"Η ασθένεια ειναι μια σύγκρουση μεταξύ της προσωπικότητας και της ψυχής"
Η φράση "η ασθένεια είναι μια σύγκρουση μεταξύ της προσωπικότητας και της ψυχής" αποδίδεται στον Άγγλο γιατρό Edward Bach (Έντουαρντ Μπαχ, 1886–1936), γνωστό για την ανάπτυξη του συστήματος των ανθοϊαμάτων Bach!
"Η ασθένεια είναι στην ουσία το αποτέλεσμα σύγκρουσης μεταξύ της Ψυχής και του Νου, και δε θα μπορέσει ποτέ να εξαλειφθεί παρά μόνο εάν και εφόσον καταβληθεί ψυχική και νοητική προσπάθεια.
Τέτοιες προσπάθειες, αν γίνουν με κατανόηση, μπορούν να θεραπεύσουν και να προλάβουν την ασθένεια απομακρύνοντας αυτούς τους βασικούς παράγοντες που είναι η πρωταρχική αιτία.
Μία προσπάθεια που ρυθμίζεται μόνο από το σώμα δεν μπορεί παρά να διορθώσει το πρόβλημα ΜΟΝΟ επιφανειακά, αλλά δεν είναι ίαση, καθώς η αιτία είναι ακόμα εν ενεργεία και μπορεί από στιγμή σε στιγμή να εκδηλώσει ξανά την παρουσία της σε κάποια άλλη μορφή!
Στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις η φαινομενική ανάρρωση είναι επιβλαβής, καθώς κρύβει από τον ασθενή την πραγματική αιτία των προβλημάτων του, και στην ικανοποίηση της φαινομενικά ανανεωμένης υγείας, ο νοσογόνος παράγοντας (το παθογόνο αίτιο), περνώντας απαρατήρητο, ενδέχεται να ισχυροποιηθεί" λέει μεταξύ άλλων πολλών, ο γιατρός Edward Bach!
...και συνεχίζω με ένα κείμενο** που έχω στο αρχείο μου:
[ -. Το σώμα κραυγάζει… όσα το στόμα αποσιωπά**
"Η ασθένεια είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπικότητα και την ψυχή". - Έντουαρντ Μπαχ
Πολλές φορές…
Το κρυολόγημα κάνει τη μύτη να τρέχει, όταν το σώμα δεν κλαίει.
Ο λαιμός φράζει, όταν δεν μπορείς να εκφράσεις όσα σε βασανίζουν.
Το στομάχι καίει, όταν ο θυμός δεν βρίσκει διέξοδο.
Ο διαβήτης εισβάλλει, όταν η μοναξιά πονάει.
Το σώμα παχαίνει, όταν η δυσαρέσκεια σε πιέζει.
Ο πονοκέφαλος σε καταβάλλει, όταν οι αμφιβολίες πληθαίνουν.
Η καρδιά εξασθενεί, όταν το νόημα της ζωής μοιάζει να χάνεται.
Η αλλεργία εμφανίζεται, όταν η τελειομανία γίνεται αφόρητη.
Τα νύχια σπάνε, όταν οι άμυνές σου απειλούνται.
Το στήθος σφίγγεται, όταν η υπερηφάνεια σε κρατά δέσμιο.
Η πίεση ανεβαίνει, όταν ο φόβος σε φυλακίζει.
Οι νευρώσεις σε παραλύουν, όταν το εσωτερικό παιδί γίνεται δυνάστης σου.
Ο πυρετός ανεβαίνει, όταν οι άμυνες ξεπερνούν τα όρια της ανοσίας.
Τα γόνατα πονούν, όταν η υπερηφάνειά σου αρνείται να λυγίσει.
Ο καρκίνος σκοτώνει, όταν κουράζεσαι να "ζεις"
Κι εσύ; Οι πόνοι που κρατάς σιωπηλούς πώς μιλούν μέσα από το σώμα σου;
Η ασθένεια δεν είναι κακή• σε προειδοποιεί ότι έχεις πάρει τον λάθος δρόμο.
Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.
Υπάρχουν στροφές που ονομάζονται "Λάθη", υπάρχουν φανάρια που ονομάζονται "Φίλοι", προειδοποιητικά φώτα που ονομάζονται "Οικογένεια" και όλα αυτά προσεγγίζονται ή απομακρύνονται αν διαθέτεις ένα εφεδρικό λάστιχο που ονομάζεται "Απόφαση",
έναν ισχυρό κινητήρα που ονομάζεται "Αγάπη",
μια καλή ασφάλεια που ονομάζεται "Πίστη",
άφθονο καύσιμο που ονομάζεται "Υπομονή".- ]
σημειώσεις δικές μου:
Το "αποσιωπά" του τίτλου υποδηλώνει κάτι που μένει ανείπωτο, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Στην πρόταση "Το σώμα παχαίνει, όταν η δυσαρέσκεια σε πιέζει", το "σφίγγει" ή "πιέζει", μεταφέρει την αίσθηση μιας εσωτερικής πίεσης που γίνεται ασφυκτική.
Η δύναμή του κειμένου βρίσκεται στην ποιητική μεταφορά του σώματος ως φορέα της εσωτερικής μας δυσφορίας.
Και ίσως με ρωτήσετε τι βρίσκω ενδιαφέρον σε αυτό το κείμενο;
Το ό,τι μας προσκαλεί να κοιτάξουμε το σώμα μας όχι μόνο ως ένα σύνολο οργάνων,
ιστών και βιοχημικών διεργασιών, αλλά και ως μέρος μιας ολόκληρης ανθρώπινης εμπειρίας, στην οποία συνυπάρχουν τα συναισθήματα,
οι σκέψεις,
οι φόβοι,
οι επιθυμίες και οι σιωπές μας!
Και υπάρχει κάτι ακόμη που με αγγίζει ιδιαίτερα - μερικές φορές, πριν αναζητήσουμε τι προσπαθεί να μας πει το σώμα μας, χρειάζεται να αναρωτηθούμε πόσο καιρό έχουμε πάψει να ακούμε τον εαυτό μας.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε ασθένεια κρύβει κάποιο συναισθηματικό μήνυμα.
Σημαίνει όμως ότι ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια διάγνωση και ότι η φροντίδα του δεν εξαντλείται πάντοτε στην αντιμετώπιση των σωματικών συμπτωμάτων.
Για αυτό πρέπει να εξερευνούμε αυτές τις ιδέες με δύο πράγματα ταυτόχρονα - ανοιχτό πνεύμα και κριτική σκέψη.
Να μη φοβόμαστε τις βαθιές ερωτήσεις, αλλά και να μη βιαζόμαστε να βαφτίζουμε κάθε όμορφη σκέψη αλήθεια.
Έτσι, άλλωστε, γεννιούνται οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
Nelson Torres
**Το κείμενο είχα εντοπίσει πριν πολλά χρόνια σε διάφορα ιστολόγια και ιστοσελίδες, κυρίως Ισπανικές.Το έχω στο αρχείο μου και πολλές φορές έψαχνα στοιχεία για τον αρθρογράφο του. Τα περισσότερα στοιχεία δείχνουν σαν αρθρογράφο τον Nelson Torres.Ο Nelson Torres Jiménez, είναι συγγραφέας και ιδρυτής του Ινστιτούτου Ψυχογλωσσολογίας της Βενεζουέλας.Η επίσημη ιστοσελίδα του αναφέρει σπουδές στην κοινωνική εργασία, μεταπτυχιακό στην ψυχολογία και διδακτορικό στη φιλοσοφία και την ψυχογλωσσολογία.Το κείμενο ίσως προέρχεται από κάποιο βιβλίο του Torres, πιθανώς από το La venganza del inconsciente (Η εκδίκηση του ασυνειδήτου), ή μπορεί να ήταν αρχικά μια αυτοτελής δημοσίευση που διαδόθηκε μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων και ιστολογίων.Μια σημαντική ένδειξη για την προέλευση του κειμένου είναι η δημοσίευση στις 8 Απριλίου 2011,σε ισπανόφωνο ιστολόγιο με τίτλο "El cuerpo grita… lo que la boca calla" που το είχε αποδώσει στον Nelson Torres, αναφέροντάς τον ως ψυχίατρο και ειδικό στην ψυχονευροανοσογλωσσολογία στη Βενεζουέλα.Το κείμενο τεκμηριωμένα κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2011. κείμενο* και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia-botanologia.gr
*εκτός του κειμένου εντός των αγκυλώνhttps://www.youtube.com/@IVEPSI.NelsonTorres
