δεν κάνω τίποτε από αυτά.

Απλώς τους θυμίζω κάτι που ήδη υπάρχει μέσα τους.

Η γαλήνη δεν βρίσκεται στα άνθη μου.

Βρίσκεται στην καρδιά εκείνου που σταματά για λίγο να με κοιτάξει!

Έμεινα σιωπηλή.

Για άλλη μια φορά δεν έβλεπα μπροστά μου ένα φαρμακευτικό φυτό.

Έβλεπα έναν δάσκαλο!

Έναν δάσκαλο που δεν ύψωνε τη φωνή,

που δεν απαιτούσε μαθητές.

Που δίδασκε χωρίς να γνωρίζει ότι διδάσκει!

-. Και ποιο είναι τελικά το μεγαλύτερο μάθημά σου; το ρώτησα.

Το χαμομήλι άφησε λίγα πέταλα να τα πάρει ο άνεμος.

-. Να μη φοβάσαι την απλότητα.

Η φύση δεν δημιούργησε τα πιο μεγάλα θαύματα για να εντυπωσιάζει.

Τα δημιούργησε για να θεραπεύει.

Και η θεραπεία αρχίζει πάντοτε από την ισορροποία!

Σηκώθηκα να φύγω.

Γύρισα όμως μία τελευταία φορά.

Το μικρό αγριολούλουδο ήταν ακόμη εκεί.

Ταπεινό,

αθόρυβο.

Σχεδόν αόρατο μέσα στο λιβάδι.

Και τότε κατάλαβα γιατί οι αιώνες δεν το ξέχασαν.

Δεν το ξέχασαν γιατί δεν ήταν μόνο βότανο.

Ήταν ένας τρόπος να θυμάται ο άνθρωπος ότι η αληθινή δύναμη δεν φωνάζει ποτέ.

Ανθίζει σιωπηλά!

          ...δάκρυσα!

                 ήταν δάκρυα ευγνωμοσύνης!

         ...έρρωσθε!!!

  κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina//thalia